Κυριακή του Ζακχαίου [του πάροικου]

 Ο Χριστός με τους μαθητές του περπατούσε στους δρόμους της Ιεριχούς.
Και όπως πάντα όπου πήγαινε πολύς κόσμος τον ακολουθούσε. Όπως και σήμερα έτσι και τότε. Ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι. Δεν διαφέρουμε σε τίποτα οι τότε από τους τώρα. Φέρετε στον νού σας έναν άνθρωπο που έχει κάποια σπουδαία θέση στην κοινωνία μας και θα καταλάβετε. Τρέχουν ν’ ακούσουν άλλοι από περιέργεια και άλλοι για να σκοτώσουν την ώρα. Έτσι και γύρω από τον Χριστό και τους μαθητές του. Χωρίς να ξέρουν καλά καλά γιατί ακολουθούν. “ ετρεχαν” οι άνθρωποι!
Ο Ζακχαίος κάτοικος της Ιεριχούς, ήταν ένας άνθρωπος που όλοι τον τον γνώριζαν στην πόλη. Αρχιτελώνης ηταν.  Άνθρωπος με μεγάλο αξίωμα. Που χρησιμοποιούσε το αξίωμα για να πλουτίζει νόμιμα κλέβοντας, ληστεύοντας και χρησιμοποιώντας τους κατοίκους της πόλης που ασκούσε την εξουσία. Ήταν θα λέγαμε διευθυντής της εφορίας.
Βέβαια αυτό το άθλημα δεν είναι αποκλειστικά μόνο γι’ αυτούς τους επαγγελματίες.
Καθένας που έχει εξουσία, μάλλον που πήρε στα χέρια του εξουσία, όποιας μορφής, εάν δεν έχει αρχές που να στηρίζει την ζωή του, και εννοώ τις αρχές και τις αξίες της ζωής που μας άφησε διαθήκη ο θεός, ένας Ζακχαίος είναι! Παραμορφωνει η εξουσια!
Κάποτε κάλεσαν τον Χότζα σ’  ένα επίσημο δείπνο. Ο Χότζας φόρεσε κάτι παλιόρουχα και έφτασε στην πόρτα και προσπάθησε να μπει μέσα. Δεν τον γνώρισαν και τον πέταξαν έξω άρον άρον. Είμαι ο Χότζας τους λέει. Τίποτα αυτοί.
Πάει λοιπόν στο σπίτι φοράει την γούνα που φοράνε οι χοτζάδες για να ξεχωρίζει όπως εμείς οι ιερείς το ράσο και πήγε ξανά στην δεξίωση.
Μόλις τον είδαν, να υποκλίσεις, να καλησπερίσματα.
Μπαίνει μέσα ο Χότζας, τον βάζουν μπροστά στο επίσημο τραπέζι.
Κάθεται στην καρεκλα. Πιάνει το μανίκι της γούνας και το βουτάει μέσα στο πιάτο και τότε του λένε : Χότζα τι κάνεις εκεί ; Ταΐζω την γούνα μου τους λέει. Αυτή καλέσατε στην δεξίωση όχι εμένα.
Ο Ζακχαίος αρνήθηκε τα αξιώματα για τον Χριστό.
Σαν μικρό παιδάκι ανέβηκε πάνω σε μια συκομουριά για να δει τον Χριστό που θα περνούσε από κει. Δεν κράτησε τους τύπους. Αυτούς που βάζουμε εμείς οι άνθρωποι για να ξεχωρίζουμε από τους άλλους ανθρώπους. Ήθελε να δει τον Χριστό. Είχε ακούσει για το λόγο Του, την διδασκαλία Του. Και πως αυτά που έλεγε τα έπραττε βοηθώντας τους ανθρώπους. Θεραπεύοντας. Κάνοντας θαυμάσια πράγματα.
Και γι’ αυτό άρχισε να χτυπάει ένα καμπανάκι στην ψυχή του Ζακχαίου.
Μια φωνούλα να του λέει. Ζακχαίε. Δεν πάς καλά. Κάτι δεν κάνεις καλά. Για πρόσεχε λιγουλάκι. Λες αυτός να είναι ο Μεσσίας ;
Και εκεί στην συκομουριά έγινε η μεγάλη συνάντηση. Ο Ζακχαίος με χτυποκάρδι! Θα Τον δει ; Θα Του μιλήσει ; Θ’ ασχοληθεί μαζί του ο διδάσκαλος ; Δεν τον νοιάζει. Αρκεί να Τον δει.
     Και φτάνει εκεί ο Χριστός μας ,   σηκώνει τα μάτια. Τον κοιτάζει.
Τι βλέμμα! Γλυκό, ερευνητικό, αυστηρό, βλέμμα γεμάτο αγάπη και πόνο ;
Ίσως όλα. Δεν μας το λέει ο Ευαγγελιστής. Ο καθένας μας κατά την ψυχή του και την ζωή του, ας απαντήσει.
Γρήγορα κατέβα κάτω και πήγαινε σπίτι σου Ζακχαίε, του λέει, ο Κύριος. Σήμερα θά ‘ρθω να μείνω σπίτι σου.
Τι να πω εδώ χριστιανοί μου ; Ο Χριστός, ζήτησε να μείνει στο σπίτι του αρχικλέφταρου!.
Θεέ μου...
Εμείς σήμερα ἐχουμε χάσει κάθε σχέση με τον Θεό. Λέμε ότι ζούμε στην εκκλησία του Χριστού μας, αλλά πρώτοι στο να κρίνουμε τους γύρω μας. Κοίτα ποιος ήρθε στην εκκλησία. Αυτός που κανει ετούτο ή εκείνο. Δεν ντρέπεται που κάνει το άλλο ή μιλάει έτσι κ.λ.π.
Και ο Χριστός μας;
Ἐλα Ζακχαίε. Σήμερα θα μου κάνεις το τραπέζι, θα καθίσω στο τραπέζι μαζί σου.
Ας πάμε και μεις νοερα με τον Ζακχαίο, στο σπίτι του.
    Φτάνει στην είσοδο ο Χριστος μας.
Κύριε, του λέει ο Ζακχαιος. Μοιράζω ότι έχω και δεν έχω. Και όποιον αδίκησα θα του δώσω τα δεκαπλάσια.
Χριστιανοί μου.
Την ήθελε αυτή την συνάντηση ο άνθρωπος του σημερινού Ευαγγελίου. Σίγουρα περισσότερο απ’ ότι λαχταρούσε την αμαρτία.
Τόσο πολύ ,που γελιοποίησε το αξίωμα που τον βοήθησε ν’ αποκτήσει όλα αυτά μέχρι την ώρα εκείνη της συνάντησης.

Τη λαχταρούσε αυτή την συνάντηση έστω και από κει που ήταν στο δέντρο. Αρκεί να δει τον Χριστό. Τα έζησε όλα, τα είδε όλα. Τα γεύτηκε όλα τα ανθρώπινα. Εξουσία ; Πλούτο ; Εγωισμό ; Ματαιοδοξία ;  Ολα αλλά,με άδεια καρδιά αδεια ψυχη.
     Κάποτε σε μια στιγμή αυτογνωσίας ,κάποιο πρόσωπο με σπουδαία θέση στην κοινωνία μου λέγει : Πάτερ είμαι πολύ μόνος. Το ξέρω καλά όλοι όσοι είναι γύρω μου κάτι θέλουν από μένα. Δεν θέλουν εμένα, όπως η γούνα του Χότζα.
Ο Χριστός όμως δεν θέλει τίποτα από εμάς. Μόνο εμάς. Να του δοθούμε. Να πάρει τον πόνο μας. Τις αγωνίες μας. Τα άγχη μας. Τις ανασφάλειες μας. Να μας ελευθερώσει απ’ όλα αυτά και να ζήσουμε μαζί του. Να γίνουμε ένα μαζί του.
Ο Χριστός δεν ασχολείται με τις αμαρτίες μας όπως νομίζουμε εμείς. Ότι δηλαδη θα μας τιμωρήσει. Αγάπη είναι ο Θεός, όχι τιμωρός. Όπως λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης “Ο Θεός αγάπη εστί”.
Με τις αμαρτίες μας ασχολείται μόνο για να μας ξεφορτώσει απ αυτες.
Και όταν αγαπάς, Χριστιανέ μου, τότε πως γίνεται να πικραίνεις το αγαπόμενο; Πως γίνεται να λες σ’ αγαπώ Θεέ μου αλλά , έ θέλω και λίγο διάβολο ; γίνεται ; Εμεις έτσι κάνουμε. Αλλά όμως ο Θεός οχι.  
    Μας το ζητάει. Εγώ σας αγαπώ, σας θέλω έτσι. Μ΄ όλες τις αμαρτίες σας. Αρκεί να θελήσετε νάρθετε κοντά μου.
Ελάτε στη εκκλησία μου.
Ελάτε όπως είστε.
Ελάτε κοντά μου.
Ελάτε να γίνουμε ένα. Να πάρετε ζωή απ’ τη ζωή μου.
Τι άλλο καταλαβαίνεις Χριστιανέ μου από το "προσέλθετε" που ακούς πριν την Θεία Κοινωνία ;
Και τι άλλο είναι η Θεία Κοινωνία από το να καούμε με το δροσιστικό κάρβουνο της Θείας Αγάπης του, του Θείου έρωτα, όπως λέγει ο Ησαΐας και να αναστηθούμε σύσσωμοι και σύναιμοι με το Χριστό μας ;
   Μια συνάντηση στη ζωή μας είναι μοιραία. Η συνάντηση με την Αγάπη.
Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά μη χάσουμε το τρένο.
Μη ξεχαστούμε στο σταθμό σαν τις μωρές παρθένες της Παραβολής και μείνουμε έξω του νυμφώνος.
Ο Χριστός περνάει. Σηκώνει τα μάτια. Μας καλεί.
Μέσα στη σιωπή της αγάπης του να ξαναγεννηθούμε.

Πάροικος 

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.