Κυριακή μετά την Ύψωση [του πάροικου]

 

 

    «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν  απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.»   

    Σ αυτή την ευαγγελική φράση που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα , συναντάμε τα ρήματα: θέλω, έρχομαι,  απαρνούμαι, αίρω και ακολουθώ.

Μέσα σε μια φράση συναντάμε πέντε ρήματα!

Όποιος θέλει. Όποιος θέλει να τον ακολουθήσει , λέγει ο Χριστός γιατί προϋπόθεση του ακολουθείν είναι η βούληση. Η θέληση ν’ ακολουθήσεις. Και η βούληση  η θέληση τρέφεται μόνο με την ελευθερία. Μόνο στην ελευθερία μπορεί ν ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει. Εκεί που γεμίζει με φως με γαλήνη μ ελπίδα και η θέληση γίνεται αμετακίνητη. Βράχος μόνο μέσα από την πίστη. Αυτήν που και βουνά μπορεί να κινήσει όπως λέγει ο Χριστός μας.

Οπίσω μου ακολουθείν.

Προϋπόθεση ν ακολουθήσει κάποιος τον Χριστό μας  είναι η ελεύθερη θέληση. Μας προτείνει ο Χριστός. Για να τον ακολουθήσεις  απαραίτητο είναι να το θέλεις χωρίς να σε αναγκάζουν.

 Την «ευσεβή συμπεριφορά»  πολλών  ευσεβών πιστών που προσπαθούν να πείσουν τους συζύγους να εκκλησιαστούν ή να νηστέψουν , ο Κύριος εδώ  την καυτηριάζει . Μας ζητάει αν θέλουμε να τον ακολουθήσουμε. Δεν βιάζει το θέλω μας. Δεν πιέζει. Δεν προσπαθεί να μας πείσει με λόγια. Κάθε άλλο μάλιστα!

Δίδασκε δημόσια. Ζούσε με τέτοιον τρόπο που δεν έκρυβε τίποτα. Πήγαινε στα σπίτια των τελωνών. Μιλούσε μαζί τους . Τους δεχόταν με αγάπη. Στους γραμματείς και στους φαρισαίους μίλαγε στην γλώσσα  που καταλάβαιναν. Με τους νόμους και το Δευτερονόμιο.

Στο ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής μας είπε ο Χριστός ότι δεν ήρθε στη γη να κρίνει τον κόσμο αλλά να σώσει τον κόσμο.  

Πίστη στο Χριστό για να τον ακολουθήσεις.

Βέβαια πώς ν ακολουθήσεις και να πιστέψεις και να θέλεις κάτι αν δεν το αγαπάς;

Εδώ βλέπουμε το μεγαλείο του σταυρού. Και βλέπουμε πώς ο σταυρός από κατάρα γίνεται ευλογία. Πώς ο σταυρός από πόνος γίνεται χαρά. Πώς ο σταυρός από απελπισία γίνεται ελπίδα. Πώς ο σταυρός από θάνατος γίνεται ζωή. Όλες αυτές τις αλλαγές , τις ανατροπές μόνο η αγάπη μπορεί να τις επιφέρει,  να τις υποστηρίξει.

Μα ο Θεός γιατί αλήθεια έγινε άνθρωπος;

Μα ο θεός γιατί αλήθεια έγινε κτίσμα;

Μα ο Θεός πέραν και έξω της ύλης γιατί έγινε υλικός;

Γιατί αλήθεια ο Θεός να αφεθεί να τον σταυρώσουν οι άνθρωποι σαν απόβλητο της κοινωνίας;

Τι εξευτελισμός ! Τι  ταπείνωση!   Γιατί όλα αυτά;

Μόνο η άπειρη αγάπη του στο δημιούργημά  του  μπορεί ν απαντήσει σ’ αυτό το γιατί. Δεν υπάρχει άλλη απάντηση.

 Όπως σε μικρογραφία θα λέγαμε, η μητέρα ξενυχτάει, χάνει την βολή της, αρνείται πράγματα απ’ την καθημερινή ζωή που είχε πριν φέρει στον κόσμο το μωρό της, έτσι στην νιοστή δύναμη έπραξε η Αγάπη. Ο Θεός μας. Και έτσι ο σταυρός πλέον γίνεται ζωή θυσία.  Χαρά ελπίδα ανάσταση.

Και απ’ όπου απουσιάζει η Αγάπη : κόλαση , μαρτύριο. Άντε μια μέρα ακόμη. Ένα αγκομαχητό. Ένα αχ… γεμάτο πόνο, απελπισία. Γεμάτο πυκνό, πηχτό σκοτάδι, ψύχρα θανάτου.

Μόνο με αυτό το σκεπτικό μπορούμε τώρα να κατανοήσουμε το «απαρνησάσθω εαυτόν». Για να γίνω πιο σαφής θα σας θυμίσω αυτό το ρητό: « Ως πρόβατον επί σφαγήν….». Σαν πρόβατο για να το σφάξουν πήγε στο σταυρό ο Χριστός.!

Γνώριζε . Το ήθελε. Δεν του το επέβαλλε κανένας να γίνει άνθρωπος , και αυτό το έκανε από αγάπη. Αυτή την αγάπη που λέγει ο απόστολος Παύλος ότι πάντα  στέργει πάντα πιστεύει πάντα  υπομένει….

Μόνο αυτή η αγάπη μπορεί να σε πείσει ν απαρνηθείς τον εαυτό σου. Το θέλημά σου. Την σκέψη σου. Την ζωή σου. Ότι τέλος πάντων έχεις χτίσει μέσα σου , με το μυαλό σου με το συναίσθημά σου με τις ιδέες σου. Ν απαρνηθείς τον εαυτόν σου γι αυτόν και να ταυτιστείς με αυτόν.

Ένας σπουδαίος Δανός φιλόσοφος του 19ου αιώνα , ο Κίκεργκαρντ λέγει στο βιβλίο του «το κεντρί της ύπαρξης» :

« Το δέντρο που ανθίζει μια ορισμένη εποχή δεν είναι αειθαλές, ωστόσο ξεγελά με το άνθισμά του. Όπως το δέντρο η αγάπη αναγνωρίζεται από τον καρπό της την αλήθεια.  Η αγάπη που ανθίζει εποχιακά είναι εφήμερη , αυτό είναι θλιβερή αδυναμία της. Η χριστιανική αγάπη είναι αιώνια. Γι αυτό και δεν πρόκειται ν ακούσεις κανέναν να λέει ότι η χριστιανική αγάπη ανθίζει. Δεν θ ακούσεις κανέναν ποιητή να υμνεί τις χάρες της. Η χριστιανική αγάπη υπάρχει. Υμνούν αυτό που ανθίζει αυτό που χάνεται. Όμως αυτό που υπάρχει δεν μπορούν να το υμνήσουν. Πρέπει να το πιστέψουν, να το βιώσουν».

       Μόνο μ αυτές τις προϋποθέσεις μπορείς να σηκώσεις τον σταυρό και ν ακολουθήσεις τον Χριστό. Το ρήμα «αίρω» και το ρήμα «ακολουθώ» μπορούν να γίνουν πράξη στη ζωή μας σε σχέση με την αγάπη του Θεού.

 Το αίρω συνεπάγεται φορτίο.

Το φορτίο συνεπάγεται κόπο.

Ο κόπος συνεπάγεται θυσία.

Η θυσία συνεπάγεται άρνηση του θέλω.

Κι εδώ μπορούμε ν αναρωτηθούμε:

Καλά.  Στην αρχή « όστις θέλει» λέγει ο Χριστός.  Εδώ « απαρνησάσθω εαυτόν» δηλ . δεν υπάρχει θέλω. Τελικά  που είμαι;  Να θέλω , …. Να μη θέλω;

      Η λυδία  λίθος  σ αυτό το ερώτημα είναι η αγάπη στο Θεό. Στον Αγαπημένο που σε κάνει ν αρνηθείς το θέλω και να ταυτιστείς με το θείο θέλημα.

     Μας καλεί ο Χριστός να αρνηθούμε το θέλω μας , τον εαυτό μας και να ταυτιστούμε με την αγάπη του.  Αυτό σημαίνει να γίνουμε μαθητές του στη διαδρομή που ο ίδιος χάραξε με την ζωή του, προς την αιώνια ζωή.  Όποιος θέλει ακολουθεί μέσα στην εκκλησία που λειτουργεί ως το μεταφορικό μέσο για την επίτευξη του στόχου που δεν  είναι άλλος από την σωτηρία μας. Αμήν.

 πάροικος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.