8/10 Αναλογίζομαι, Αποδέχομαι, Αλλάζω

8 Ιανουαρίου 2015, Μόντρεαλ-Καναδάς
Μετά την παρότρυνση του αγαπημένου μου πνευματικού πατέρα Παναγιώτη, να ξεκινήσω να γράφω εδώ που βρίσκομαι, σκέφτηκα πως είναι καλή ιδέα να ξεκινήσω με ένα κείμενο που έγραψα στις 8/10//2014 όταν ήμουν στην Αθήνα.Υποσχέθηκα το 2015 να τηρήσω τρεις λέξεις- ''Αναλογίζομαι, Αποδέχομαι, Αλλάζω.Να τηρήσω τα 3Α. Για να γίνει αυτό αποφάσισα πώς πρέπει πρώτα να ''συγχωρήσω'', για να κάνω χώρο στις τρεις λέξεις. Το κείμενο παρακάτω αναφερόταν στα ταξίδια μου τόσο πραγματικά σωματικά αλλά και ψυχικά.Αυτά τα ταξίδια που κούρασαν την ψυχή μου παλεύοντας τόσο πολύ να με αποδεχτούν οι άλλοι.
''Όλα αυτά τα χρόνια ταξίδι, πόσα πολλά..αντάλλαξα, πληγώθηκα, πλήγωσα, έδωσα, πήρα, απογοήτευσα, απομακρύνθηκα, θύμωσα, γέλασα-έκλαψα..ποτε όμως δεν παραιτήθηκα.
Τι είναι αυτό που με κινεί κάθε φορά; Το κίνητρο; Η ανάγκη; το εγώ μου; Ή απλά για την ανάγκη της μετακίνησης; Το να κινούμαι από το ένα σημείο στο άλλο; Η μετάβαση από την θλίψη στην χαρά, από τη λύπη στο γέλιο; Από την απραξία στην συνεχή μετακίνηση; Η εναλλαγή γενικότερα. Ναι νομίζω η ανάγκη για αλλαγή μας ωθεί. Δεν νιώθω άνετα στην στασιμότητα, νιώθω πως δεν είμαι χρήσιμη. Κι όμως εκεί είναι πολλές φορές, που βρίσκεις την αλλαγή..στην στασιμότητα. Στην στροφή γύρω από τον κόσμο, γύρω από τον εαυτό μας, στην στροφή από ''έξω'' προς τα ''μέσα''. Νιώθω πως αυτό το ταξίδι προς την ευτυχία είναι η κατανόηση του εαυτού μας και του σκοπού της ζωής μας. Το ταξίδι που τελειώνει μάλλον όταν βρεις τον εαυτό σου, τον σκοπό σου και νιώσεις καλά με αυτά.
Αν μας ρώταγε κάποιος πώς θα είναι το μέλλον μας θα ξέραμε να του απαντήσουμε;
Μια απάντηση που θα έδινε χαρά είναι ΤΩΡΑ είμαι εκεί ακριβώς που θέλω.Τώρα, το αυριο είναι άγνωστο.Ποιος ξέρει το άγνωστο; Το σημαντικό είναι τωρα να συνεισφέρεις θετικά στους γύρω σου, στον κόσμο, σε σένα. Κι αν  κάποιοι δεν  το κατανοούν δεν αποκαρδιώνεσαι, ούτε οι σκέψεις τους να επηρεάζουν  τις δικές σου. Ότι έχεις δώστο, κατάλαβε πως δίνεις  κι ας μην έχεις, δίνεις κι ας έχεις, δίνεις γιατί έτσι θέλεις. Δίνεις για να συνεχίζεις.Και στο διάβα σου πάντα παίρνεις...πάντα. Ένα ατέρμονο αλισβερίσι η ζωή..μόνο που όταν παίρνεις το λες κι όταν δίνεις σωπαίνεις. Έτσι μόνο αξίζει. Κι αυτούς που σε πλήγωσαν ξέχνα τους. Συγχώρεσέ τους.Αν ήξεραν δεν θα πλήγωναν. Κι αυτούς που πλήγωσες, άνοιξε την αγκαλιά σου και μίλα τους. Αγάπησέ τους, θεράπευσε τις πληγἐς τους. Γιατί τελικά; Αγάπη. Μόνο Αγάπη. Τίποτε άλλο δεν παίρνουμε μαζί μας. Έτσι έλεγε η αγαπημένη μου μητέρα και έτσι είναι. Μεγαλώνοντας το κατανοώ όλο και περισσότερο.

Μαρία Παπαθανασίου

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.