Ευαγγελική περικοπή Αγίου Αποστόλου Λουκά (Η Ανάστασης του υιού της χήρας εν Ναϊν)

Κυριακή Γ΄ Λουκά

 

    Μια θλιβερή εικόνα μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο σημερινό Ευαγγέλιο.
    Έξω από την πόλη Ναϊν. Ο Χριστός από την μια μεριά να πορεύεται προς την πόλη. Οι μαθητές του, αλλά και κόσμος να τον ακολουθούν. Πηγαίνει μέσα στην πόλη για να κηρύξει.
    Από την άλλη μεριά, έξω από την πύλη της πόλης μια πομπή να πορεύεται.
    Μια νεκρική, πομπή. Ένα φέρετρο. Κάποιοι να το κουβαλούν στους ώμους. Μια χήρα μάνα να το συνοδεύει με κλάματα. Να συνοδεύει το μονάκριβο παιδί της στην τελευταία του κατοικία. Και ν΄ ακολουθούν συγγενείς, φίλοι. Γνωστοί άνθρωποι που πήγαν να συμπαρασταθούν στον μεγάλο πόνο της.
    Απελπισία Χριστιανοί μου. Έρημη η μάνα μόνη σαν την καλαμιά. Από που να ελπίζει; Και τι να ελπίζει;
    Ο θάνατος. Μυστήριο λεει η εκκλησία μας. Θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατο. Πώς γίνεται αυτό; Από το είναι να βρεθείς στην ανυπαρξία; Πώς γίνεται να παραδοθείς στην φθορά και να παντρευτείς τον θάνατο; Πώς γίνεται η ομορφιά του σώματος, τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου να χαθούν; Όλα αυτά που ονομάζουμε ζωή, ζω, να πάψουν να υπάρχουν;
    Τι είναι αυτός ο θάνατος; Φόβος και τρόμος. Παραλύει ο άνθρωπος. Λύνεται η ύπαρξή του. Βιαίως χωρίζεται από την αρμονία και από την μια ενότητα ο δεσμός που μας κάνει τον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος γίνεται ψυχή και σώμα.
    Αυτό λέμε θάνατο εμείς στον κόσμο. Το ότι το χώμα γίνεται χώμα. Το χώμα ξαναγίνεται χώμα. Και χωρίζεται απ΄ την ψυχή και θρηνούμαι γι΄ αυτό. Που χάνουμε. Για την ψυχή; Τι γίνεται;
    Βέβαια οι άνθρωποι τότε ζούσαν χωρίς ελπίδα. Δεν γνώριζαν για την μετά θάνατον ζωή. Έπρεπε να γίνει ο Χριστός ο Λόγος του Θεού άνθρωπος, να σταυρωθεί, να αναστηθεί για να είμαστε σίγουροι ότι ο θάνατος είναι κάτι που πέθανε. Η βεβαιότητα της μετά θάνατον ζωής με την ανάσταση του Χριστού είναι το ευαγγέλιο.
    Αν θέλουμε όλη την πίστη μας στο θεό να την παρουσιάσουμε με δύο λέξεις δηλαδή το ευαγγέλιο μας, η μία λέξη είναι αγάπη και η άλλη Ανάσταση. Με την λέξη αγάπη μάλλον στην λέξη αγάπη συμπυκνώνουμε την θεότητα και όλο το σωτηριώδες σχέδιο του θεού για την σωτηρία του ανθρώπου.
    Με την λέξη Ανάσταση ότι μας χαρίζεται και μας περιμένει πέραν της επίγειας ζωής.
    Ας γυρίσουμε όμως στην εικόνα του ευαγγελίου.
    Απελπισμένη μάννα. Περνάει κοντά της ο Χριστός. Δεν έχει κουράγιο. Ούτε και την απασχολεί αν δίπλα της περνάει ο Θεός. Δεν ελπίζει τίποτα. Θεός; Τι Θεός; Ποιος Θεός; Να! Πάντα σκόνη. Πάντα στάχτη. Όλα μια σκιά. Ένα όνειρο. Ένα λουλούδι μιας μέρας. Δεν υπάρχει τίποτα. Πάει ο σύζυγος. Πάει το μονάκριβο παιδί της. Στο χώμα. Δεν πιστεύει. Δεν ζητάει τίποτα. Μόνο κλαίει η άμοιρη γυναίκα.
    Και τότε έγινε η ανατροπή χριστιανοί μου. Μη κλαις. Την προστάζει ο Χριστός.
    Νεαρέ, σε σένα μιλάω. Σήκω. Λέει στο νεκρό παιδί και τον κρατάει από το χέρι. Αμέσως ο νεκρός ανακάθισε στο φέρετρο. Άρχισε να μιλάει. Πάρε το γιο σου λεει στη μάνα ο Χριστός.
    Λίγα λόγια. Απλά. Μη κλαις στη μάνα. Σήκω στο παιδί.
    Προστάζει εδώ ο Χριστός. Προστάζει. Όπως ο βασιλιάς τους δούλους του.
    Προστάζει ο Κυρίαρχος και της ζωής και του θανάτου.
    Δεν του ζήτησε κανείς να το κάνει. Δεν είπε ας γίνει σύμφωνα με την πίστη σου όπως σε άλλα θαύματα. Τίποτε από αυτά εδώ. Σπλαχνίστηκε τη δόλια τη μάνα. Πως την κατάντησε ο πόνος, πώς την κατάντησε η αμαρτία. Και δεν εννοούμε της προσωπικές αμαρτίες, αλλά την αμαρτολότητα που κουβαλάμε μέσα μας κληρονομιά απ΄ τους προπάτορες. Αυτή που μας κληρονόμησαν απ΄ τον παράδεισο και έφερε τον θάνατο πακέτο μας. Από αγάπη ανάστησε το παιδί της χήρας.
    Ακριβώς το ίδιο έκανε λίγο αργότερα που ανέβηκε στο σταυρό για να σώσει το γένος των ανθρώπων απ΄ τον θάνατο. Δεν του το ζήτησε κανείς. Τέτοια αγάπη! Τόσο αγάπη.
    ΣΟΚ οι άνθρωποι που ήταν εκεί. Και στη μία και στην άλλη πομπή.
    Πρωτοφανές. Πρωτάκουστο. Να λεει σήκω στον νεκρό; Και να σηκώνεται σαν από ύπνο; Μεγάλο θαύμα. Και βλέπομε ότι η επέμβαση του Θεού, η βούλησή του και η δύναμή του δεν περιορίζονται, ούτε προσδιορίζονται από το μέτρο της δικής μας πίστης.
    Φόβος και δέος γιατί ανάστησε ο Χριστός τον Θεό.
    Σε κάθε θεία λειτουργία ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος ο ίδιος ο Θεός έρχεται μπροστά μας. Ελάτε μας καλεί! Φάτε το σώμα μου. Πιέστε το αίμα μου. Να γίνετε ένα μαζί μου. Να γίνουμε όλοι ένα. Αφού κοινωνούμε με το ποτήριο της ζωής.
    Φόβος και δέος. Μετά φόβου Θεού πίστεως. Αλήθεια αδελφοί μου. Όταν κοινωνούμε πόσο αλήθεια έχουμε συνείδηση της πράξης; Πόσο έχουμε την συνείδηση ότι δεν στεκόμαστε μπροστά στο Θεό, αλλά κάτι παραπάνω. Μας προσφέρεται.
    Και οι άνθρωποι τότε έπαθαν σοκ, κάγκελο έμειναν γιατί σηκώθηκε ο πεθαμένος.
    Εμείς που γινόμαστε ένα με τον Θεό που ανάστησε τον πεθαμένο; Που αναστήθηκε για μας; Πως ερχόμαστε εδώ στην Ωραία Πύλη;
    Με τι μυαλό, με τη καρδιά, με τη ψυχή! Όσοι διάβασαν την ακολουθία της θείας Μετάληψης πριν κοινωνήσουν καταλαβαίνουν τι λεω.

    Κλείνοντας τις λίγες απλές σκέψεις πάνω στο σημερινό ευαγγέλιο Χριστιανοί μου θα ήθελα να μείνουμε σε τούτη τη σκέψη:
    Ο Θεός γνωρίζει τι πραγματικά χρειαζόμαστε για την σωτηρία μας. Από την πλευρά του έκανε τα πάντα. Σε μας είναι πλέον το τι θέλουμε να κάνουμε.

    Αγαπάμε τον Θεό; Αγαπάμε τη ζωή; Τότε είμαστε κοντά του. Ζούμε κοντά του με όλη μας την ύπαρξη.

    Για σκεφτείτε. Χωρίς θείο έρωτα δεν γίνετε χαΐρι λεει ο Άγιος Πορφύριος.
    Τι σημαίνει αυτό. Με την προσευχή, με την νηστεία, τον εκκλησιασμό, Θεία Κοινωνία και γενικά τα μέσα που μας δίνει η εκκλησία τί κάνουμε; Κεντρίζουμε το βλέμμα του Χριστού. Τον “πιέζουμε” ν΄ ασχοληθεί μ΄ μας. Εμείς τόχουμε ανάγκη να τραβήξουμε την προσοχή του.

ΑΜΗΝ

πάροικος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.