Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου



Αν κλείσεις για λίγο τα μάτια και κολλήσεις το αυτί στο «παράθυρο» που βλέπει τον όμορφο κόσμο μας, θ’ ακούσεις πολλά. Φωνές γέλια, κλάματα, βρισιές, απειλές, υποσχέσεις, ψέματα, κολακείες…. Γράμματα στη σειρά  που γίνονται συλλαβές, λέξεις,… ήχος. Κι αυτός ο ήχος με τη σειρά του αναβλύζει συναίσθημα. Άλλοτε αγάπη, άλλοτε πίκρα, χαρά, πόνο, ή νοσταλγία….
Ποια είναι όμως η πρώτη λέξη που ψελλίζει ο άνθρωπος με δυσκολία στα παρθενικά βήματα της ζωής του;
«Μαμά» καταφέρνει να πει και είναι ό,τι πιο όμορφο έχει ακουστεί στον κόσμο αυτόν.
«Μαμά» λέει όταν θέλει, φοβάται, χαίρεται ή πονάει για κάτι.
«Μαμά μου!» ή «Παναγιά μου!» φωνάζουν πολλοί όταν τρομάζουν και δεν είναι τυχαίο. Η Μητέρα όλων με μια αγκαλιά πάντα ανοιχτή.
Αυτό θέλει ένα παιδί. Την αγκαλιά αυτή πάντα διαθέσιμη για κείνο. Μην ξεγελιέστε, όλοι μας προσπαθούμε να μεγαλώσουμε, να αποδείξουμε, να κατακτήσουμε, να επιβεβαιωθούμε…, αλλά όλοι μπροστά στην μάνα μας είμαστε παιδιά. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ.

Προσωπικά είμαι και απ’ τα δύο, αλλά απολαμβάνω και τους δύο ρόλους απίστευτα. Εκείνη συνεχίζει ακατάπαυστα και δίνει τη ζωή της σε μένα και υποσυνείδητα, με εκπαιδεύει με τα χρόνια να κάνω το ίδιο στο δικό μου παιδί.

Αν αυτό δεν λέγεται ΣΟΦΙΑ, πώς λέγεται;
Ο Θεός δεν έφτιαξε σχολεία, έφτιαξε τον άνθρωπο, και τον έκανε δημιουργό ζωής. Κάθε γυναίκα που γίνεται μητέρα λοιπόν, μεταλαμπαδεύει το καλό. Μόνο το καλό. 
Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει αλλιώς; Για σκεφτείτε το! Απ’ τη μια μέρα στην άλλη όλα γίνονται στον υπερθετικό βαθμό και για όλα ευθύνεται αυτός ο μικρός άνθρωπος που έφερε στον κόσμο. Το μίσος, η κακία, η ζήλεια και η υστεροβουλία, δεν έχουν χώρο στην καρδιά μιας μάνας που είναι γεμάτη από τόσο όμορφα συναισθήματα.
Μπορεί να αγαπάει εύκολα. Γιατί να μισεί;
Μπορεί να συγχωράει. Γιατί να κρατά κακία;
Μπορεί να έχει τον κόσμο όλο μέσα στα δυο ματάκια του. Τι να ζηλέψει;

Η καρδιά μιας μάνας είναι απέραντη και όχι μόνο για τα δικά της παιδιά. Οι αναγνώστριες μ’ αυτή την ιδιότητα, με καταλαβαίνουν καλύτερα. Ποια δεν έχει σκεφτεί πώς θα ξημερωθεί για μια χαροκαμένη μανούλα, που άκουσε στις ειδήσεις των 8:00; Ποια δεν χτυποκάρδισε με την εξαφάνιση ενός παιδιού και κοίταξε το ρολόι υπολογίζοντας την ώρα να ‘ρθει το δικό της; Ποια δεν είπε «Φωτιά να πέσει να τους κάψει…» αυτούς που τολμούν και ασελγούν σ’ αυτά τα αθώα πλασματάκια;

Μαμά, μητέρα, μανούλα, μάνα, μανουλίτσα,….
Ονόματα που απευθύνονται σε ένα και μοναδικό άτομο που έχουμε όλοι ανεξαιρέτως στη ζωή μας 
Όπως και μητέρα πατρίδα, μητέρα φύση, μητέρα των μαχών,…
Ονόματα από μεγάλα, σημαντικά, που περνούν στο απυρόβλητο συνοδευόμενα από τη λέξη αυτή.

Όπως όμως είναι και η ποικιλία των λέξεων, είναι πλούσια και τα συναισθήματα στην καρδιά μιας γυναίκας που έχει φέρει στον κόσμο έναν άνθρωπο. Κι ενώ είναι σκληρή και δεν διαπραγματεύεται την ασφάλεια και το μεγάλωμα του παιδιού της, έχει ένα απέραντο «συγχωροχάρτι» για όλα αυτά τα πλάσματα.  Δεν είναι περίεργο; Κι όμως, έχει πάρει μέρος στο μεγαλείο της δημιουργίας, έχει πονέσει, έχει κλάψει, έχει αγωνιστεί με την ίδια ένταση που έχει γελάσει από ευτυχία. Ε, μόνο αυτή είναι ικανή ν’ αντέξει το βάρος κάποιου μεγάλου σφάλματος. Μια μάνα έχει κοινωνήσει το μυστήριο της αυταπάρνησης και δεν μπορεί να την τρομάξει τίποτα. Έχει δει τα όρια της αντοχής και της ανοχής της, κι η καρδιά της έχει πάρει αστρικές διαστάσεις για να μπορεί ν’ αγκαλιάζει τα παιδιά όλου του κόσμου. Μόνο μια μάνα λοιπόν μπορεί να δεχθεί το απόλυτο κακό γιατί μόνο αυτή έχει πάρει μέρος στο απόλυτο καλό, κι αυτά τα δύο τα χωρίζει μια σπιθαμή.
Όπως πολύ καλά καταλάβατε, μιλάω και σαν μάνα και σαν παιδί. Γιατί έχω δει τον εαυτό μου να γίνομαι θηρίο και να θέλω να ξεσκίσω ό,τι απειλεί το παιδί μου, και την ίδια στιγμή να μην δέχομαι παρηγοριά από κανέναν άλλον στα δικά μου δύσκολα, εκτός από τη μάνα μου.

Ο ομφάλιος λώρος λοιπόν δεν κόβεται ποτέ.

Απλά μία μάνα πρέπει να γνωρίζει το ρόλο της σωστά και να ξέρει πως αυτός θ’ αλλάξει με τα χρόνια. Η σχέση της είναι η ίδια, η αγάπη της απαράλλακτη, η επαφή της όμως μοιάζει με μια πίττα. Όταν ξεκινά η ζωή του παιδιού σου, παίρνεις το μεγαλύτερο κομμάτι της, αλλά όσο μεγαλώνει αυτό, η πίττα μικραίνει. Στο τέλος καταλήγεις να μαζεύεις τα ψίχουλα που σου πετάει, δίχως όμως να έχεις χορτάσει. Η έγνοια της μάνας και η ανάγκη της να το έχει κοντά της, είναι μία «πείνα» που την ακολουθεί μια ζωή.
Υπάρχουν κάποιες σταθερές, όπως η αγάπη, η ασφάλεια, και η συγχώρεση, που κάνουν το παιδί πάντα να επιστρέφει γιατί τα θεωρεί δεδομένα, και τη μάνα του να κρατά την εστία πάντα αναμμένη σαν ιέρεια ναού για να το τραβήξει πάλι κοντά της

Είπαμε «ο λώρος δεν κόβεται ποτέ». Αναγραμματίζεται όμως και γίνεται ρόλος και οφείλεις να τον ξέρεις καλά. Καθώς μεγαλώνει λοιπόν, εξαρτάται από σένα το φαί του, η υγεία του, τα παιχνίδια του,… και είσαι πρωταγωνιστής. Αργότερα που μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, γίνεσαι φίλος και αυτομάτως παίρνεις ένα δεύτερο ρόλο. Κι όταν ανεξαρτητοποιηθεί, γίνεσαι ένας ωραιότατος κομπάρσος που κάθε μέρα σου λέει με τον τρόπο του, πως η παράσταση μπορεί να γίνει και χωρίς τη συμμετοχή σου. Εκεί αποσύρεσαι στα παρασκήνια και το αποδέχεσαι απλά και μόνο για να είσαι στο… «θίασο».

Είσαι μητέρα, δεν έχεις ανάγκη από φώτα, ούτε από χειροκρότημα. Θα υποκλιθείς μπροστά σ’ Εκείνον όταν κλείσει η «αυλαία» της ζωής σου. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μοιράζεις την αγάπη σου.
Γιατί η αγάπη της μάνας είναι σαν την φλόγα στο κερί. Όσες φορές κι αν δώσει, δεν τελειώνει ποτέ.   

 Aναρτήθηκε   από:     Κωνσταντίνα  Μούτσιου
                              (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας…. Ξέρεις)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.