4. Κάποιοι ΜΙΚΡΟΙ κάποτε είπαν… [Κων/νας Μουτσιου]

 

«Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων :
Αυτοί που είναι εύκολο να είσαι μαζί τους, αλλά εξίσου εύκολο να είσαι χωρίς αυτούς, και αυτοί που είναι δύσκολο να είσαι μαζί τους, αλλά αδύνατο να ζήσεις χωρίς αυτούς».
                                                                                     Έρνεστ Χέμινγουέι

Ο καθένας από εμάς, έχει αναρωτηθεί ποτέ ποιο είδος ανθρώπου είναι; Ή ποιο νομίζει πως είναι. Γιατί παίζει κι αυτό. Ας πούμε, να θεωρείς πως είσαι ένας βατός, συγκαταβατικός άνθρωπος, και πως συνήθως οι άλλοι δεν σε καταλαβαίνουν. Βλέπεις τα ελαττώματα των γύρω σου σαν τα φώτα του αυτοκινήτου σου. Τα δικά σου δεν σ’ ενοχλούν, ενώ των άλλων σε στραβώνουν.
Ή μπορεί να συμβαίνει το άλλο. Να είσαι πολύτιμος και να μην το ξέρεις. Αντίθετα, να νομίζεις πως είσαι αναντικατάστατος και απλά να αυτοκολακεύεσαι με την ιδέα που σ’ εξυπηρετεί.

Όπως και να ΄χει, αυτό αφορά την προσωπική εξερεύνηση του καθενός. Άλλωστε είναι γνωστό, καλό και ενδείκνυται, το πρωί να παλεύουμε με τους άλλους, και το βράδυ με τον εαυτό μας.
Το βασικότερο είναι ποιοι είναι αυτοί δίπλα μας;
Σε ποιό είδος ανήκουν;
Μήπως έχουμε υπερεκτιμήσει κάποιους κι έχουμε αδικήσει άλλους;
Η αλήθεια είναι πως η ζωή μοιάζει μ’ ένα τρελό καρναβάλι που ο καθένας φορά το προσωπείο που θέλει και σου συστήνεται χωρίς ενοχές.
Πίσω από μεγάλα χαμόγελα και βαθιές ματιές γεμάτες ειλικρίνεια, έχουν ειπωθεί τα μεγαλύτερα ψέματα.
Σίγουρα είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις μάσκες και συνήθως γίνεται ενώ είναι πλέον αργά. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιος ανιχνευτής ψεύδους,… μια προειδοποίηση βρε αδελφέ, ένα καμπανάκι,… κάτι που να σε σταματά.
Και γελιόμαστε,… και εμπιστευόμαστε,… και όταν μάθουμε, πληγωνόμαστε.
Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων.
Γιατί κάποιοι άνθρωποι, είναι σαν το κέρμα του ενός λεπτού. Με δύο όψεις και μηδενική αξία. Μέχρι να το ανακαλύψεις όμως, είσαι κατά φαντασία «πλούσιος».
Ωστόσο τι δίχτυ ασφαλείας να βάλεις;
Ίσως να μην γίνεται, δεν ξέρω. Κι αυτό ακριβώς να ΄ναι κι ο κανόνας στο παιχνίδι της ζωής. Η άγνωστη πλευρά των ανθρώπων, η ευπιστία μας πριν γίνει φόβος και δυσπιστία, η καλοπροαίρετη διάθεση να πιστεύουμε στους άλλους.
Είμαστε αφελείς;
Όχι βέβαια.
Άμαθοι είμαστε.
Κι όπως λέει ο Charles Bukowski:
 «Εάν πετύχεις να ξεγελάσεις κάποιον, δεν σημαίνει πως είναι χαζός. Απλά σημαίνει πως σε εμπιστεύτηκε περισσότερο απ΄ όσο άξιζες».

Μια καλή όμως σκέψη είναι να το κάνουμε αντίθετα. Αντί να προσπαθήσουμε να βρούμε το ψέμα που λέει το στόμα του άλλου, να ανακαλύψουμε την αλήθεια που κρύβει στο βλέμμα του.

Ένας  άνθρωπος που μας αγαπά, αξίζει να ‘ναι δίπλα μας και δεν θα μπορέσουμε εύκολα να ζήσουμε μακριά του, είναι αυτός που καταλαβαίνει τον «πόνο» που ΄χει το χαμόγελό μας, τα «λόγια» πίσω απ’ τη σιωπή μας,… την «αγάπη» που κρύβεται πίσω απ’ το θυμό μας…
Δεν  είναι εύκολο, όμως η ζωή κάποτε μπορεί να σε προτρέψει να κάνεις ένα... «ξεσκαρτάρισμα», όταν αισθανθείς πως ξαφνικά «μαζευτήκατε πολλοί» και δεν αξίζουν όλοι.
Όπως και να ‘χει, ποτέ δεν είναι αργά.
Άλλωστε τι πονάει περισσότερο; Να πέσεις κάτω ή να πέσεις έξω;

                                                                     Κωνσταντίνα  Μούτσιου
                                                      (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις...)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.