Μήνυμα χωρίς χρέωση [Κων/νας Μουτσιου]

 

«Η ζωή είναι λίγη και … λήγει»
Αυτό βέβαια το καταλαβαίνουμε μεγαλώνοντας. Ίσως μάλιστα, όταν είναι πια αργά.
Έχετε ακούσει συχνά έναν νέο να λέει με απόγνωση «Έχασα την ευκαιρία»;
Αντίθετα, «Πάμε γι’ άλλα» λέει, και καλά κάνει.  
Συμβαίνει κάπως έτσι λοιπόν, και μ’ αυτή ακριβώς τη σειρά.
Στα 10 μας, οι άνθρωποι λέμε: «Όταν μεγαλώσω θα γίνω…».
Στα 20: «Έχω τη ζωή μπροστά μου…»
Στα 30 - 40, αρχίζουν και μας ζώνουν λίγο τα… φίδια, αλλά πάλι βρίσκουμε τρόπο να παρηγορηθούμε: «Την επόμενη φορά…, άλλωστε νέος είμαι. Σιγά…»
Στα 50 - 60 όμως, με βουβή υποταγή στις επιλογές μας, συνειδητοποιούμε πως δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε και πολλά. Παρόλα αυτά, βαυκαλιζόμαστε πως κάναμε το καλύτερο: «Α! Όλα κι όλα. Έδωσα γη και ύδωρ. Η τύχη με ααδίκησε».
Μόνο πια στα 70 - 80 ομολογούμε αυτό που φοβόμαστε ότι συμβαίνει: «Πόσο γρήγορα τελικά περνάει η ζωή!»
Και το ερώτημα εδώ είναι:
Η ζωή είναι μικρή ή εμείς δεν την διαθέσαμε σωστά;
Μήπως, λέω μήπως, μας κατάπιε η καθημερινότητα και η σιγουριά πως το αύριο μας ανήκει; Μήπως τα παιδιά μας, μας έδειξαν στυγνά μια μέρα πόσο απέχουμε από τότε που τα κρατούσαμε απ’ το χέρι; Ή μήπως οι δυνάμεις μας μειώνονται και συνειδητοποιούμε την ηλικία μας;
Το σίγουρο είναι ότι κάτι κάνουμε λάθος.
Όταν είμαστε μικροί, βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε, και όταν μεγαλώνουμε αναπολούμε με πίκρα τα νιάτα μας. Ξοδεύουμε το σήμερα και χάνουμε το αύριο. Θυσιάζουμε τα πάντα στο  βωμό του χρήματος, και μετά το δίνουμε, για την υγεία που κατασπαταλήσαμε. Γενικά ζούμε σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ, και αντίστοιχα πεθαίνουμε με το παράπονο πως δεν ζήσαμε αρκετά γι’ αυτά που θέλαμε να κάνουμε.  
Βασικά αναλωνόμαστε σε χαζά….  (όλοι ξέρουμε τι εννοώ).
Ας πούμε, μαλώνουμε με το γείτονα για τη θέση στο πάρκινγκ, με το συνάδελφό μας για τα πολιτικά, οργανώνουμε το γάμο του παιδιού μας με κριτήριο την προβολή, ενώ θεωρούμε αδιανόητο να είμαστε εκτός μόδας….
Κι η ζωή κυλάει. Το ημερολόγιο τρέχει, τα χρόνια περνάνε,…. Χαμπάρι εμείς!!!
Και  κάποια στιγμή, έτσι στα ξαφνικά, σα να χτυπά το χέρι του χρόνου ένα καμπανάκι, συνερχόμαστε και συνειδητοποιούμε, πως δώσαμε πολλή σημασία στο «Τι θα πει ο κόσμος» και όχι στο «Τι θα πει ο Χριστός».
Ουπς!!!
Το ημερολόγιο της ζωής έχει φτάσει στις τελευταίες σελίδες κι εμείς ψάχνουμε για ένα ωραίο φινάλε που θα μας εξασφαλίσει μια καθαρή συνείδηση. Και φυσικά δικαιολογούμε εκπληκτικά τον εαυτό μας. Βεβαίως στην πραγματικότητα όλοι ανεξαιρέτως γνωρίζουμε αυτό που είπε ο Καζαντζάκης: «Αν με ρωτήσουν ποιος δρόμος πάει στον ουρανό, θα τους απαντήσω ο πιο δύσκολος».  
Δεν μας συμφέρει όμως να τον πάρουμε.
Είναι πιο δύσκολο να είσαι νέος ωραίος και φιλόδοξος και ν’ απαρνιέσαι την καλοπέραση και τα πικάντικα της ζωής, για να ‘χεις καθαρή ψυχή.
Ποτέ δεν είναι αργά να μετανοήσεις, μας έχουν μάθει από παιδιά, όμως θεωρώ πιο
τίμιο η προσευχή να είναι επιλογή, κι όχι ανάγκη. Να μην είναι φόβος πως η ζωή …λήγει, … τελειώνει, και θα πρέπει να λογοδοτήσω στον Μεγάλο.
Να γονατίζουμε μπροστά Του και στα εύκολα και στα δύσκολα, και στα ωραία και στα άσχημα. Με πίστη, αγάπη, ανιδιοτέλεια….
Γιατί ο άνθρωπος που γονατίζει μπροστά στο Θεό, μπορεί να σταθεί μπροστά σε οποιονδήποτε.
                                                                        Κωνσταντίνα  Μούτσιου
                                                              (Αυτή, της διπλανής πόρτας. Ξέρεις…)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.