Καιρός να επενδύσουμε στην … αγάπη!



  «Γεννήθηκα  για  ν’ αγαπώ  και όχι  για  να  μισώ», διακηρύττει  η  Αντιγόνη  στην  ομώνυμη  τραγωδία  του  Σοφοκλή.

Αγάπη, λοιπόν, είναι  η  ουσία  της  ανθρώπινης  ύπαρξης  και  όχι  μια  οποιαδήποτε  αγάπη. Πρόκειται  για  μια  λέξη  που  απαιτεί  το  πλήρες  δόσιμο  αυτού  που  αγαπά  σε  σημείο  να  ταπεινώσει  την  ίδια  του  την  υπόσταση  προκειμένου  να  προκαλέσει  ευτυχία  στο  πρόσωπο  που  αποτελεί  το  αντικείμενο  της  αγάπης  του. Και  όταν  λέμε  «ταπεινώσει», δεν  εννοείται σε  καμία  περίπτωση  ως  συνώνυμο  του  «εξευτελίσει», διότι  η  αγάπη  στην  καθαρή  εκδοχή  της  είναι  αγνή  και  ανιδιοτελής, δεν  εμπεριέχει  ούτε  πάθη  ούτε  αρρωστημένα  κίνητρα. Με  μια τέτοια  αγάπη μάς  περιβάλλει  ο  Θεός  ως  πατέρας  μας  και  μια  τέτοια  αγάπη  καλούμαστε  και  εμείς  ως  δημιουργήματά  Του  να  εφαρμόσουμε  και  προς  Εκείνον  και  προς  τους  συνανθρώπους  μας.
  Ο  Θεός  μάς  έδειξε  το  δρόμο… Παρουσίασε  την  αγάπη  Του  ταπεινωμένη  και  αγνή, με  το  να  θυσιαστεί  και  να  δεχθεί  να  νιώσει  πόνο  για  χάρη  των  δημιουργημάτων  Του, με  το  να  θανατωθεί  πάνω  στο  Σταυρό  και  να  προσφέρει  κάθε  σταγόνα  αίματός  Του  για  να  λυτρωθούν  τα  παιδιά  Του  και  να  ζήσουν  αιώνια. Μια  αγάπη, λοιπόν, αγνή  και  ταπεινωμένη  αφενός, αλλά  και  μια  αγάπη  με  όρια, που  δεν  εκβιάζεται. Τι  σημαίνει  αυτό; Ότι  ο  Θεός  ήρθε  στη  γη  και  αποφάσισε  με  τη  δική  Του  θέληση  να  βοηθήσει  τα  πλάσματά  Του. Πόνεσε, δέχτηκε  χτυπήματα, ύβρεις  και  χλευασμούς, αλλά  παρόλα  αυτά  δεν  καταδέχθηκε  να  εκβιάσει  την  αγάπη  των  ανθρώπων  για  Εκείνον. Τα  έκανε  όλα  αυτά  με  δική  Του  πρωτοβουλία  και  άφησε  ελεύθερα  τα  πλάσματα  Του  να  επιλέξουν  αν  θέλουν  να  επωφεληθούν  από  αυτή  την  πράξη  και  να  ανταποδώσουν την  αγάπη  ή  όχι.
  Και  εμείς  στις  καθημερινές  μας  σχέσεις  διατεινόμαστε  ότι  αγαπάμε. Μα  αλήθεια, πώς  αγαπάμε; Όταν  ένας  γονιός  ξενυχτάει  πάνω  από  ένα  μικρό  κεφαλάκι  που  ψήνεται  στον  πυρετό επί  μέρες, πόσο  εύκολα  θα  δεχτεί  μια  μελλοντική  απόφαση  του  παιδιού  του  να  φύγει  και  να  πάει  να  δουλέψει  σε  μια  άλλη  πόλη, για  παράδειγμα; Μήπως  αγαπάμε  και  προσβλέπουμε  αργά  ή  γρήγορα  σε  κάποια  ανταπόδοση; Βέβαια, το  να  μεγαλώνει  κανείς  ένα  παιδί, απαιτεί  σαφώς  πολλές  θυσίες, μόνο  που  πρέπει  πάντα  κάθε  γονιός  να  έχει  στο  μυαλό  του  πως  αυτές  τις  θυσίες  τις κάνει  επειδή  ο ίδιος  το  επιθυμεί  και  υπάρχει  περίπτωση  το  παιδί  μελλοντικά  να  μην  αποδεχθεί  αυτές  τις  θυσίες  και  να  μην  ανταποκριθεί  στην  αγάπη  του  γονιού. Δυστυχώς  ή  ευτυχώς  κάθε  πλάσμα  έχει  γεννηθεί  με  απόλυτη  ελευθερία  να αποφασίζει  για  τη  ζωή  του. Αν  Αυτός  που  δίνει  στον  καθένα  το  πιο  πολύτιμο  αγαθό – την  ίδια  του  τη  ζωή – τον  αφήνει  ταυτόχρονα  και  ελεύθερο  να  αποφασίσει  αν  θα  νιώσει  αγάπη  για  το  Ζωοδότη, πώς  εμείς  ως  γονείς, φίλοι  ή  σύντροφοι  απαιτούμε  από  τους  απέναντί μας  να  μας  ανταποδίδουν  πάντοτε  την  αγάπη  μας;
  Φυσικά  το  πιο  όμορφο  πράγμα  είναι  να  υπάρχουν  αμοιβαία  αισθήματα  ανάμεσα  σε  δύο  συντρόφους  ή  φίλους  ή  ανάμεσα  σε  γονείς  και  παιδιά, αρκεί  μόνο  το  καθένα  από  τα  συμβαλλόμενα , σε  αυτή  την  αγάπη,  μέλη, να  βρίσκονται  εκεί  από  ελεύθερη  επιλογή  και  όχι  στη  βάση  κάποιου  εξαναγκασμού, εκβιασμού  ή  τύψεων. Και, όταν  τελικά  κατορθώσουμε να  βιώσουμε  αυτή  την  αγνή  αγάπη  σε  όλο  της  το  μεγαλείο, τότε  η  ψυχή  θα  αποκτήσει  φτερά, γιατί  θα  συνειδητοποιήσει  ότι  ανεξάρτητα  από  το  αν  τα  άλλα  πλάσματα  γύρω  της  την  αγαπούν, ένα  είναι  το  μόνο  σίγουρο: ότι  ο  Δημιουργός - Θεός  της  δεν  υπάρχει  καμιά  αμφιβολία  ότι  την  αγαπάει  και  πάντα  την  περιμένει  να  γυρίσει  στην  αγκαλιά  Του.   

Κυριακή Μ. Βασάλου, φιλόλογος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.