Άγιος Αντώνιος [πάροικος]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, που γιορτάσαμε πριν λίγες ημέρες, ονομάζεται στις γραφές “φωνή βοώντος εν τη ερήμω”, δηλαδή μία φωνή που φωνάζει• που δεν φωνάζει απλά, αλλά ξελαρυγγιάζεται φωνάζοντας την αλήθεια μέσα σ’ έναν έρημο τόπο. Στην έρημο Σαχάρα θα λέγαμε. Εκεί που ο καυτός ήλιος και οι άσχημες καιρικές συνθήκες κάνουν δύσκολη έως αδύνατη την ζωή των έμβιων όντων. Φωνή που φωνάζει να σταματήσει το κακό. Στώμεν καλώς!
Το κακό κάνει δύσκολη την ζωή. Μετατρέπει τον Παράδεισο σε έρημο τόπο. Μπήκε στον Παράδεισο το κακό, η ψευτιά, η διαβολιά, η διαφθορά και τον έκανε ερημιά. Αφού ξεγελασμένος από την γοητεία του κακού ο πρωτάνθρωπος ακολούθησε τον διάβολο στον δρόμο του ασώτου γιού της παραβολής του Χριστού μας. Έκανε τη γη έρημο από κάθε καλό. Αλλά και την καρδιά του Σαχάρα.
Έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε Πώς ο σημερινός άνθρωπος γοητευμένος από την εξουσία, από την δόξα, από τον πλούτο και την φιλαυτία του μπορεί χωρίς κανένα δισταγμό να γκρεμίζει μέσα του την συνείδηση, να ερημώνει την ψυχή του από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και να στειρεύει την καρδιά του από συναισθήματα. Να ξεπουλάει, Πατρίδα, Οικογένεια, Θρησκεία, Αρχές, στα άνομα και παράνομα.
Ο Άγιος Αντώνιος ακολούθησε στην ζωή του ακριβώς την αντίθετη φορά. Και στα πνευματικά και στα κοινωνικά και στα εντός του.
Από την Αλεξάνδρεια της ανομίας, της αμαρτίας και της άρνησης της Αλήθειας του Θείου θελήματος, ξεκίνησε. Και βγήκε στην έρημο της Θηβαΐδος. Εκεί που δεν πλησίαζε κανείς άνθρωπος. Να κάνει τί εκεί; Εκεί ο Αντώνιος έβαλε τον Αντώνιο κάτω και τον ξεσκόνισε. Ωραία! Άφησε τις χαρές του κόσμου τούτου. Μπράβο!!! Γιατί όμως όλα αυτά; Για ένα ‘άλλο τρόπο ζωής; Μα πολλοί άνθρωποι το κάνουν αυτό και σήμερα. Ζουν και σήμερα ερημίτες σε έρημους τόπους.
Τι είναι αυτό που τον Αντώνιο τον κάνει Όσιο Αντώνιο; Τον κάνει Μεγάλο Αντώνιο;
Το ότι πήγε εκεί στην έρημο για να ανακαλύψει την δική του έρημο. Αυτή την έρημο που κουβαλάμε όλη μας ζώντας μακριά και έξω από την αλήθεια του Θεού. Αυτή την έρημο ήθελε ο Άγιος Αντώνιος να την δωρίσει στον Πανάγαθο Θεό για να του την κάνει Παράδεισο ο Άγιος Θεός. Και που αλλού θα μπορούσε να την νιώσει καλά σε όλο της το εύρος και πλάτος αυτή την έρημο την Πνευματική;
Μα ζώντας ολοκληρωτικά την έρημο εν τω κόσμω!
Πότε ο άσωτος βρήκε τον δρόμο της επιστροφής; Όταν έζησε την εγκατάλειψη απ’ όλους και απ’ όλα.  
Ο Χριστός μας δίνει το μήνυμα.
Ή όλα ή τίποτα!
Ή ζεστός ή κρύος!
Ή μαζί Μου ή με τον διάβολο!
Δεν υπάρχει μέσος δρόμος!
Πνευματικός αγώνας σημαίνει μάχη, σημαίνει πόλεμο, μέχρις εσχάτων. Και βήμα βήμα όσο επικρατεί το κακό η ζωή ερημοποιείται• Όσο επικρατεί το καλό γίνεται Παράδεισος.
Χρόνια πολλά χρειάστηκαν για να γίνει από εύφορη περιοχή που έσφυζε από ζωή , η Σαχάρα, έρημος τόπος.
Χρόνια πολλά χρειάστηκαν να περάσουν μέχρι νάρθει ο Σωτήρας στη γη.
Χρόνια πολλά πάλεψε ο Μέγας Αντώνιος για να γίνει η έρημος της Θηβαΐδος Λαύρα. Οι σπηλιές, σπίτια αγωνιστών κατά του διαβόλου.
“Με νίκησες, Αντώνιε” του είπε ο διάβολος.
Υπομονή, επιμονή, προσπάθεια και προσανατολισμός στην Αλήθεια.
Προς τον Φάρο της εκκλησίας!
Έτσι η ζωή γίνεται Παράδεισος.
Έτσι η Ελπίδα πλημυρίζει την ύπαρξη του καθενός μας και έτσι το “Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών και Ζωήν του Μέλλοντος” από προσδοκία γίνεται βίωμα και η ζωή Παράδεισος.
Το μήνυμα αυτό του Αγίου ας το πάρει ο καθένας μας και ας το κάνει σημαία στην ζωή του.
Αμήν.
Ο Πάροικος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.