30/7 O xoρτασμός των πεντακισχιλίων [†Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου]

2017 ΙΟΥΛΙΟΥ 30 - ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ (Ματθ. 14, 14-22)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Διασκευή ὁμιλίας πού ἔγινε στήν Παναγία τῶν Ξένων, στίς 25/7/1999)

1. Γιά ἕνα κομμάτι ψωμί

Ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Χριστός βρισκόταν σ’ ἕνα ἔρημο μέρος καί χιλιάδες ἄνθρωποι ἄκουγαν ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ τόν λόγο Του, ξεχνώντας τίς ἀνάγκες τοῦ σπιτιοῦ τους καί τίς δουλειές τους. Στό τέλος οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι παρενέβησαν καί εἶπαν στόν Χριστό:
-Ἄφησέ τους νά φύγουν. Νά πᾶνε στά γύρω χωριά νά βροῦνε κάτι νά φᾶνε. Νηστικοί εἶναι ὅλη τήν ἡμέρα.
Ὁ Χριστός τούς εἶπε:
-Δῶστε τους κάτι ἐσεῖς.
-Δέν ἔχουμε. Ἔχουμε μόνο πέντε ψωμιά καί δύο ψάρια. Πῶς νά φτάσουν. Γιά πέντε χιλιάδες ἄνδρες καί ὁ Θεός ξέρει γιά πόσες γυναῖκες πῶς νά φτάσουν;
Μέ τά μέτρα τῶν ἀνθρώπων δέν φτάνουν. Ἀλλά μέ τά μέτρα τοῦ Θεοῦ, πού τά πάντα δύναται, φτάνουν καί παραφθάνουν.
Καταλαβαίνουμε ἄραγε τί σημασία ἔχει ἡ διήγηση τοῦ θαύματος αὐτοῦ; Ἤ τό μόνο πού σκεπτόμαστε εἶναι, τί καλά πού θά ἦταν, ἄν ἀκούγαμε ὅτι ὁ Κύριος πλήθυνε τίς φραντζόλες στήν Ἀφρική καί στίς Ἰνδίες γιά νά φᾶνε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι.

2. Ζητᾶτε τήν οὐσία

Τί εἶναι τό ψωμί ἀδελφοί; Καί πῶς γίνεται;
Τό ψωμί εἶναι πρῶτα ἕνα σπυρί σιτάρι. Ὅποιος ἔχει ἕνα σπυρί σιτάρι, μπορεῖ νά φτειάξει ψωμί.
Ἀλλά πρέπει πρῶτα νά τό θυσιάσει καί νά τό πετάξει στή γῆ. Στή γῆ τό σιτάρι θά σαπίσει. Θά πάψει νά ὑπάρχει. Ἀλλά μετά γίνεται ἕνα ὡραῖο φυτό. Τί σοφία Θεοῦ! Ἕνας σπόρος γίνεται ἕνα ὡραῖο φυτό. Καί ξαφνικά βρίσκεις πάνω του, εἴκοσι καί τριάντα καί περισσότερους κόκκους σιτάρι. Τούς ὁποίους ἅμα τούς τρίψεις μαζί, ἅμα τούς ἀλέσεις, γίνονται ἀλεύρι. Καί τό ἀλεύρι ἅμα τό ζυμώσεις γίνεται μιά μάζα, τό ζυμάρι, πού ὅταν τό ψήσεις γίνεται ψωμί.
Τί νόστιμο πού γίνεται τό ψωμί, ἄν εἶναι ἀπό καλό σιτάρι καί μέ καλό νερό. Τί θαῦμα, τί σοφία Θεοῦ! Καί κάτι ἀκόμη. Λένε οἱ γιατροί: Αὐτός ὁ μικρός σπόρος τό σιτάρι εἶναι πλήρης τροφή γιά τόν ἄνθρωπο.
Τήν σημερινή ἐποχή μᾶς ἔχουν παλαβώσει οἱ γιατροί μέ τίς οὐσίες πού ἔχει ἀνάγκη ὁ ὀργανισμός μας. Ἑκατό εἶναι; Πεντακόσιες εἶναι; Χίλιες εἶναι; Ἕνα σπυράκι σιτάρι τίς ἔχει ὅλες μέσα. Καί τίς παίρνουμε ἀπό αὐτό τό σπυράκι τό σιτάρι, ὅταν τό φᾶμε σάν ψωμί,  ὅλες τίς οὐσίες πού χρειάζεται ὁ ὀργανισμός μας. Τί σοφία Θεοῦ!
Γι' αὐτό τά ἔφτειαξε ἔτσι ὁ Θεός. Ξέρει τί κάνει ὁ Θεός! Καί ἤξερε τί ἔκανε ὁ Χριστός, ὅταν πολλαπλασίαζε γιά τούς ἀνθρώπους τό ψωμί. Γιά νά μᾶς δείξει ὅτι πρέπει νά στρέψουμε τήν προσοχή μας στήν «οὐσία». Ὄχι στή λεπτομέρεια, ὄχι στή διασκέδαση, ἀλλά στήν οὐσία. Γιά τό σῶμα, οὐσία καί ὑγεία εἶναι νά παίρνει μιά πλήρη τροφή. Καί ὅσο πιό ἁπλή εἶναι, τόσο πιό ἀνθρώπινη. Γιατί ὁ ἄνθρωπος σάν ὄν λογικό, πρέπει νά ξεχωρίζει τήν τέρψη ἀπό τήν ὠφελιμότητα. Καί νά ξέρει νά προτιμάει τήν ὠφελιμότητα. Καί νά ξέρει ὅτι ὠφελιμότητα, δέν εἶναι μόνο ἐκεῖνο πού εἶναι ὠφέλιμο γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά ἐκεῖνο πού εἶναι ὠφέλιμο γιά ὅλους.
Γι' αὐτό ὁ Χριστός πολλαπλασίασε τό ψωμί πού εἶχαν οἱ ἀπόστολοι γιά τόν Ἴδιο καί γιά τόν ἑαυτό τους, νά τό φᾶνε μόνοι.
Πόσο πρέπει νά φροντίζει κανείς νά φιλοσοφεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά χαλᾶμε ἀπό τήν φαιά οὐσία μας, γιά νά καταλάβουμε τό μήνυμά του. Τό βάθος του. Πόσα δέν καταλαβαίνουμε…
Ἀλήθεια, τό σκεφτήκαμε ποτέ, τί σοφία ἀποκτάει τό κεφάλι μας καί ἡ ζωή μας μέ τήν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ!

3. Τό αἰώνιο ψωμί

Ὑπάρχει λοιπόν τό ψωμί πού πάει στήν κοιλιά. Πού χορταίνει τόν ἄνθρωπο γιά λίγη ὥρα.
Ἀλλά ὅπως εἶπε ὁ Χριστός ὑπάρχει καί ἕνα ἄλλο ψωμί. Αὐτό δέν βγαίνει ἀπό τή γῆ. Αὐτό κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό. Καί εἶναι χιλιάδες φορές πολυτιμότερο γιά τόν ἄνθρωπο, ἀπό τό ψωμί πού βγαίνει ἀπό τήν γῆ. Πόσο πολυτιμότερο; Ὅσο εἶναι ἀνώτερος ὁ οὐρανός ἀπό τήν γῆ. Καί αὐτό τό φωμί πού κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό, «εἶναι ἡ σάρκα μου» εἶπε ὁ Χριστός «καί τό αἷμα μου».
Κατέβηκε ὁ Χριστός ἀπό τόν οὐρανό στή γῆ. Καί πῆρε ἀπό τήν ἡγιασμένη γῆ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τό πρῶτο κύτταρο τοῦ σώματός Του. Σιγά-σιγά τό ἔκανε ὁλόκληρο ἄνθρωπο. Καί ὅπως ἀπό ἕνα βλαστάρι, σκορπίζεται γύρω του ἡ εὐωδία, ἡ ὀμορφιά, ἡ ὠφελιμότητα τῆς τροφῆς πού δίνει, ἔτσι καί ἀπό τό βλαστάρι τῆς σάρκας τοῦ Χριστοῦ, ξεχύθηκε στόν κόσμο ἡ εὐωδία τῆς ἀρετῆς καί ἡ δύναμη τῆς διδασκαλίας Του καί τοῦ παραδείγματός Του.
Καί στό τέλος ὁ Χριστός ἄλεσε τόν ἑαυτό του σάν σιτάρι καί τόν ἔκανε ψωμί γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου. Τή Μ. Πέμπτη, λίγο πρίν ἀπό τόν θάνατό Του πρόσφερε αὐτό τόν Ἄρτο «τόν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ» στούς μαθητές Του. Καί μέσῳ αὐτῶν, σ’ ὅλους τούς μαθητές Του ἀνά τούς αἰῶνες, λέγοντάς τους: «Λάβετε φάγετε τοῦτο ἐστί τό σῶμα μου τό ὑπέρ ἡμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».
Αὐτός εἶναι ὁ Ἄρτος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Καί ὅποιος τόν τρώγει δέν παίρνει δύναμη γιά λίγο, ἀλλά παίρνει κάθαρση ψυχῆς καί σώματος. Αἰώνια ζωή καί ἀνάσταση.
Λέει ὁ Χριστός: Ὅποιος φάει τό σῶμα μου, αὐτό πού τοῦ δίνω, καί πίει τό αἷμα μου, ἐγώ θά τόν ἀναστήσω τήν ἡμέρα ἐκείνη τῆς Δευτέρας Παρουσίας γιά νά ἀπολαύσει τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ τήν αἰώνια.
Νά φάει καί νά μήν πεινάσει ποτέ πιά.

4. Τό δίδαγμα τοῦ νεοσύλλεκτου

Σέ μιά μάχη στό Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, τραυματίστηκαν πολλοί. Σέ μιά ἀνάπαυλα τούς φορτώνουν στό αὐτοκίνητο γιά νά τρέξουν ὅπου προλάβουν καί ὅσους προλάβουν. Ἦταν καί ἕνα παιδί νεοσύλεκτος, 18 χρονῶν, βαρειά τραυματισμένος. Περνάει τό αὐτοκίνητο καί τόν πετᾶνε καί αὐτόν μέσα.
Ὅπως πήγαιναν γιά τό πρῶτο Νοσοκομεῖο, χτυπάει ἡ καμπάνα μιᾶς Ἐκκλησίας. Φωνάζει ὁ νεοσύλεκτος:
-Σταματεῖστε. Ἐγώ δέν πιστεύω ὅτι ἡ ζωή μου φθάνει μέχρι τό νοσοκομεῖο. Πηγαίνετέ με στήν Ἐκκλησία νά πάρω «τόν Ἄρτο τῆς ζωῆς, τόν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάντα καί διδόντα ζωήν στόν κόσμο».
Μέ τά πολλά τόν πῆγαν στήν Ἐκκλησία, μετέλαβε τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ καί εἶπε: «νῦν ἀπολύεις, τόν δοῦλον σου δέσποτα...» Ἀλλά ὁ Θεός θέλησε νά ζήσει, καί μάλιστα νά γράψει τά ἀπομνημονεύματά του. Ὅταν βλέπει κανείς ἕνα τέτοιο παράδειγμα, ἀπό ἕνα παιδί δεκαοκτώ χρονῶν, καταλαβαίνει πόσο ἀνώτερη εἶναι ἡ ζωή τῆς ψυχῆς καί πόσο ἀνώτερο εἶναι τό ψωμί τῆς καρδιᾶς ἀπό τό ψωμί τῆς κοιλιᾶς.
Καί πόσο ἀνώτερο εἶναι ἀπό τό ψωμί τοῦ φούρναρη, τό ψωμί πού προσφέρει ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ ὁ δοῦλος του ὁ ἱερέας.
Γιά νά γίνει τό σιτάρι ψωμί πρέπει νά ἀλεστεῖ, δηλαδή νά πάψει νἆναι σιτάρι καί νά ψηθεῖ, ἔτσι γίνεται νόστιμο καί ἀνεκτό στήν κοιλιά.
Καί ὁ Χριστός ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἦλθε κάτω καί ἀλέστηκε. Πῶς ἀλέστηκε; Μέ τίς τόσες δοκιμασίες καί μέ τόν Σταυρό. Καί ἔγινε τό σῶμα του ἡ ζωή τῆς ζωῆς μας.
Ἐμεῖς, λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, πρέπει νά ἀκολουθᾶμε τήν ἴδια διαδικασία. Τί ἔλεγε ὁ ἅγιος πρίν μαρτυρήσει γιά τόν Χριστό; «Σῖτος εἰμί τοῦ Θεοῦ καί ὑπό ὀδόντων θηρίων ἀλήθομαι». Εἶμαι σιτάρι τοῦ Θεοῦ καί μετά ἀπό λίγο, ἀντί γιά μυλόπετρες θά μέ κόψουν κομμάτια τά δόντια τῶν θηρίων πού θά μέ φᾶνε. Καί εὔχομαι μέ αὐτό τόν τρόπο νά γίνω ψωμί πού θά ἀρέσει στόν Χριστό.
Καί ἐμεῖς πρέπει νά λέμε: «Εἴμαστε σιτάρι. Πῶς θά γίνουμε ψωμί πού θά ἀρέσει στόν Χριστό»; Δέν εἶναι ἀνάγκη νά μᾶς φᾶνε τά θηρία. Πρέπει ἐμεῖς νά κάνουμε τόν ἑαυτό μας νόστιμο ψωμί. Πῶς θά τόν κάνουμε;
Νά μή τόν ἀφήνουμε νά μᾶς ὁδηγεῖ. Νά μήν μᾶς ὁδηγοῦν τά πάθη καί οἱ κακίες μας. Ἀλλά νά ἔχουμε τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καί τήν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἀλέθεται ὁ ἄνθρωπος, καί ἔτσι γίνεται ἀπό σιτάρι, ψωμί –θυσία- ἄξιος νά βρεθεῖ στό ἱερό τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μπροστά στό θρόνο τοῦ Χριστοῦ.

5. Τί κάνει τήν κόλαση

Κάποιος παρακαλοῦσε τόν Θεό: «Πατέρα μου οὐράνιε, δεῖξε μου τήν Βασιλεία σου καί τήν κόλαση, νά καταλάβω πῶς πρέπει νά ἀγωνίζομαι».
Καί ὁ εὔσπλαγχνος Θεός, ἔστειλε τόν προφήτη Ἠλία νά τόν πάρει ἀπό τήν γῆ καί νά τόν πάει νά δεῖ τόν Παράδεισο καί τήν κόλαση.
Πάει πρῶτα σ’ ἕνα μέρος ὅπου πάνω ἀπό μιά ὁλόλαμπρη φωτιά, ἦταν ἕνα τεράστιο τσουκάλι. Μέσα βλέπει τίς νοστιμότερε λιχουδιές.
Γύρω-γύρω, στέκουν ἄνθρωποι πολλοί, πού ἔχουν κάτι πολύ μακρυά κουτάλια. Μποροῦν νά πάρουν ἀπό τό τσουκάλι, ἀλλά τόσο μακρυά πού εἶναι δέν μποροῦν νά τά φέρουν στό στόμα τους. Τό φαγητό πέφτει καί οἱ ἄνθρωποι μένουν νηστικοί, σκελετωμένοι, θλιμένοι. Ψίχα δέν μποροῦν νά βάλουν στό στόμα τους.
-Τί συμβαίνει ἐδῶ, ἅγιε προφήτη Ἠλία; ρωτάει.
-Παιδί μου, τοῦ λέει, ἐδῶ εἶναι ἡ κόλαση. Ἔχουν ὅλα τά καλά, καί δέν μποροῦν νά τά ἀπολαύσουν. Αὐτό εἶναι ἡ χειρότερη τιμωρία γιά τόν ἄνθρωπο. Νά ἔχει ὅλα τά καλά καί ἀπό τήν κακία καί τόν ἐγωισμό του νά μή τά χαίρεται.
Τόν παίρνει ἔπειτα ὁ προφήτης Ἠλίας καί πᾶνε σέ ἕνα ἄλλο μέρος. Ἡ ἴδια φωτιά, τό ἴδιο τσουκάλι καί γύρω-γύρω, πολλοί ἄνθρωποι μέ τά ἴδια μεγάλα κουτάλια. Ἀλλά ὁ καθένας παίρνει ἀπό τό τσουκάλι καί κρατώντας τό κουτάλι ἀπό τήν ἄκρη τό δίνει στό στόμα τοῦ ἄλλου. Καί ἦταν ὅλοι χορτάτοι, ὅλοι γεμάτοι χαρά καί ἱκανοποίηση.
Τί ἦταν αὐτό πού τούς ἔκανε εὐτυχισμένους;
Ἀλέστηκαν ἤ ἀλέθονταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί μέ τή σκέψη τῆς προσφορᾶς. Τί θά δώσω. Ὄχι τί θά ἁρπάξω. Τί θά προσφέρω, πῶς θά βοηθήσω. Καί βοηθώντας ὁ ἕνας τόν ἄλλο, εὑρίσκονταν ὅλοι χορτάτοι...
Μέ τήν ἀγάπη σκέπασε ὁ Χριστός τόν κόσμο. Καί μέ τήν ἀγάπη ἀλέθεται τό σιτάρι τῆς ὑπάρξεώς μας, γιά νά γίνει τροφή καί θυσία στό Χριστό.
Νά καταλάβουμε αὐτά τά μεγάλα μυστήρια καί νά ἀγαπήσουμε...
καί τό ψωμί τῆς γῆς καί νά τό χρησιμοποιήσουμε γιά τόν ἑαυτό μας καί γιά τούς ἄλλους, καί τόν Ἄρτο τόν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάντα, καί τόν Σταυρό  τοῦ Χριστοῦ μέ τόν ὁποῖο γινόμαστε ψωμί καί θυσία στόν Χριστό καί ὄργανα τῆς Βασιλείας του. Ἀμήν.-

www.impiprevezis.gr

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.