Το τίμημα


 «Ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί, και ο Θεός ό,τι θέλει», λέει μια ελληνική παροιμία και δεν έχει άδικο όπως το σκέφτομαι. Εμείς βέβαια σαν μικρά χαριτωμένα ανθρωπάκια, με μια χούφτα αδυναμίες, μια σέσουλα ανασφάλειες, και μια γερή πρέζα ματαιοδοξίας, προσπαθούμε να το αντιστρέψουμε και να κάνουμε ό,τι θέλουμε, κι Εκείνος ….. ας κάνει ό,τι μπορεί τέλος πάντων.
Επειδή όμως Εκείνος μπορεί και κάνει ό,τι θέλει, αυτό δεν σημαίνει πως κι εμείς ό,τι θέλουμε το μπορούμε.
Αυτό εμάς - τα χαριτωμένα που λέγαμε – μας μπερδεύει και ενίοτε μας πεισμώνει. Εκείνον μάλλον τον διασκεδάζει και χρησιμοποιώντας το πείσμα μας, καταφέρνει και μας κάνει πιο σοφούς, πιο γενναίους, πιο δυνατούς, πιο σημαντικούς,…. πιο  «πλούσιους».
Κι εκεί ακριβώς γεννιέται ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ.
Τι λέτε; Δεν θα μπορούσαν όλα στη ζωή να ‘ταν εύκολα; Τι ήταν για Εκείνον να τους έχει όλους με το μέρος Του και ήσυχος και ευχαριστημένος από το δημιούργημά Του, να κάθεται εκεί πάνω και να απολαμβάνει το έργο Του; 
Γιατί έστειλε το κακό να αντιπαλεύεται το καλό;
Γιατί άφησε να βασανίσουν, να χλευάσουν και να θανατώσουν τον Μονογενή Υιό Του;
Γιατί ο Χριστός τα είπε για να ακούσουν οι λίγοι, ενώ θα μπορούσε να τους έχει όλους;   
Γιατί η αμαρτία να ‘ναι πιο γλυκιά από το σωστό και το πρέπον;
Γιατί η αγάπη να πονάει τόσο πολύ κάποιες φορές;
Γιατί η αλήθεια να καταστρέφει ζωές και το ψέμα να λυτρώνει κάποιες άλλες;

Γιατί, γιατί, γιατί;…….

Για τον ίδιο λόγο που τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια και όταν τα κόβεις έχεις σοβαρή πιθανότητα να τρυπηθείς. Για τον ίδιο λόγο που ο χρυσός πρέπει να περάσει από τη φωτιά και τα μαργαριτάρια βρίσκονται καλά προφυλαγμένα μέσα σε όστρακα σε μεγάλο βάθος.

Να γιατί! Για να ‘χεις την ικανοποίηση ότι τα κατάφερες, την επιβεβαίωση της δύναμης που έχεις μέσα σου, για να παλεύεις, να μοχθείς, να μάχεσαι και να νικάς,… Για να έχεις το τίμημα και να στέφεσαι ένας μικρός επίγειος Θεός, αφού το θες τόσο. Κι όλα αυτά, όχι γιατί είσαι πεισματάρης, ούτε φυσικά για να διασκεδάζει Εκείνος. Αν ήταν όλα εύκολα στη ζωή μας, σαφώς θα περνούσαμε καλά, αλλά δεν θα ζούσαμε ουσιαστικά.  
Τελικά πόσα περισσότερα θέλει και μπορεί για εμάς,  απ’ όσα θέλουμε και κάνουμε εμείς για Εκείνον! Ε;

Για σκεφτείτε το! Αν μας έδινε μασημένη τροφή, πολύ απλά δεν θα μπαίναμε στον κόπο.
Αν ο Χριστούλης μας είχε εξηγήσει εκείνη την ανοικοδόμηση του Ναού σε τρεις μέρες ή είχε κατέβει απ’ το σταυρό όταν τον περιγελούσαν, όλοι θα πίστευαν και δεν θα χρειαζόταν να μαρτυρήσουν τόσοι Άγιοι στο όνομά Του. Σήμερα δεν θα αμφισβητούσε κανείς το Χριστιανισμό και δεν θα υπήρχαν τόσες θρησκείες να διχάζουν την ανθρωπότητα.
Αντίθετα Εκείνος θέλει η αγάπη που θα του δώσουμε να ΄χει κόπο, πόνο, θυσία, στέρηση,… Να ‘χει το κόστος της αυταπάρνησης, καθολική απόταξη της ανθρώπινης αδυναμίας και ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ που πρώτος Εκείνος πλήρωσε για μας.
Για θυμηθείτε! Στο όνομα της αγάπης Του, άφησε στους ανθρώπους τη δύναμη να κάνουν αυτό που θέλουν και τον πόνεσαν με αγκάθια ρόδου και διασκέδασαν μαζί του. Αντέστρεψε τους ρόλους δηλαδή, και είδε πόσο μικροί είμαστε.        
Εκείνη τη φορά όμως δεν θύμωσε μαζί μας. Και για να ‘μαι ειλικρινής, με το φτωχό μου μυαλό δεν πιστεύω πως θυμώνει ποτέ. Η υπομονή του είναι αστείρευτη και η αγάπη του απέραντη. Κάθε μέρα συνεχίζουν και γεννιούνται  παιδιά. Για μένα αυτό σημαίνει πως ο Θεός ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους.
Απλά εμείς είμαστε αφερέγγυοι σ’ αυτά που υποσχόμαστε, αδύναμοι στα πάθη μας, ματαιόδοξοι, εγωιστές και με υπερεκτιμημένη φαντασία. Εμείς πιστεύουμε στο ανθρώπινο ακατόρθωτο και αμφισβητούμε ό,τι δεν αποδεικνύεται με τις πέντε αισθήσεις μας.
Λέμε ας πούμε, «Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Μα καλά έπρεπε να πάμε στ’ αστέρια για το δούμε από κοντά; Τι δύσπιστοι που είμαστε!
Κι άλλοτε λέμε, «Τι τυχεροί που είμαστε!» Χωρίς να σκεφτούμε πως όπως είπε κι ένας Γάλλος ποιητής «Η τύχη είναι το ψευδώνυμο του Θεού, όταν δεν θέλει να βάλει την υπογραφή του».
Τελικά καλά τα έλεγαν οι παλιοί. Τα πράγματα είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι, «Ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί, και ο Θεός ό,τι θέλει». Για να ‘χει το τίμημα που δίνει αξία στον αγώνα του.

Το μεγαλύτερο όμως όλων, είναι να δέχεσαι όλες αυτές τις δοκιμασίες που σου ζητά για να είσαι παιδί Του Θεού. Αυτό είναι το ΤΙΜΗΜΑ που πρέπει να διεκδικήσουμε στη ζωή μας.

Και το ερώτημα είναι. Πόσο πολύ το θέλουμε και τι έχουμε σκοπό να θυσιάσουμε γι’ αυτό;   

Aναρτήθηκε από:      Κωνσταντίνα Μούτσιου
                            (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας… Ξέρεις)
 

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.