9/6 Κυριακή των Πατέρων της Α΄Οικ. Συνόδου [+ Μητροπολίτου Νικοπόλως Μελετίου]

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚ. ΣΥΝΟΔΟΥ
 
(Ἰω. 17, 1-13)
 
 
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ(+)
 
Διασκευασμένη ὁμιλία πού ἔγινε στό Κορφοβούνι στίς 31-5-1998



Τό μεγαλύτερο μυστήριο τοῦ κόσμου, ὁ Θεός, ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ κατέβηκε στή γῆ,
πῆρε  σάρκα  σάν  τήν  δική  μας,  γεννήθηκε  μέσα  στήν  κοιλιά  μιᾶς  μητέρας  ἐκ  Πνεύματος
ἁγίου καί μέ τήν ἴδια διαδικασία πού μεγαλώνουμε καί ἐμεῖς, μεγάλωνε σιγά-σιγά καί ἔγινε
ἄνθρωπος.
 
Γιά ποιό λόγο; Γιά νά μᾶς σώσει. Ἀπό τί;
 
Ἀπό  τήν  χειρότερη  συνέπεια  καί  καταστροφή.  Ἀπό  τήν  συνέπεια  τῶν  ἔργων  μας,  τῶν
ἁμαρτιῶν μας, πού θά μᾶς ὁδηγοῦσαν -σάν ἐνοχή ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ- στόν χωρισμό ἀπό τόν
Θεό. Στήν αἰώνια κόλαση. Καί γιά νά μᾶς σώσει ὁ Θεός, ἔστειλε τόν Υἱό του, τόν συνάναρχο
καί ὁμοούσιο καί ὁμόθρονος μέ τόν Πατέρα. Ὁ Υἱός, κατέβηκε στή γῆ καί ἔπαθε γιά μᾶς. Γιά
νά μᾶς σώσει.
 
Ἔπαθε γιά μᾶς
 
Τί λέμε παρακάτω; «Σταυρωθέντα τε ὑπέρ ὑμῶν». Σταυρώθηκε. Ὄχι γιατί ἦταν ἀδύναμος, καί
τόν  ἔκαναν  καλά  οἱ  Ἑβραῖοι  καί  τόν  συνέλαβαν  καί  τόν  ἔδεσαν  καί  μπόρεσαν  καί  τόν
σταύρωσαν.  Ὁ  παντοδύναμος  Θεός  δέν  ἀσθενεῖ  ποτέ.  Θυμηθεῖτε  τά  λόγια  του.  «Μήπως
νομίζετε ὅτι δέν μποροῦσα νά κατεβάσω δέκα χιλιάδες ἀγγέλους καί νά μέ προστατεύσουν
ἀπό τούς Ἑβραίους; Δέν τό καταλαβαίνετε ἅμα διαβάσετε τίς Ἅγιες Γραφές, ὅτι ἕνας ἄγγελος
μπορεῖ  νά  ἀντιπαραταχθεῖ  σέ  ἑκατοντάδες  χιλιάδες  στρατό;  Πάνοπλο  μέ  τά  τελευταῖα
ὅπλα;»
 
Δέν ἀπέθανε ὁ Χριστός ἐπάνω στό Σταυρό ἀπό ἀδυναμία, ἀλλά ἀπό θέλημα δικό του καί τοῦ
Πατέρα του γιά μᾶς. Γιά τήν σωτηρία μας. Νά μᾶς καθαρίσει μέ τό σῶμα του καί μέ τό αἷμα
του, ἀπό τήν ἐνοχή τῶν ἁμαρτιῶν μας καί νά μᾶς ἀξιώσει τῆς Βασιλείας του.
 
Πρίν μερικούς αἰῶνες στά μέρη τοῦ Καυκάσου, ἦταν ἕνας ἡγεμόνας, ὁ ὁποῖος ἔχοντας καλά
αἰσθήματα  καί  καλές  σκέψεις,  ἔλεγε.  «Τί  νά  τό  κάνεις  νά  ἔχεις  ἕνα  λαό,  ἀλῆτες  καί
παλιανθρώπους, ὅπως τούς βλέπομε πώς εἶναι· γεμάτους ἀπό πάθη καί ἁμαρτία καί κακίες.
Θά  φροντίσω  νά  τούς  κάνω  καλούς  ἀνθρώπους.  Βγάζοντας  ἀλληλοδιάδοχα  νόμους  πού
ἐξυψώνουν τόν ἄνθρωπο».
 
Ἔτσι, ἡ πρώτη του σκέψη ἦταν:
 
«Ἄν δέν διορθωθεῖ τό περιβάλλον τῆς ἡγεσίας, τῶν ἀρχόντων, πῶς θά πᾶμε μπροστά;»
 
Ἔβγαλε λοιπόν πρώτη διαταγή πού ἔλεγε:
 





«Ὅποιος  συλληφθεῖ  νά  δωροδοκεῖται  γιά  νά  ἐκδώσει  ἀπόφαση,  σύμφωνα  μέ  τίς  ἐπιθυμίες
ἐκείνου  πού  πληρώνει,  ἀδικώντας  τόν  φτωχό  καί  τόν  ἀδύνατο,  θά  τόν  τιμωρῶ  αὐστηρά
μπροστά  σέ  ὅλους.  Θά  βασανίζεται  μέ  ραβδισμούς.  Μετά  θά  τοῦ  κόβουμε  καί  τό  κεφάλι».
Ξέρετε  τί  ἦταν  τό  μαστίγιο  ἐκείνης  τῆς  ἐποχῆς;  Κάθε  τόσο  εἶχε  σιδερένια  ἀγκάθια.  Πού
τρυποῦσαν καί γδέρνανε.
 
Ἔβαλε ἔμπιστους ἀξιωματούχους του νά συλλαμβάνουν τούς ἄρχοντες πού δωροδοκοῦνταν.
Πρώτη ἀπ' ὅλους συνελήφθη ἡ μητέρα του. Ἔπαιρνε χρήματα γιά νά μεσιτεύσει στό βασιλιά
γιά ἕνα πλούσιο πού εἶχε ἄδικο. Πῆγαν καί τοῦ τό εἶπαν. Ὁ βασιλιάς χτυποῦσε τό κεφάλι του
καί τραβοῦσε τά μαλλιά του.
 
-Τί ἔπαθα! Τώρα τί γίνεται; Ἤ θά τά ἀφήσομε ὅλα νά διαλυθοῦν ἤ πρέπει νά ἐφαρμοσθεῖ ὁ
νόμος. Ἀλλά τί νά κάνω μέ τήν μάνα μου;
 
Κλειδώθηκε  στό  δωμάτιό  του.  Τρεῖς  ἡμέρες  δέν  δέχθηκε  νά  τόν  ἐνοχλήσουν,  οὔτε  νά  φάει,
οὔτε νά πιεῖ καί ἔσπαζε τό κεφάλι του νά δεῖ τί πρέπει νά κάνει.
 
Πῶς εἶναι δυνατόν νά βασανίζει τήν μητέρα του καί νά τήν σκοτώσει; Μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες
ἀφοῦ προσευχήθηκε καί στάθηκε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τοῦ χρέους του, βγῆκε ἔξω καί εἶπε:
 
-Νά μαζευτεῖ ὅλος ὁ λαός, ὅσοι θέλουν νά παρακολουθήσουν τήν τιμωρία τῆς ἁμαρτίας.
 
Μαζεύτηκαν οἱ ἄνθρωποι σέ ἕνα μεγάλο γήπεδο, πλήθη κόσμου καί ἔφεραν καί τήν μητέρα
του, ἡ ὁποία  ἔτρεμε ἀπό  τόν φόβο τῆς  τιμωρίας. Διέταξαν τόν  δήμιο,  νά ρθεῖ καί  νά  στέκει
δίπλα. Καί ἦλθε. Ὅλων εἶχε κοπεῖ ἡ ἀναπνοή, γιά νά δοῦν τί θά γίνει.
 
Ὅταν ἔφτασε ἡ στιγμή, ὅρμησε ὁ βασιλιάς, ἀγκάλιασε τήν μητέρα του, τήν σκέπασε μέ τήν
πλάτη του, καί εἶπε: «Χτυπᾶτε, χτυπᾶτε».
 
Οἱ δήμιοι ἄρχισαν νά χτυπᾶνε τόν βασιλιά τους, ἀλύπητα. Τό αἷμα του ἔτρεχε ἀπό τήν πλάτη
του ποτάμι. Ὁ Θεός ξέρει πόσο ὑπέφερε αὐτός καί πόσο ὑπόφεραν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τέτοιου
εἴδους τιμωρίες. Ὅταν τελείωσε ἡ τιμωρία, ὁ βασιλιάς σέ ἄθλια κατάσταση ἐγύρισε στό λαό
καί εἶπε:
 
-Ἄν  νομίζετε  πῶς  εἶναι  ἀρκετή  ἡ  τιμωρία  αὐτή,  συγχωρεῖστε  τά  ὑπόλοιπα.  Καί  τήν  μητέρα
μου καί ἐμένα. Ἄν δέν τό νομίζετε κόφτε μου τό κεφάλι.
 
Τότε ὁ κόσμος φώναξε: «Φτάνει, φτάνει, φτάνει ἡ τιμωρία».
 
Φαντάζεστε  ὅτι  ἦταν δυνατό νά  βρεθεῖ ἄνθρωπος  τόσο  σκληρόκαρδος, ὥστε νά ἔλεγε:  «ὄχι
δέν φτάνει»;
 





Ὁ Χριστός ὅμως ὅταν  ἦλθε  στή γῆ ἐδέχθη ὅλες  τίς  τιμωρίες γιά μᾶς.  Θυμᾶστε τί  γράφει τό
Εὐαγγέλιο.  Τόν  μαστίγωσαν. Τέτοιο  βάσανο ὑπέμεινε.  Καί  δέν  ἔφτασε μόνο  αὐτό.  Ἀνέβηκε
πάνω  στό  Σταυρό  σάν  κακοῦργος,  ἐπειδή εἴμαστε  ἐμεῖς  κακοῦργοι. Καί  ἐπῆρε  τήν  ἁμαρτία
μας πάνω στό Σταυρό.
 
Τί λέγει ἡ Ἁγία Γραφή; Τήν ἐξάλειψε. Τήν ἔσβυσε· μέ τό αἷμα του.
 
Καί μετά, ἀφοῦ πέθανε πάνω στό Σταυρό, κατέβηκε στόν Ἅδη, ἀναστήθηκε ἐν δόξῃ, ἀνῆλθε
στούς οὐρανούς  καί  μᾶς  εἶπε: «Ἐγώ  πηγαίνω πρῶτος καί  θά ρθῶ  νά  σᾶς  παραλάβω, ὅλους
ὅσοι πιστεύετε εἰς ἐμένα».
 
Αὐτό εἶναι τό μήνυμα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Ὅτι ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας, παντοκράτορας.
Παντοκράτορας  σάν  Θεός.  Πατέρας  στήν  καρδιά.  Γεμάτος  στοργή  καί  ἐνδιαφέρον  γιά  μᾶς,
γιά  τήν  σωτηρία  μας.  Καί  ὁ  Υἱός  του  ὁ  μονογενής,  κατά  φύσιν,  ὄχι  κατά  χάριν,  ἔγινε
ἄνθρωπος γιά μᾶς. Καί ὅποιος στό ὄνομά του, κοινωνεῖ  τό σῶμα του καί τό αἷμα του, ὅπως
πρέπει  προετοιμασμένος,  ἀναγνωρίζοντας  ὅτι  εἶναι  σωτηρία  καί  ζωή,  αὐτός  ἔχει  ζωήν
αἰώνιον.
 
Δέν χρειάζεται νά ποῦμε τίποτε περισσότερο. Ἀλλά μόνο τοῦτο:
 
«Δόξα σοι Πάτερ ἄναρχε, Πατέρα παντοκράτορ. Δόξα σοι Υἱέ τοῦ Θεοῦ μονογενές, πού ἦλθες
στόν κόσμο  γιά  τήν  σωτηρία  μας.  Προσκυνοῦμε  τά  Πάθη σου,  ὑμνολογοῦμε τήν ταφή σου.
Καί δοξάζομε τήν ἁγία σου ἀνάσταση».
 
Ὁ Θεός νά μᾶς φωτίζει νά βαδίζομε ἐπάνω σ’ αὐτή τήν ἁγία ὀρθόδοξη πίστη, πού εἶναι ζωή
καί σωτηρία. Ἀμήν.-
 
 
 
www.impiprevezis.gr

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.