Αληθινό… SURVIVOR [Kων/νας Μούτσιου]


Τα χαρτάκια στο ημερολόγιο του χρόνου φεύγουν με απίστευτη ταχύτητα, κι εγώ αναρωτιέμαι αν άλλαξε κάτι στο ρου της ζωής. Είμαστε στο πρώτο εξάμηνο του 2017 και σαν μικροί τερμίτες τρώμε μέρα μέρα το έτος αχόρταγα, δίχως να είναι ικανό τίποτα γύρω μας να μας βγάλει απ΄ την ησυχία μας. Τίποτα που να μπορεί να αφυπνίσει τις διαθέσεις μας ν’ αλλάξουμε κάτι.
Η μία μέρα κόπια της άλλης.
Αν δεν διαφοροποιόταν κι ο καιρός, δεν θα είχαμε και τη φασαρία με τα ρούχα και τα χαλιά. Τέλεια! Ευτυχώς όμως υπάρχουν και κάτι τέτοια μικρά που μας κρατούν σε καθημερινή εγρήγορση. Μια οι δουλειές με τις ντουλάπες, οι σαπουνάδες στις ταράτσες,… τα ψώνια των γιορτών, η αναμονή των εκπτώσεων, εκδρομές,  άντε καμιά διαδήλωση για να ξυπνάν τα αίματα και… και φυσικά τηλεόραση…. Πολλή τηλεόραση όμως.
Είτε αυτό είναι διαγωνισμός τραγουδιού, χορού ή το survivor και η διαπραγμάτευση με τους ευρωπαίους, το ίδιο είναι. Οι διαφημίσεις τα χωρίζουν. Παιχνίδι να γίνεται.  
Και γίνεται… Αυτό είναι το άσχημο.
Σα να μας έχουν υπνωτίσει ένα πράγμα, αγωνιούμε και παθιαζόμαστε καθημερινά με τους «Διάσημους» και τους «Μαχητές», ενώ οι μεγάλοι των εθνών, ετοιμάζονται για μια φορά ακόμη να δείξουν την αδιαφορία τους για το μέλλον του πλανήτη… Για την ανθρωπότητα.
Για σένα και μένα δηλαδή.
Εμείς είμαστε αυτοί.
Οι αναλώσιμοι.
Αυτοί που θα κληθούν να πάρουν το βιβλίο απ’ το χέρι του παιδιού τους και να του βάλουν ένα όπλο, για να υπερασπίσουν την πατρίδα, τα ιδανικά τους… Τα συμφέροντα κάποιων που τους άλλαξαν όνομα για να μας φανατίσουν.    
Το δικό μας «Survivor». Αυτό που θα μας κάνει να αγωνιστούμε για την υποτιθέμενη «Ασυλία» στη ζωή αυτού του αιμοβόρικου κόσμου ή το «Έπαθλο» να πάρουμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν απ’ Το Θεό.  

Σαν τα υποταγμένα ανθρωπάκια του Βίλχελμ Ράιχ στο «Άκου ανθρωπάκο», ακολουθούμε στη σειρά αυτούς που κρατάνε τη ζωή μας στα χέρια τους κι αποφασίζουν πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες το μέλλον των παιδιών μας. Αυτοί που με την ίδια ευκολία που δένουν και λύνουν τη μεταξωτή γραβάτα τους, λύνουν και δένουν την τύχη του μέλλοντός μας.

Κοιτώ τηλεόραση κι αισθάνομαι πως κάτι δεν πάει καλά. Ή αυτοί είναι σε διαφορετικό πλανήτη από εμάς τους πολλούς, που θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά, ή αυτοί είναι εξωγήινοι κι έχουν καταλάβει τη γη και τα ΜΜΕ και προσπαθούν να μας πείσουν πως οι δικές τους αρρωστημένες επεκτατικές βλέψεις είναι και δικές μας. Άραγε παίρνουν αυτοί κάτι που δεν πρέπει, ή εγώ ν’ αυξήσω τη δοσολογία των δικών μου χαπιών; Γιατί σίγουρα κάτι είναι παρεξηγημένο.

Οι μεγάλες δυνάμεις απειλούν με πόλεμο, τα πυρηνικά εργοστάσιο γρυλίζουν θυμωμένα, οι αλλόθρησκοι λιανίζουν αθώο κοσμάκη, οι πρόσφυγες αν δεν πνιγούν στη Μεσόγειο, πληθαίνουν και γίνονται εκβιαστικό κίνητρο και η πατρίδα μας παλεύει να κρατηθεί όρθια στον οικονομικό πόλεμο που της γίνεται…

…και οι γονείς παροτρύνουν τα παιδιά τους να διαβάσουν για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.
Τώρα αν αυτό δεν είναι ανώφελο, τι είναι;
Κι έπειτα λέμε πως τα σημερινά παιδιά δεν έχουν όραμα.
Μήπως τελικά έχουν και δεν τους αρέσει αυτό που οραματίζονται;
Λένε πως η γενιά αυτή ξυπνάει κουρασμένη.
Μήπως ο «ύπνος» τους είναι ένας τρόπος εγκατάλειψης;  

Αν μπορούσε να δει κανείς τη γη από ψηλά, θα έβλεπε έναν όμορφο πλανήτη να καίγεται σε κάθε γωνιά του. Η δυστυχία, ο πόνος, η κακία, η ματαιοδοξία και τα πάθη των ανθρώπων, έχουν γίνει πύρινες γλώσσες που τον έχουν αγκαλιάσει.

«Θεέ μου πάρε τη δύναμη απ’ τα χέρια των κακών…», λέω στην προσευχή μου και αγωνιώ ξέροντας πως δεν είμαι η μόνη. Όμως είμαι κι εγώ απ’ αυτούς που συντελώ στις μετρήσεις της ΑGB, που διαμορφώνουν τη ζώνη τηλεθέασης. Κι αυτό γιατί ανάμεσα στα δελτία ειδήσεων των 2:00  6:00  8:00 ή 12:00, μπορεί να περάσω την ώρα μου και με το υπόλοιπο πρόγραμμα των σταθμών.
Εκεί πάει ο υπνωτισμός που έλεγα πριν.
Γιατί είναι αφύσικο να ακούμε τα «Δελτία Συμφορών», που κατά τη γνώμη μου θα ‘πρεπε να είχαν την προειδοποίηση «Απαραίτητη Γονική Συναίνεση», με τις τρομοκρατικές επιθέσεις, τους νεκρούς και όλη αυτή την απόγνωση, το αίμα ή το κλάμα που «λεκιάζει» το σεμέν της τηλεόρασης, και αμέσως μετά να πέφτει η διαφήμιση μιας τράπεζας με χαμηλότοκα επιχειρηματικά δάνεια.  

Κι είναι τόσο αποδεκτό πια αυτό το φαινόμενο της επιβεβλημένης αδυναμίας μας! Αυτό είναι το πιο κακό. Έχουμε υποταχθεί στην αφάνειά μας. Θα μου πεις: Τι θα μπορούσαμε εμείς να κάνουμε στον Τραμπ, στον Πούτιν, στον Ερντογάν,... Το πολύ πολύ να διώξουμε τον Ντάνο απ’ το Survivor. Αυτές είναι οι δυνατότητές μας.
Ξεχνάμε όμως κάτι πολύ σημαντικό αφήνοντας τα πράγματα στην τύχη της καθημερινότητας. Τα δικά μας θέλω είναι αλλιώτικα απ’ τα δικά τους. Εμείς δεν ονειρευόμαστε αναβιωμένες αυτοκρατορίες, ούτε έχουμε να διακινήσουμε πετρέλαια και όπλα. Τα δε σύνορα της πατρίδας μας χωράνε τα όνειρα που έχουμε. Ειλικρινά δεν θα ξέρω τι να απαντήσω σ’ ένα παιδί που θα ρωτήσει ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΤΣΙ;
Μεταξύ μας δεν θα το κάνει και ξέρετε γιατί; Σήμερα από μικρά τα μαθαίνουμε να περπατούν με την  πλάτη στον τοίχο, να μη πιστεύουν τους ανθρώπους, να ζητούν αποδείξεις αγάπης, να είναι επιφυλακτικά και να ΄χουν καλή σχέση με το ψέμα,… Ένα άλλο μοντέλο ανθρώπου, φοβικό, έτοιμο να επιτεθεί, να υπερασπιστεί τον εαυτό του, …. Να κερδίσει το δικό του Survivor .

Κάποτε ο άνθρωπος κυνηγούσε για να φάει και να ζήσει και σήμερα ζει προσπαθώντας να μην τον φάνε. Άραγε ποια ήταν η καλύτερη ζωή; Δεν ξέρω. Αυτή που πέθαινες από μια απλή μόλυνση ή από μια τρομοκρατική επίθεση; Από γεράματα στα 60 σου ή από κάποιους που μπήκαν νύχτα σπίτι σου και το βανδάλισαν κακοποιώντας σε. Ειλικρινά, θα το σκεφτώ ,… πολύ θα το σκεφτώ και θα αποφασίσω.
Πώς θα μπορούσε ένας ενήλικας λοιπόν, να λογοδοτήσει σ’ ένα παιδί για το χάος αυτό, που ακόμα κι αν δεν το προκάλεσε, ευθύνεται που δεν κατάφερε να το αλλάξει.
Αισθάνομαι ένα πιόνι στη γιγάντια σκακιέρα του κόσμου και σίγουρα δεν είμαι εγώ ή εσύ που παίζεις την παρτίδα.
Κι όπως τα μαύρα κι άσπρα στρατιωτάκια πάνε στα νταμάκια που τα βάζουν, έτσι κι εμείς θα δούμε τον  Αϊνστάιν να βγαίνει μια φορά ακόμα αληθινός όταν είπε πως:
«Αν διεξαχθεί τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο τέταρτος θα γίνει με ρόπαλα».
 
                                                     Κωνσταντίνα  Μούτσιου
                                     (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)  
              

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.