Aγάπη σε σοκολατένιο χαρτί [Κωνσταντίνας Μούτσιου]

Κάπου διάβασα πως, …
Ένα κοριτσάκι ρώτησε τον αδελφό της …
«Τι είναι η αγάπη;»
Κι εκείνος της απάντησε…
«Αγάπη είναι, που μου κλέβεις τη σοκολάτα κάθε μέρα, κι εγώ την βάζω πάλι στο ίδιο μέρος».

Έσταξε γλύκα η ψυχή μου.
Τάγκιασε η σκέψη μου στη ζάχαρη αυτής της σοκολάτας, που ένα αθώο παιδικό μυαλουδάκι έδωσε το μεγαλείο της αγάπης τόσο απλά, εύκολα,… αβίαστα,… ΥΠΕΡΟΧΑ!!!!.

Ποιος άνθρωπος «ψηλότερος του ενός μέτρου» πιστεύετε πως μπορεί να το κάνει αυτό; Κανένας λέω εγώ. Γι’ αυτό όλα τα συναισθήματα σ’ αυτή τη μικρή ηλικία, έχουν μία εκπληκτική διαύγεια. Η αγάπη, το μίσος, ο θυμός, η χαρά, ο πόνος, η ζήλια… , δεν έχουν αναστολές. Ντροπή δεν υπάρχει για τα παιδιά. Είναι ό,τι πιο φυσιολογικό να αισθάνεσαι και να δείχνεις…, αυτό ακριβώς. Τόσο απλά!
Η καθαρή ματιά του μικρού ανθρώπου, έτσι ατόφια, μια ακατέργαστη πλευρά της αλήθειας που σε συγκλονίζει. Μια αφτιασίδωτη εκδοχή των πραγμάτων που δεν την απασχολεί να γίνει αρεστή, γιατί…., γιατί πολύ απλά είναι η πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δεν είναι για να αρέσει, ούτε κόβεται και ράβεται στα μέτρα του καθενός.

Η αγάπη παίρνει τις ιδιότητες μιας …., σοκολάτας.
Δεν στοιχίζει τίποτα….
Την χαρίζεις εύκολα σε κάποιον,…
Γίνεται αντίτιμο μιας χάρης….
Την μοιράζεσαι με όσους αγαπάς,…
Γεννά χαμόγελα…
Δημιουργήθηκε για να γλυκαίνει σώμα και ψυχή.

Βλέπετε η αρετή αυτή μεταλλάσσεται σε δοτικότητα, κι ενίοτε παίρνει τη μορφή της θυσίας, της αυταπάρνησης,… Πάντως μας περιβάλλει μια αλλόκοτη χαρά είτε είμαστε δότες είτε δέκτες. Η  αγάπη στο … «αλισβερίσι» της σημαίνει επιβεβαίωση, ενώ η έλλειψή της, δημιουργεί κάτι σαν … «σύνδρομο στέρησης». Μπορεί να βαυκαλιζόμαστε με την εγωιστική αντίληψη ότι δεν έχουμε ανάγκη κανέναν, όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Τις περισσότερες φορές μάλιστα δεν είμαστε ειλικρινείς να παραδεχτούμε πως η ερημιά που μας κυκλώνει οφείλεται σε ‘μας τους ίδιους.

Τι παθαίνουμε και γινόμαστε τόσο αλλιώτικοι καθώς μεγαλώνουμε άραγε;
Δεν χαριζόμαστε σε κανέναν,…
Ζητάμε αποδείξεις αγάπης,…
Είμαστε καχύποπτοι με την καλοσύνη του άλλου,..
Φυλαγόμαστε, και φοβόμαστε ότι θα μας κάνουν αυτά που θα κάναμε εμείς στη θέση τους,… (Καλά,  είμαστε φοβεροί!)
Δεν μοιραζόμαστε, γιατί θεωρούμε τους άλλους πάντα χρεωμένους σε ‘μας, και σίγουρα τα χαμόγελα και κάθε ευχαρίστηση, είναι ψιλά γράμματα.
 
Στην πορεία της ζωής μας, έχουμε απογοητευτεί και έχουμε απογοητεύσει σίγουρα ανθρώπους που πιστεύαμε ή πίστευαν κάτι άλλο.
Εμπειρία; Έτσι λέγεται; Καλό ακούγεται!
Εμπειρία! Μια λέξη συνώνυμη των μεγάλων, λες κι έχουν τ’ αποκλειστικά δικαιώματα…
Εμπειρία! Γεμάτη σωστές αποφάσεις, μόνο που για να την αποκτήσεις, πήρες λανθασμένες.
… Ένας  «αριθμός πρωτοκόλλου» μεγάλος, που στο βιβλίο της ζωής δεν παίρνεις εύκολα χωρίς δυσκολίες.
    
Και μεγαλώνουμε Εμείς,.. Εμείς, κάνουμε παιδιά,.. Τα παιδιά, μας κάνουν εγγόνια...
Μεγαλώνουν και οι φόβοι μας, οι ανασφάλειες και η μοναξιά μας…
Μόνο τα όνειρα και οι προσδοκίες μας μικραίνουν,…
Α !!! Και η όρασή μας. Ναι, κάτι παθαίνει και σιγά σιγά σταματάμε να βλέπουμε κοντά και πρέπει να τα απομακρύνουμε απ’ τα μάτια μας σα να έχουν δυσοσμία. Ο γιατρός μας το λέει πρεσβυωπία και μας δίνει γυαλιά για να μας βοηθήσει.
Τι περίεργο!
Η γνώμη μου είναι, πως το τελειότερο δημιούργημα Του Θεού, ο άνθρωπος, δεν μπορεί να έχει ημερομηνία λήξης και να καλείται ένας άλλος να του δώσει…. παράταση στην ποιότητα της ζωής του. Αυτά που φτιάχνουμε εμείς φθείρονται, που είναι καμωμένα με υλικά δικά μας, φθαρτά.
Σίγουρα τα πόδια κουράζονται να «περπατούν», ή οι δρόμοι τελειώνουν. Πού να πάει άλλο;
Τα χέρια δούλεψαν, ό,τι είχαν να προσφέρουν το ‘καναν, … Κουράστηκαν πια, ρόζιασαν,…
Το κορμί δε, έδωσε ζωή, δημιούργησε αντίγραφα, κόπιασε να μεγαλώσει ανθρώπους …
Τουναντίον, η ψυχή και κατ’ επέκταση τα μάτια, τ’ αυτιά, ο νους, τι λόγο έχουν να χαλάνε;

Πώς φαίνεται για άλλη μια φορά πόσο πολύ μας αγαπάει ο καλός Θεός ε; Με την αδιαμφισβήτητη σοφία Του θέλει να μας προφυλάξει και σίγουρος πως έχουμε δει πολλά στη ζωή μας κι έχουμε πληγωθεί, μας χαρίζεται και μας χαλά τη θέα του κόσμου γύρω μας.
Σας φαίνεται υπερβολικό; Για  σκεφτείτε το! Γιατί η ακοή μας αρχίζει να μας εγκαταλείπει; Μεγαλώσαμε κι είναι αυτό αρκετό; Δικαιολογίες.
 Όχι. Ακούσαμε πολλά, κι έχουμε μάθει, έχουμε πάθει, … έχουμε «τσαλακωθεί». Οι άνθρωποι ξεσκεπάζονται και οι αδυναμίες χαλούν την εντύπωση που είχαμε. Απλά οι αλήθειες πλέον γύρω μας δεν κρύβονται εύκολα…  και πονάνε.
Βαρηκοΐα το λένε οι ειδήμονες.  Άρνηση είναι καλέ, όχι πάθηση.

Γιατί παθαίνουμε άνοια και μπερδεύουμε το χθες με το σήμερα; Κι είναι τυχαίο που προσκολλούμαστε στα παιδικά μας χρόνια; Και γιατί όχι στα πιο επιτυχημένα; Μήπως αυτά μας άρεσαν περισσότερο; Μήπως,… λέω μήπως δεν είχαμε γνωρίσει τη σκληρή πλευρά της ζωής; Μήπως δεν είχαμε φτιάξει αμυντικά αναχώματα και αρματωθεί σχετικά;

Όσο για την κακή όραση όταν περνούν τα χρόνια; Ε μόνο αυτό δεν είναι. Κουρασμένη ναι, απογοητευμένη μπορεί, δύσπιστη σίγουρα, γελασμένη και παραπλανημένη, πολλάκις,… Αδύναμη,… ΟΧΙ.
Η πρεσβυωπία που λένε οι επιστήμονες με τις άσπρες ποδιές, δεν είναι λάθος. Όντως ο άνθρωπος σαν μεγαλώσει δεν βλέπει κοντά και τραβάει μακριά να διακρίνει καλά κάτι. Όχι όμως γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει. Δεν αντέχει, μπούχτισε, σιχάθηκε, ….και κατά συνέπεια … απογοητεύτηκε.
Ποια  γυαλιά λοιπόν και ποια κολλύρια μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο; Γίνεται; Η επιστήμη τουλάχιστον μέχρι τώρα δεν έχει κάνει τέτοιο επίτευγμα.
Τα απομακρύνει λοιπόν όχι για να δει καλύτερα, αλλά γιατί τα ξέρει καλά…
Τα διώχνει από κοντά του γιατί τα φοβάται…
Κάνει οτιδήποτε να αποφύγει τις αλήθειες που τον γέλασαν, τους φίλους που υπερεκτίμησε, την αγάπη που πίστεψε, τους εχθρούς που έκανε, την εμπιστοσύνη που έδωσε χωρίς… «παραστατικό».

Όχι όχι,…!!!
Η γνώμη μου είναι πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στο τελειότερο δημιούργημα Του Θεού και όλα μαρτυρούν την σοφία που το ‘χει πλάσει. Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεχνά, σημαίνει πως η ψυχή του είναι πληγωμένη, ματωμένη, βομβαρδισμένη,… Δεν θέλει άλλο, δεν μπορεί άλλο…. Έτσι εγκαταλείπει και σα να σηκώνει «λευκή σημαία» στους ανθρώπους γύρω του,… παραδίνεται. Κρύβεται πίσω από ένα Αλτσχάιμερ –όπως το λένε οι γιατροί- και εκλιπαρεί το έλεός τους. Ποιος θα τα βάλει με τον… άμαχο πληθυσμό;

Τελικά θέλετε να σας πω τι πιστεύω ακόμη;
Ότι η σοκολάτα που λέγαμε στην αρχή, αρέσει πολύ στους μικρούς, όχι γιατί δεν κινδυνεύουν από ζάχαρο, χοληστερίνη, ή χαλασμένα δόντια, αλλά γιατί αυτοί οι μικροί άνθρωποι, ξέρουν την αξία της

Την μοιράζονται, κι αυτό σημαίνει ΑΓΑΠΗ.
Με τον τρόπο αυτό συνθηκολογούν, κάνουν φίλους, συγχωρούν, ….
Σπάνε στα δύο μια πλάκα και χωρίς κουβέντες γλυκαίνονται και πιάνουν πάλι το παιχνίδι. Αυτή την απλότητα δεν μπορεί να την υιοθετήσουμε εμείς οι μεγάλοι. Μας αρέσει, αλλά ξαφνικά η δική μας δεν σπάει, δεν μοιράζεται, δεν σκορπιέται, την καταχωνιάζουμε ή της αλλάζουμε θέση να μη τη βρουν,…

Έτσι οι σχέσεις μας με τους άλλους χαλάνε, η μοναξιά μας στοιχειώνει κι οι εμπειρίες κάνουν την απομόνωση αυτή να μοιάζει όχι μοναδική λύση, αλλά λύση λυτρωτική. Έχουμε φτάσει στο σημείο που οι άνθρωποι μας «πονάνε». Στην πραγματικότητα ο ένας πονάει τον άλλον. Θωρούμε τον εαυτό μας αδικημένο, αλλά πολύ πιθανό να μην είναι κι έτσι. Για κάποιους άλλους μπορεί να κάνουμε εμείς το ίδιο.  

Σα να λέμε πως φυλάμε κρυμμένη τη σοκολάτα μας άρτια στην τσέπη μας, και έχουμε το παράπονο ότι ο άλλος δεν μοιράζεται τη δική του μαζί μας.

                                                                 Κωνσταντίνα Μούτσιου
                                                  (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.