Ένας φλύαρος καθρέπτης [Κων/νας Μούτσιου]



- Πορτοφόλι , κλειδιά, τηλέφωνο…, ψελλίζω και ρίχνω μια τελευταία
ματιά στον καθρέπτη δίπλα στην πόρτα.
Το είδωλό μου με καθησυχάζει σιωπηλά και βγαίνω έξω αποφασιστικά.
Έχω αργήσει στη δουλειά, κι αυτό μου φέρνει έναν μικρό εκνευρισμό.
Δικαιολογημένα φυσικά! Το ξυπνητήρι είχε μείνει από μπαταρίες και είχαμε και
διακοπή ρεύματος. Άκου σύμπτωση τώρα! Έτσι όταν ξεπαρκάρω βιαστικός,
το αυτοκίνητο του γείτονα, με την κακή συνήθειά του να κολλάει επάνω μου,
με αναγκάζει να κάνω εκατό μανούβρες και με… φτιάχνει.
Ας είναι! Δίνω τόπο στην οργή γιατί δεν θέλω να ξεκινήσω τη μέρα μου έτσι,
αλλά λίγο πιο κάτω στο φανάρι, κάποιος απ’ την λαμαρινένια ουρά που
κοιτούν με δέος το απαγορευτικό φανό και περιμένουν να γίνει πράσινο,
ξεχνιέται.
Βλαστημάω ….πάντα δικαιολογημένα, που έχασα λίγο χρόνο ακόμα και
ξεφυσάω.
- Τι άλλο; αναρωτιέμαι δυνατά και σηκώνω το επίμονο ντριν της
μικροσκοπικής συσκευής δίπλα μου.
Είναι απ’ το γραφείο ένας συνάδελφος του 3ου ορόφου και μ’ ενημερώνει
πως το αφεντικό ωρύεται και προβλέπεται υπερωρία.
Σιχτιρίζω την τύχη μου. Ποιος τον ακούει Παρασκευιάτικα;    
Το τηλέφωνο κτυπά πάλι και το σηκώνω απότομα. Ήδη τα σχέδιά μου για το
Σαββατοκύριακο, κινδυνεύουν. Αυτή τη φορά είναι απ’ το σπίτι.
- Καλά τώρα δεν ήμουν εκεί;
- Αποκλείεται να μου έλειψες;
- Όταν τελειώσει η περίοδος βλακείας σου με ξαναπαίρνεις, λέω και το
κλείνω.
Άκου να δεις ρε φίλε  όρεξη που έχει η γυναίκα! Δίκιο δεν έχω; Βουνό!!!
Ρωτάω κι απαντώ. Με την πεποίθηση πως το κάνω καλά, έχω ήσυχη την
συνείδησή μου και απαντώ πάλι στην επόμενη κλίση του κινητού μου.   
 Με το πιο γλυκό ύφος της, τώρα με ρωτά τι να μαγειρέψει, κι εγώ φυσικά
διαολίζομαι.    
- Καλά είσαι σοβαρή; Γι’ αυτό με πήρες;
Δίκιο δεν έχω; Τουλάχιστον δύο βουνά.
-  Να,… επειδή σήμερα έχεις τα γενέθλιά σου,… έλεγα να φτιάξω το
αγαπημένο σου και αν θες… αν λέω …. να καλέσεις κανέναν φίλο
σου…
Το δειλό της ύφος με κάνει να αισθανθώ άσχημα, αλλά η παραδοχή της
κακοτροπιάς μου βλάπτει σοβαρά τον εγωισμό μου.
- Κάνε ό,τι θες. Σήμερα θ’ αργήσω να γυρίσω μάλλον.
Δεν συνηθίζω να της δίνω λογαριασμό, και περνούν κάποιες βουβές στιγμές
αμηχανίας.


-  Δηλαδή να πάω εγώ να πάρω τα παιδιά απ’ το φροντιστήριο;
Δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω και δικαίως ξεσπάω.
- Σε διαφορετικό σπίτι μένουμε; Γιατί πρέπει να τα πούμε όλα τώρα;
Λέω πολλά. Ανάσα δεν παίρνει και κλείνει άρον άρον το τηλέφωνο.
Η μέρα μου συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο. Μέχρι το ρολόι της εταιρίας να
δείξει οκτώμισι, τα νεύρα μου έχουν δοκιμαστεί πολλές φορές, καθώς κι οι
άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μου.
Η επιστροφή μου στο σπίτι, ξεκινά σε γιορτινό τραπέζι με κεριά, ευχές,
χαμόγελα, δώρα κι αγκαλιές και τελειώνει με τη γυναίκα μου να σκουπίζει
διακριτικά τα μάτια της και  να πλένει το νεροχύτη, ενώ το μεγάλο μου γιο να
βαρά την πόρτα του δωματίου του και να φωνάζει «καληνύχτα».
Τι έγινε ρε παιδιά; Τι έχασα;
Αναρωτιέμαι, μα δεν το… κουράζω και πολύ. Είμαι πολύ κουρασμένος για…
τέτοια καμώματα. Πάω για ύπνο. Αύριο είναι Σάββατο και  θα την αράξω μέχρι
αηδίας στον καναπέ με την εφημερίδα,… το απόγευμα έχει ματς…
Καθώς αλλάζω, συνεχίζω να οργανώνω το διήμερό μου.
- Άντε την Κυριακή  να πάω  και καμιά εκκλησία σαν καλός χριστιανός…
Είναι κουρασμένος και τα «βουνά» του δίκιου του, έχουν γίνει οροσειρές.
Ποιος θα τολμήσει να του πει το αντίθετο;
Η γυναίκα, τα παιδιά….; Όχι βέβαια.
Μήπως ο γείτονας; Τον διαολοστέλνει χαμηλόφωνα, γελώντας.
Ο παπάς της ενορίας; Τρίτο στασίδι δεξιά κάθε Κυριακή.
Ή μήπως οι άλλοι οδηγοί στους δρόμους; Εκεί, όλοι έχουν το δίκιο με το
μέρος τους και το φάσκελο πέφτει βροχή.
Μόλις είδαμε φίλε  μου έναν απλό άνθρωπο που τον έχει καταπιεί η
καθημερινότητα.  Μπορεί να ‘σαι εσύ ή εγώ. Απίθανο λες; Είναι το μοντέλο
του ανθρώπου που υπάρχει παντού γύρω μας.
Δεν είναι κακός… αλλά δεν είναι και καλός.
Δεν είναι ψεύτικος…, αλλά δεν είναι και αληθινός.
Ούτε άθεο μπορείς να τον πεις. Τον έχει τον φόβο του. …. Αλλά μέχρι εκεί.
Απλά θέλει να τα ‘χει καλά με τον Μεγάλο.
Οι φίλοι του τον θεωρούν αφερέγγυο, αλλά είναι καλός στην παρέα.
Η γυναίκα του τον αγαπά…, αλλά τον σκιάζεται κιόλας.
Το ίδιο και τα παιδιά, που τον έχουν ανάγκη… και το ξέρει.   
Όλα συντηρούν με τον τρόπο τους το προφίλ που έχει αποφασίσει να έχει και
τίποτα δεν του μαρτυρά μια κάποια δυσαρέσκεια. Αν τον ρωτήσουμε λοιπόν,
θα μας πει πως είναι πολύ ευχαριστημένος απ’ τον εαυτό του… Αν τον
αφήσουμε δε, θα μας μιλά με τις ώρες για τη σπουδαιότητά του. Είναι απ’
αυτούς που τους αρέσει ν’ ακούν τη φωνή τους και δεν καταλαβαίνει γιατί δεν
δείχνουν τον ίδιο ενθουσιασμό και οι άλλοι.


Κι εδώ είναι το ερώτημα….
Πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από τον εαυτό μας;
Για να αναρωτηθούμε…
Πόσο πολύ μας αγαπάμε;
Τα «θέλω» μας μήπως ενοχλούν τους άλλους;
Κόκκινες γραμμές μπορούν να βάζουν οι άλλοι σ’ εμάς;
Πόση έπαρση μπορεί να τυλίξει την αυτοκριτική μας;
Πιστεύουμε ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, ή έχουμε «πιάσει ταβάνι»
στην τελειότητα;
Ξέρεις φίλε μου, πιστεύω πως κανείς δεν μπορεί να μας απαντήσει σε όλα
αυτά. Κανείς άλλος εκτός απ’ τον ίδιο μας τον καθρέπτη. Ξέρεις, αυτή τη
γυάλινη επιφάνεια που είναι συνήθως δίπλα στην εξώπορτα. Στέκει σαν
φρουρός ακίνητος, αμίλητος κι αγέλαστος, και παρακολουθεί τις  γκριμάτσες
που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν και μαρτυρούν τις διαθέσεις μας. Είμαστε
βιαστικοί, αδιάφοροι, χαρούμενοι, νευριασμένοι… Κουβέντα δε λέει. Μόνο αν
τον ρωτήσεις…, μόνο αν κοιτάξεις καλά μέσα του.
Είναι η φωνή της συνείδησης, κι αυτό όπως καταλαβαίνεις κάνει κάποιους
πολύ «φλύαρους» και κάποιους λιγότερο. Το θέμα βέβαια είναι να μην
βρίσκεται στο χώρο μόνο για καλό Feng Shui.
Τι βλέπει όμως ο καθένας μας μέσα στο καθρέπτη του;
Προσωπική του υπόθεση θα μου πεις. Ναι, αν αφορά την χωρίστρα του,
όντως είναι. Αν όμως βλέπει τον πραγματικό εαυτό του, τι βλέπει;
Αυτό που είναι;
Αυτό που θέλει να είναι;
Αυτό που βλέπουν οι άλλοι ότι είναι;
Το σίγουρο είναι πως αν κοιτάξουμε βαθιά μέσα του, θα μας μιλήσει, κι αυτό
που έχει να μας πει, μπορεί να μη μας χαροποιήσει. Έχουμε άραγε τα κότσια
να τα βάλουμε μαζί του, να χαλάσουμε την ησυχία μας, να ισοπεδώσουμε τα
«βουνά» του δίκιου μας,… ν’ ανοίξουμε πόλεμο με το είδωλό μας;
«Πορτοφόλι , κλειδιά, τηλέφωνο…», λοιπόν και όχι μόνο. Ευγένεια, φιλότιμο,
ειλικρίνεια, υπομονή, καλοσύνη… Όλα πρέπει να τα παίρνουμε σαν περνάμε
το κατώφλι μέσα ή έξω απ’ το σπίτι.    
Ας σταματήσουμε να του χαμογελάμε παριστάνοντας τους ανίδεους. Όπως
είπε ο Κομφούκιος «Πίσω από κάθε χαμόγελο υπάρχουν δόντια», κι εμείς το
ξέρουμε καλά.
Αν κάνουμε λίγη ησυχία, θ’ ακούσουμε τα παράπονα των άλλων. Αξίζει. Γιατί,
Όσο πιο πολύ αγαπάς τον εαυτό σου, τόσο λιγότερο το κάνουν οι άλλοι.
                                                          
     Κωνσταντίνα Μούτσιου
     (Αυτή, της διπλανής πόρτας. Ξέρεις…)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.