Ο άφρων πλούσιος

Σε κάποιο Μεξικάνικο χωριό ψαράδων ένας αμερικανός επιχειρηματίας έκανε τις διακοπές του. Βλέπει εκεί έναν ντόπιο ψαρά να αρκείται σε μια μάλλον μικρή ψαριά. Τον ρωτάει λοιπόν :

-          Γιατί δεν κάθεσαι περισσότερο χρόνο στη θάλασσα για να πιάσεις περισσότερα ψάρια;

-          Προτιμώ να ξοδεύω το χρόνο μου αλλιώς : να παίζω με τα παιδιά μου, να συζητώ με τη γυναίκα μου και να διασκεδάζω με τους φίλους μου.

Ο αμερικάνος συνεχίζει απτόητος. Αν δούλευες περισσότερο θα μπορούσες να αγοράσεις και μια δεύτερη βάρκα. Σιγά - σιγά έναν ολόκληρο στόλο. Να φτιάξεις μια μεγάλη εταιρεία να εγκατασταθείς στη Νέα Υόρκη και να γίνεις πολύ πλούσιος.

Και μετά ρωτάει ο ψαράς.

Μετά ακολουθεί το καλύτερο. Μετά αποσύρεσαι. Μετακινείσαι σ' ένα Μεξικάνικο χωριό. Και περνάς ήσυχα και ωραία με τα παιδιά σου τη γυναίκα σου, τους φίλους σου.

Ρώτησε με απορία ο φτωχός ψαράς. Και γιατί να μην συνεχίσω να ζω όπως ζω, αφού τελικά στο ίδιο θα χρειαστεί να γυρίσω;

Χριστιανοί μου, ο σύγχρονος homo economicus (οικονομικός άνθρωπος) δεν ξέρει τι είναι ευτυχία, ούτε πως θα την αποκτήσει. Και μπλέκει σ' ένα φαύλο κύκλο αναζήτησης μιας ψευδώνυμης ευτυχίας.

Όπως και ο άφρων πλούσιος της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής. Πού έκανε ο ταλαίπωρος το μεγάλο λάθος;

Για να δούμε.

Πλούσιος με πολλά κτήματα ο άνθρωπος της παραβολής. Και γέμισαν τα κτήματα του με πολλούς καρπούς. Τόσους που δεν ήξερε τι να κάνει. Και άρχισε να χάνει τον ύπνο του. Να ψάχνεται. Να γράφει σε χαρτιά. Να σβήνει. Να υπολογίζει. Να τρελαίνεται. Μέχρι που του έρχεται η ιδέα. Η λύση βρέθηκε. Θα γκρεμίσει σκέφτηκε μέρος από τις αποθήκες του και θα κάνει πιο μεγάλες. Εκεί θα βάλει όλα τα γεννήματα. Και αφού τα τακτοποιήσει εκεί μέσα, μετά θα ευφρανθεί. Και θα πει στην ψυχή του. Τώρα έχεις πολλά αγαθά. Είσαι μια χαρά. Δεν σου λείπει τίποτα. Απόλαυσε, φάε, πιες και θα καλοπερνάς.

Φοβερό το πάθος του ανθρωποκεντρισμού. Εκεί κινείται ο άνθρωπος όταν αφήνει στην άκρη τον αληθινό λόγο του Θεού, το θέλημα του Θεού. Όταν τα βλέπει όλα κάτω από το πρίσμα του εαυτού του. Όταν όλα τα βλέπει να στρέφονται γύρω από τον εαυτό του. Με κέντρο τον εαυτό του.

Όποιος θέλει τα πάντα να υπηρετούν το εγώ του, που το ταυτίζει με το λαϊκό ψυχοσωματικό του «είναι» σκέπτεται ανθρωποκεντρικά. Όταν έχει τέτοια μυαλά ο άνθρωπος συνήθως το φωνάζει. Εγώ είμαι ο εαυτός μου. Το σώμα μου. Θεός μου είμαι εγώ. Ο εαυτός μου. Εγώ κρίνω. Εγώ θέλω. Εγώ αποφασίζω.

Άφρων. Άμυαλε. Τρελλέ άνθρωπε! Αυτή τη βραδιά που εσύ τα κανόνισες όλα. Όπως εσύ θέλεις. Όλα. Μετά από λογισμούς πολλούς. Αυτή τη βραδιά. Ζητούν την ψυχή σου ταλαίπωρε. Το σώμα σου θα μείνει νεκρό κουφάρι. Αν θα σου κάνουν μια υπερπολυτελή κηδεία ή λιτή αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Αν από ενοχές η επίδειξη του πλούτου που άφησες πίσω σε βάλλουν σε κάσα από έβενο (πολύτιμο ξύλο) με λουλούδια, χορωδίες και όλα τα συναφή, το τέλος είναι ο τάφος. Το χώμα. Χώμα είσαι και εκεί θα καταλήξεις.

Αυτά που ετοίμασες ποιανού είναι; Εντάξει. Τα κατάφερες. Τώρα τι γίνεται; Οι δαίμονες ζητούν την ψυχή σου, γιατί το εισιτήριο για τον παράδεισο το έχασες. Θα σε βοηθήσουν όλα αυτά που μάζεψες στις αποθήκες;

Μη θησαυρίζετε θησαυρούς που τους τρώει ο σκόρος, θησαυρίζετε θησαυρούς πνευματικούς. Αυτό μας καλεί ο Χριστός να κάνουμε χριστιανοί μου. Για να μην χαρακτηριστούμε άφρονες.

Η ψυχή με τα αγαθά αυτού του κόσμου δεν ξεκουράζεται. Φορτώνεται και βαραίνει. Δεν ευφραίνεται. Ταράσσεται και υποφέρει. Εκείνο που χρειάζεται η ψυχή είναι τα αγαθά του ουρανού στον οποίο ανήκει. Εκείνο που λαχταρά, η ανθρώπινη ψυχή είναι ο Θεός.

Ποιος Θεός όμως; Ο αληθινός Θεός. Συγκεκριμένος Θεός που μπήκε στην ιστορία μας, μας έδωσε τα διαπιστευτήρια Του, μας έδειξε την τέλεια αγάπη Του και ζήτησε την καρδιά μας. Ο Θεός αυτός έχει πρόσωπο, έχει ευαγγέλιο, έχει σχέδιο και αναπτύσσει προσωπική σχέση με τον άνθρωπο.

Στην αγκαλιά Του αναπαύεται η ψυχή μας. Από τα τρυπημένα χέρια Του παίρνει ζωή, με τα λόγια Του στηρίζεται, στην παρουσία Του ευφραίνεται «ως εν ημέρα εορτής». Ο Θεό είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η ψυχή μας Του ανήκει.

Θησαυρίζονται αρετές, καλλιεργούμε το κτήμα της ψυχής που αποδίδει πλούσιους πνευματικούς καρπούς. Εκεί καλούμαστε να είμαστε πλούσιοι. Σε καλά έργα. Μόνο αυτά θα μας συνοδεύσουν στην άλλη ζωή.

Να λοιπόν γιατί είναι αφροσύνη ο πλούτος των επίγειων αγαθών ενώ η εν Χριστώ ζωή το διαβατήριο για την αιωνιότητα.

Αναρτήθηκε από: τον πάροικο

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.