Να σας τα πω κι εγώ; [Κωνσταντίνας Μουτσιου]


        
Χριστούγεννα. Πρωτοχρονιά… Φώτα.
Άγιες ημέρες αλλά και κατάνυξης …
Πέρα απ’ αυτό όμως, ας μην κρυβόμαστε, είναι και ημέρες ξεκούρασης,
διακοπών, γέλιου  και κεφιού… Δώρα, ψώνια και γλυκά… Αστραφτερά
μπαλκόνια και ζωηρά παράθυρα με δεντράκια και Αη Βασίληδες. Λαμπιόνια
στους δρόμους που κρέμονται απ’ τα δέντρα και τυλίγουν σαν φωτεινά φίδια
τους κορμούς τους…  
Όλα γύρω σου συνωμοτούν να σου αλλάξουν τη διάθεση και για λίγες μέρες
να δραπετεύσεις απ’ την καθημερινότητα που λιμνάζει τη ζωή σου. Θα φας και
θα πιεις λίγο περισσότερο, θα γελάσεις αρκετά, θα ξοδευτείς παραπάνω, θα
ξενυχτίσεις… Γενικά ένας εορταστικός πανζουρλισμός υπάρχει διάχυτος και
σε παρασέρνει ακόμα κι αν θελήσεις ν’ αντισταθείς.
Τα κάλαντα στους δρόμους, οι μυρωδιές απ’ τα γλυκά, τα ωράρια των
καταστημάτων… Με την αμέριστη συγκατάθεσή μας, αυτή η όμορφη
διαφορετικότητα, μας κάνει για λίγο ονειροπόλους. Ξεχνάμε  το πεζό και
ασφυκτικό παρόν που μας αιχμαλωτίζει, αναπολούμε το παρελθόν που
ήμασταν παιδιά και τριγυρνούσαμε τις γειτονιές με τα τρίγωνα, ονειρευόμαστε
ένα άλλο μέλλον…
Και κάπως έτσι ευχόμαστε «Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, Ευτυχισμένο
2018…». Δεν ξέρω όμως αν το προσέξατε; Τα χρόνια που έρχονται είναι
δεδομένα στις ευχές μας. Το θέμα είναι να είναι πολλά, καλά, ευτυχισμένα,…
αυτό είναι το ζητούμενο, το προσδοκώμενο, αυτό που λέμε φιλώντας
σταυρωτά τον άλλον ή γράφουμε στα ευχητήρια καρτελάκια.
Είναι όπως λέμε «Καλή σοδειά», «Καλή ψαριά»…
Σαν να είμαστε σίγουροι πως έχουμε το «χωράφι» να σπείρουμε ή τη
«θάλασσα» να ψαρέψουμε. Και ποιος μας έκανε δικαιούχους της επόμενης
μέρας;          
Κοιτώ στα δελτία ειδήσεων τους εκδρομείς των γιορτών που άφησαν τη ζωή
τους στην άσφαλτο, και αναρωτιέμαι. Σ’ αυτούς δεν ευχήθηκε κανένας «Καλή
Χρονιά»; Ποιος τους πέταξε ξαφνικά έξω απ’ το… «χωράφι» τους.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όπως το χωράφι μπορεί να
ξεραθεί, η θάλασσα να μολυνθεί, πολύ περισσότερο η αυριανή μέρα να μην
ξημερώσει.
Χωρίς να είναι πεσιμιστής, ο καθένας μας πιστεύω, πως πρέπει πρωτίστως
να έχει ΧΡΟΝΙΑ, για μπορεί να τα κάνει Πολλά, Καλά, Ευτυχισμένα… Για να
τα κάνει αξιόλογα. Αυτό είναι στο χέρι του. Το άλλο ανήκει σ’ Εκείνον.
Το χωράφι σου δεν μπορείς να το στήσεις οπουδήποτε. Αν όμως σου δοθεί,
μπορείς να το καθαρίσεις, να το οργώσεις και να το κάνεις να καρπίσει.


Το ίδιο και τη θάλασσα, δεν δαμάζεται αν θυμώσει, μολύνεται, μπορεί να σε
καταπιεί. Αν όμως σου δοθεί, μπορείς να την ταξιδέψεις, να αλιεύσεις και να
ταΐσεις τα παιδιά σου…
Έτσι και την καινούρια μέρα, δεν μπορείς να την ξημερώσεις. Αν όμως σκάσει
ο πρωινός ήλιος στο  παραθύρι σου, χαμογέλασε. Δείξε ευγνωμοσύνη κι
ευχαρίστησέ Τον. Σου δόθηκε. Δεν ξημέρωσε για όλους. Έχεις καθήκον να
κάνεις τη μέρα αυτή σημαντική. Μπορεί να ‘ναι μια Τρίτη μια Πέμπτη του «χ»
μήνα, του  τάδε χρόνου, όμως δεν θα ξανάρθει, κι εσύ κι εγώ κι όλοι οι άλλοι
γύρω μας, κληθήκαμε να της δώσουμε αξία.  
Με την προσευχή στο Θεό πρώτα το 2018 να ‘ναι γεμάτο από γαλήνιες
θάλασσες και γόνιμα χωράφια, σας εύχομαι
Χρόνια πολλά … στα δίχτυα σας
και
Καλή χρονιά … στη συγκομιδή σας
                                                               
                                                                     Κωνσταντίνα Μουτσιου
                                                      (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.