Ένα κουβάρι σκέψεις [Κωνσταντίνας Μούτσιου]


Αναμφισβήτητα η εποχή μας έχει αλλάξει και οι άνθρωποι έχουν μπερδέψει λίγο κάποια πράγματα που κάποτε φαίνονταν απλά,…. γιατί ίσως ήταν και πιο απλά. Σήμερα όμως οι καταστάσεις σε αποσυντονίζουν.
Το καλό και το κακό δεν είναι πια σαφή,  αδιαπραγμάτευτα… Κάποτε ας πούμε, ήταν κι αυτονόητα, μιλούσαν όλοι την ίδια «γλώσσα», είχαν την ίδια ηθική. Τώρα έχουν γίνει… ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ και μπαίνουν «αστερίσκοι».

Ας πούμε….  
«Ο Θεός είναι μεγάλος» λέει ο άλλος και σκορπάει το θάνατο. Κι ο δικός μου ρε φίλε είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ, λέω εγώ, αλλά δε σου Τον επιβάλω με κανέναν τρόπο.
Κι εδώ  είναι το θέμα….
Σαν χριστιανοί πρεσβεύουμε την αγάπη,  έτσι;
Τι γίνεται όμως με τον τρομοκράτη που ζώστηκε εκρηκτικά και αφαίρεσε αθώες ζωές; Τον αγαπάμε κι αυτόν;
Σαν χριστιανοί αγαπάμε την ειρήνη και προσευχόμαστε να ‘ναι μονιασμένοι οι λαοί.
Τι γίνεται όμως με τους πόλεμους που σήμερα είναι θρησκευτικοί; Αφήνουμε τους αλλόθρησκους να αλώσουν την κοινωνία που θα μεγαλώσει η νέα γενιά ή γινόμαστε ρατσιστές και κυνηγάμε τους μετανάστες; Πώς μπορώ να μην  στεναχωρηθώ για τα παιδάκια που ξεβράζει το Αιγαίο;… Με το δράμα αυτών των κατατρεγμένων ανθρώπων; … Μπορεί όμως όλη η Ανατολή να ‘ρθει στη Δύση;   
Κι αν ναι, τι θα γίνουν αύριο αυτά τα μικρά και αθώα πλασματάκια που με συγκλονίζουν σήμερα; Ένας φανατικός ισλαμιστής; Ένας βομβιστής αυτοκτονίας; Μια απειλή που θα έχω βάλει εγώ δίπλα στο παιδί μου;

Και όχι μόνο οι ξενόφερτοι κίνδυνοι. Εμείς. Η κοινωνία μας.
Σαν χριστιανοί πιστεύουμε στη συγχώρεση.
Τι γίνεται όμως με την μανία και το μίσος που αισθανόμαστε γι’ αυτόν που  κακοποίησε ένα μικρό παιδί; Υπάρχει συγχωροχάρτι για κάποιον βέβηλο της αθωότητας; Πόσοι από εμάς μπορούμε να πούμε «Βρέθηκε σε στιγμή αδυναμίας» ή «Θα τον κρίνει ο Θεός»; Όσο χριστιανός κι αν είσαι, νομίζω θα ήθελες να τον έχεις στα χέρια σου.

Τίποτα, τίποτα…
Με το φτωχό μου το μυαλό, πιστεύω πως, όταν ο καλός Χριστός μας μιλούσε για εκείνο το χιτώνα που αν έχεις διπλό, πρέπει να δίνεις τον έναν, ή το χαστούκι που στρέφεις και το άλλο μάγουλο από ταπεινοφροσύνη, δεν φανταζόταν πόσο κακοί και απάνθρωποι μπορεί να γίνουμε.  
Τα καταφέραμε όμως. Γίναμε πιο θηρία απ’ τα θηρία που φοβόμαστε.

 «αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς», μας είπε ο Χριστός. Γίνεται όμως;  
Πώς να συμπεριφερθείς έτσι ή να μην αγανακτήσεις μ’ αυτόν που μπαίνει στα σπίτια ανήμπορων γερόντων και τα βασανίζει για λίγα χρήματα;
Έτσι η προτροπή Του με τα χρόνια άλλαξε κι ο άνθρωπος κατάλαβε τι είναι ικανός να κάνει.

«Και ο Θεός είπε «αγάπα τον εχθρό σου»!
Και τον υπάκουσα
και αγάπησα τον εαυτό μου», λέει ο Χαλίλ Γκιμπράν.
Όχι από ανυπακοή, αλλά από βαθιά επίγνωση της δύναμης που κρύβουμε και δυστυχώς τελευταία ξοδεύεται άσχημα. Να κερδίσουμε, να κοροϊδέψουμε, να πλανέψουμε ή να εκμεταλλευτούμε….
Σήμερα το καλό μοιάζει με παραφυάδα, με ζιζάνιο, που το ξεριζώνεις μη σου χαλάσει το κακό που βασιλεύει και που έχει αρχίσει να γίνεται αν όχι αρεστό, τουλάχιστον συνηθισμένο. Τόσο πολύ, που δεν κάνει ούτε εντύπωση.
Γιατί δεν μπορεί εκμεταλλεύεσαι τον πόνο και τον ξεριζωμό του άλλου και να τον πετάς στη θάλασσα με τρύπιο σωσίβιο ή να στοιβάζεις κόσμο σε φορτηγά ή να εκδίδεις κοπέλες βγάζοντας στο σφυρί όνειρα με αντάλλαγμα το κέρδος..    
Όπως πολύ εύστοχα λέει ο Μενέλαος Λουντέμης,…
«Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.
Από κει και πέρα οι άνθρωποι, ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε,
ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους και κλαίνε».
Κι όλα αυτά γιατί το καλό και το κακό μπερδεύτηκαν και ο κόσμος δεν ξέρει αν πρέπει να πρυτανεύσει η ευαισθησία, οι αξίες και ό,τι τον κάνει να μην είναι απάνθρωπος, απ’ τη λογική.

Με λίγα λόγια, στη σκακιέρα της ζωής, οι κανόνες του παιχνιδιού άλλαξαν. Οι καλοί λέγονται και αφελείς, οι κακοί παίρνουν εύσημα, η ανθρωπιά χλευάζεται ενώ η σκληρότητα ενίοτε γίνεται συνώνυμο του πατριωτισμού….
Κλείνει τα σύνορα της χώρας του ο άλλος θέλοντας να την προστατεύσει, κι επευφημείται. Ανοίγει τα σύνορα αντίθετα, κατηγορείται ή  γίνεται στόχος εκμετάλλευσης και κοροϊδίας.
 Τελικά ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός; Έχουμε μπερδευτεί νομίζω.  
Στον παράδεισο που έφτιαξε για εμάς ο Θεός, κρύβονται πια πολλά αγρίμια  …, και το μεγαλύτερο, …
Ω! τι ειρωνεία!... Είμαστε εμείς.   
Θύμα ή θύτης λοιπόν; Δεν υπάρχει άλλη επιλογή στην εποχή μας.
Εξ’ ού και το «φάε για να μην σε φάνε». Να μην θες να κάνεις κακό σε κανέναν, αλλά και να μην σε αναγκάζει και κανείς να κάνεις προκειμένου  να προστατεύσεις τον εαυτό σου και την οικογένειά σου, δεν παίζει.

Κι εδώ είναι τα αναπάντητα ερωτήματα.
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι καλός για Το Θεό ή για αυτούς που τον πλαισιώνουν;
Για τη σωτηρία της ψυχής του, ή τη σωτηρία της ζωής των δικών του;
Πώς άλλαξαν όλα έτσι;

Ή μήπως είσαι καλός, αρκεί και μόνο όταν δεν είσαι κακός;

                                                    Κωνσταντίνα Μούτσιου
                                          (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…) 

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.