Άγιος Αντώνιος


Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο εικόνα και ομοίωσή Του. Τον έπλασε να γίνεται Θεός. Παιδί Του. Κληρονόμο της βασιλείας Του. Δεν τον έπλασε να ζει μόνο εδώ στη γη. Του έδωσε πνοή ζώσα για να ζει αιώνια.
Έτσι ο κάθε άνθρωπος που έλαβε ζωή φυσικά και πρέπει και επιθυμεί και θέλει ζωή και ευτυχία, επιθυμεί το κάθε καλό. Αναζητεί την ευτυχία και την μακαριότητα. Αυτό δεν είναι ούτε αμαρτία ούτε ελάττωμα. Είναι για τον άνθρωπο μια εγγενής απαίτηση της φύσης του.
Αλλά στον κόσμο τούτο, τον πεσμένο στα νύχια του διαβόλου, του ανθρωποκτόνου, τίποτε εκτός από το Θεό δεν μπορεί να του γεμίσει την καρδιά και να ικανοποιήσει απόλυτα τους πόθους του. Και όπως δεν είναι δυνατό να σβήσει κάποιος μια πυρκαγιά με φρύγανα και με λάδι, μόνο με νερό μπορεί να τη σβήσει, έτσι και δεν θα μπορέσει ποτέ ο άνθρωπος να χορτάσει τους πόθους της καρδιάς του, με τα αγαθά του κόσμου τούτου. Γιατί μόνο, η χάρη του Θεού είναι ικανή να σβήσει τη δίψα της ψυχής.
Αν ο άνθρωπος χριστιανοί μου, θέλει να αποκτήσει επαφή με το Θεό και όλα τα δώρα της υιοθεσίας, θα πρέπει τα έξω να έλθουν σε αρμονία με τα έσω. Και τα τρία μέρη της ψυχής, νοητικό, συναισθηματικό, βουλητικό, να λειτουργούν με πλήρη αρμονία όπως και η Αγία Τριάδα.
Ο Άγιος Αντώνιος που σήμερα ήρθαμε εδώ στο όμορφο ταπεινό εκκλησάκι, στο σπίτι του, για να τον εορτάσουμε, για να τον τιμήσουμε, να του ζητήσουμε τις πρεσβείες στον Κύριο, όλα τα παραπάνω που αναφέραμε, τα είχε καλά σφηνωμένα στην καρδιά του.
Άγιοι άνθρωποι οι γονείς του. Κάποιος που αγαπάει τον Θεό, δεν μπορεί, καλή σπορά θα σπείρει στην ψυχή του παιδιού. Κοντά στους ευσεβείς γονείς έκανε τα πρώτα βήματα στην πνευματική ζωή. Και όταν τους κάλεσε ο Θεός κοντά Του, ο μικρός Αντώνιος ακολούθησε τον δρόμο της αρετής.
Και προς Θεού δεν λέω ότι ο δρόμος της έγγαμης ζωής δεν είναι δρόμος αρετής. Κάθε άλλο. Ζητούσε αμεσότητα στη σχέση του με το Θεό. Δεν έθελγε την ψυχή του τίποτα από τα του κόσμου. Το έβλεπε ολοκάθαρα μπροστά του. Τούτος ο κόσμος είναι το δώρο. Που πρέπει όχι να το χρησιμοποιήσω κατά πως θέλω. Αλλά να το εξαγιάσω με τη ζωή μου και να το δώσω αντίδωρο στον Κύριο. Τα σα εκ των σων.
Και βρήκε τον τρόπο. Στην σπηλιά. Στην έρημο. Απαρνούμενος όλη την μεγάλη του περιουσία. Μοιράζοντας την στους φτωχούς. Έτσι για να το πάρει απόφαση, τελεσίδικα. Πάει αυτό, ξεκόβω και βάζω και την βάση στην μοναχική ζωή. Ακτιμοσύνη.
Στη σπηλιά. Κάθε απόγευμα φαγητό. Πολλές φορές ούτε αυτό. Μετά από δυο ή τρεις μέρες. Ένα παξιμάδι και η κατανάλωση λίγα μουσκεμένα ξερόκουκα.
Αυτά έκανε το πριν πλουσιόπαιδο. Και μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί. Καλά αφού το σώμα ο Θεός μου το έδωσε, γιατί να το εξαντλήσω, γιατί να το ματώσω σε εισαγωγικά όπως λένε και οι πολιτικοί μας σήμερα. Ο Θεός μου το έδωσε.
Έλα όμως που ο Θεός μου το έδωσε αθάνατο. Άφθορο. Πνευματικό. Και οι προπάτορες αλλά και μεις με τη ζωή μας, μακριά του Θεού, το κάνουμε να μυρίζει θάνατο.
Και έρχεται ο Κύριος και αυτό το φθαρτό το κάνει άφθορο το θνητό, αθάνατο, το γήινο, πνευματικό. Με την ανάστασή Του. Και τι μας ζητάει. Να τον ακολουθήσουμε. Και ο Άγιος Αντώνιος τον ακολούθησε κατά βήμα το Χριστό μας, προσπαθώντας από δω να ζήσει τα επουράνια. Και το πέτυχε. Ζούσε στη γη για τον ουρανό.
Αυτά βέβαια όχι μόνο με την νηστεία και την άρνηση του πλούτου. Αυτά είναι εύκολα πράγματα. Βεβαίως και δεν είναι μόνο αυτά που σώζουν. Για να προσέξουμε. Πολλοί άνθρωποι σήμερα αρνούνται από άποψη τον πλούτο. Γίνονται, αναχωρητές. Ή και μεγάλοι ασκητές. Αλλά αυτό το κάνουν γιατί το θέλουν αυτοί. Για να ικανοποιήσουν την ιδεολογία τους ή την κοσμοθεωρία τους, όχι για το Θεό. Όχι για να εφαρμόσουν το θέλω του Θεού. Το νόμο του Θεού.
Μπορεί να γεννάει ανατριχίλα αυτή η θέση σε κάποιους σημερινούς ανθρώπους της ασυδοσίας αλλά χριστιανοί μου, να, βλέπετε την κατάντια του σημερινού ανθρώπου. Μην πάτε μακριά. Η πατρίδα μας σήμερα, μακριά από το Θεό χωρίς μετάνοια, χωρίς ηθικές αξίες, που πηγαίνει. Ενώ όλοι τα έχουν κάνει μούσκεμα, το βλέμμα που στρέφετε; Στην Εκκλησία. Για να βοηθήσει αυτούς που η απληστία της καθεστωτικής τάξης τους έφερε εδώ που τους έφερε. Και όχι δεχόμενοι όλοι αυτοί την πνευματική διάσταση του θέματος αλλά για να λυθεί το πρόβλημα. Μη μου τους κύκλους τάρατε.
Ο Άγιος Αντώνιος όμως και δω φάρος. Όποτε υπήρχαν προβλήματα εκεί. Πάνω καταπάνω να βοηθήσει την Αλεξάνδρεια. Να δώσει λύσεις, να ανοίξει δρόμους. Να βγάλει από τα αδιέξοδα.
Και το πετύχαινε. Γιατί; Γιατί δεν έκανε κάτι για τον εαυτό του. Το έκανε ότι έκανε για τον Κύριο. Και το μαρτυρούσε η ζωή του. Να η ζωή του Αγίου Αντωνίου. Κρύσταλλο. Καθαρό νερό. Όλα τα είχε. Όλα τα άφησε. Για την μεγάλη του αγάπη. Το Χριστό. Ότι έλεγε το στήριζε. Τι να μου πεις πονηρέ, ανήθηκε άθεε; Σε τι να με κατηγορήσεις; Άνθρωπος σαν εσένα εγώ ο Αντώνιος, τα άφησα όλα. Δεν αγωνίζομαι ούτε για σπίτια ούτε για πλούτη ούτε για οικογένεια. Για αιώνια ζωή αγωνίζομαι. Και να του λόγου το αληθές. Σπηλιά, προσευχή, παξιμάδι και δίπλα έτοιμος και ο τάφος. Γι’ αυτό όλοι έτρεχαν γύρω του σαν τις μέλισσες στο μέλι.
Αυτά είναι τα παλικάρια της Εκκλησίας του Χριστού. Όσο και να μιλάμε για τον Άγιο Αντώνιο, πολύ λίγα μπορούμε να πούμε.
Η Εκκλησία του Χριστού μας τον τιμά τον Άγιο. Τον τοποθετεί σε βάθρο μπροστά μας για να τον τιμήσουμε και να τον μιμηθούμε. Μνήμη δικαίου μετ’ εγκομίων.
Να κάνουμε όλοι το σταυρό μας και να παρακαλέσουμε τον Άγιο μας, τον Άγιο Αντώνιο, να πρεσβεύει στον Κύριο για μας και για την πατρίδα μας. Και το μήνυμα της ζωής του, το μοντέλο της ζωής του να το μιμηθούμε για να ξεπεράσουμε ή μάλλον να διαχειριστούμε τις δύσκολες μέρες που διανύουμε με τον τρόπο που αυτός μας διδάσκει.
Χρόνια πολλά.
Αμήν.

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.