Ξημέρωμα…[ποίημα Κυριακής Μ. Βασάλου]



Άπλετο φως απύθμενο αγκάλιασε την πλάση
ένα μικρό φτερούγισμα δειλά θε να πετάξει
ζωής παντού σκιρτήματα απ’την αρχή φανήκαν
της πίστης τα μηνύματα στην προσευχή τα βρήκαν.

Του ήλιου παιχνιδίσματα τη χλόη αναταράξαν
γλυκά την ακουμπήσανε, το σκότος αποτάξαν.
Πνοής παντού διλήμματα σαν ψίθυροι ακουστήκαν
της νύχτας φόβων κύματα απ’ την αυγή χαθήκαν.

Μία αιθέρια ύπαρξη ψέλλισε έναν ύμνο
κι έθεσε σε κίνηση της αρμονίας εκείνο
το εξαίσιο συνεταίριασμα του πλήθους των χρωμάτων
που είναι ο προάγγελος μιας σειράς θαυμάτων.

Γιατί κάθε ξημέρωμα τόσους αιώνες τώρα
ξυπνά μια υπενθύμιση απ’ τ’ ουρανού τη χώρα,
πως κάποιος  κάπου εκεί ψηλά πνοή θε να φυσήξει
σε κάθε ήλιου αλλαξιά ζωής σημεία να δείξει,
να φέρει ακόμα πιο κοντά πλάσματα που είν’ δικά Του
και τα προσμένει στοργικά να ’ρθουν στην αγκαλιά Του.

Κυριακή Μ. Βασάλου, φιλόλογος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.