Μηνύματα από τον Άγιο Αντώνιο.

     « 'Έχουμε καταφέρει το ακατόρθωτο: Να αυτοθεωνόμαστε χριστιανικά. Να ταπεινωνόμασστε ναρκισσιστικά. Να ασκούμαστε αντιχριστιανικά. Να αυτοδικαιωνόμαστε εξομολογητικά. Να κατακρίνουμε- απορρίπτουμε τους άλλους αγαπητικά. Να εκκλησιαζόμαστε ατομικά. Να «χριστιανεύουμε» αντίχριστα».  Αρχ. Π Παύλος Παπαδ/λος.

Δυσκολευόμαστε να συνυπάρχουμε με τους άλλους.

Σήμερα που ζούμε στο χάος της πληροφορίας.

Σήμερα που η γνώση έχει αυξηθεί σε όλους τους τομείς της επιστήμης.

Σήμερα που μπορείς μ΄ένα κλικ  να 'χεις εμπρός σου πληροφορίες χιλιάδων ετών για να μπορείς να κρίνεις , να συγκρίνεις και να προάγεις τη γνώση σου σφαιρικά και όχι μονοσήμαντα.

Χάσαμε τον άνθρωπο.

Χάσαμε τον δρόμο.

Χάσαμε τον προσανατολισμό!

Μάλλον όχι έτσι. Μας ξεγελούν τα πλαστικά παιχνίδια. Τα καθρεφτάκια. Όπως ξεγελιούνται τα μικρά παιδιά από το χτύπημα στο πόδι ή στο χέρι , όταν η μαμά τους,  τους δίνει μια κούκλα, ένα αυτοκινητάκι στα χέρια τους. Ας γίνω πιο σαφής  μ΄ ένα παράδειγμα.

Διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο. Αυτά που περιγράφει μας συνεπαίρνουν. Γινόμαστε ένα με τους ήρωες. Ζούμε με τους ήρωες. Αλλά σε κάποια στιγμή ενθυμούμαστε κάτι. Που έγινε χτες. Και μας βγάζει έξω από το βιβλίο. Ή έρχεται μια σκέψη. Αύριο θα κάνω τούτο ή το άλλο. Το βιβλίο μπροστά μου. Τώρα. Αυτή τη στιγμή, στο παρόν. Τελικά τώρα τι γίνεται;  Πόσο έχω συνείδηση του τώρα; Πόσο ζω το τώρα; Ξέρω τι ζω τώρα; Το βιβλίο με τους ήρωες, το χθες ή τι θα κάνω αύριο; Αλήθεια έχω συνείδηση ποιος είμαι λοιπόν;

Ο Άγιος Αντώνιος γνώριζε πολύ καλά ποιος ήταν. Γνώριζε πολύ καλά γιατί ζούσε. Γνώριζε πολύ καλά το σκοπό της ζωής του. Γι αυτό συνειδητά μοίρασε τα πλούτη του. Βγήκε έξω από τον κόσμο. Αρνήθηκε τον κόσμο. 'Έζησε στην απόλυτη φτώχεια. Σε μια σπηλιά στην έρημο. Για να ζήσει με όλη του την ύπαρξη. Χωρίς εκπτώσεις. Τώρα, στο παρόν . Την Βασιλεία των Ουρανών. Τη σχέση του με το Χριστό.

Δεν προσευχόταν, ο άγιος, για να γνωρίσει το Χριστό. Δεν προσευχόταν για να μιλήσει με κάποιον που ήταν μακριά του. Προσευχόταν στο Θεό του. Στον δημιουργό του. Στον πατέρα του που τον είχε κοντά του, δίπλα του, μέσα του. Με θείο έρωτα. Τόσο μεγάλο που ο χρόνος έσβηνε, γινόταν ένα συνεχές παρών. Μια ατέλειωτη σχέση ζωής.

Μα πως γίνεται αυτό πάτερ μπορεί να ρωτήσεις.

Να. Πήγε ο άγιος Παύλος και παρακάλεσε τον άγιο Αντώνιο  να μείνει καλόγερος κοντά του. Έλα του λέγει ο  Αντώνιος. Ας ετοιμάσουμε το μεσημεριανό φαγητό. Ένα παξιμαδάκι για μένα δυο παξιμάδια για σένα. Ας κάνουμε πρώτα προσευχή στον Θεό μας για ότι μας χαρίζει  πριν αρχίσουμε το φαγητό.

Κι αρχίζουν την προσευχή. Περνάει μια ώρα. Δυο ώρες. ΄Ηρθε το βράδυ. Μεσάνυχτα. Ξημέρωσε. Ήρθε το μεσημέρι. Ας καθίσουμε Παύλε να φάμε τώρα προτρέπει ο άγιος.

Δόξα τω Θεώ! Τόσες ώρες προσευχή, μπροστά στο παξιμάδι , στο Θεό μας! Πως γίνεται αυτό;  Γίνεται. Βεβαίως γίνεται. Γιατί όλες αυτές τις ώρες μιλούσε με τον Θεό. Με όλη του την ύπαρξη. Δεν κρατούσε τίποτα έξω από αυτή την κοινωνία. Όλα εκεί. Όχι σαν τον Ανανία και την Σαπφείρα που πούλησαν το κτήμα και κράτησαν λίγα χρήματα και για τον εαυτό τους. Όλα ή τίποτα. Ούτε χτες ούτε αύριο. Τώρα.  Όλα τώρα. Δώστα τώρα. Ζήσε τα τώρα. Αλλά με το Χριστό!

Η Εκκλησία  γι΄αυτό τιμά τους αγίους της. Για να μην έχουμε δικαιολογίες. Άνθρωποι σαν κι εμάς είναι οι άγιοι. Με μια διαφορά. Είχαν συνείδηση!  Άκουγαν τη συνείδηση. Γνώριζαν γιατί νήστευαν, γιατί εκκλησιαζόντουσαν, γιατί κοινωνούσαν, γιατί προσεύχονταν.

Ο Άγιος Αντώνιος που τιμούμε  είχε χριστιανά τέλη. Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά. Έζησε μέσα στην άσκηση και τη στέρηση. Ξεκάθαρο μήνυμα σε μας σήμερα που λιγωνόμαστε και αναστενάζουμε στα στεγνά πορτοφόλια, σάμπως και χάθηκε ο κόσμος.

Δεν είναι κόσμος τα γύρο μας. Ο κόσμος μας πρέπει να είναι μέσα μας για να γίνει και η περί-ουσία μας κόσμος μας.

   πάροικος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.