Νισάφι πια!!!



Σας φαίνομαι εκνευρισμένη;
Όταν τελειώσετε την ανάγνωση του άρθρου, μπορεί να είστε κι εσείς –για διαφορετικό λόγο- γι’ αυτό σας προειδοποιώ πως είναι κατάλληλο για άνω των 15 και με απαραίτητη… ιατρική συναίνεση.

Και για να μιλήσω στη σημερινή διάλεκτο και να με καταλάβουν οι νεότεροι που μ’ ενδιαφέρουν λίγο περισσότερο, «έχουμε χάσει την μπάλα». Είναι πολύ όμορφο κι ευγενικό να δίνεις προτεραιότητα στους άλλους. Είναι ιπποτικό να προσφέρεσαι να βοηθήσεις. Και αν μη τι άλλο, είναι εξυπηρετικότατο να μπορείς να είσαι χρήσιμος και να τα καταφέρνεις όλα και παντού…. Κι επειδή με τις δυνάμεις μας έχουμε κατακτήσει τα πάντα, θεωρούμε πως είμαστε παντοδύναμοι. 
Εδώ ακριβώς όμως είναι που ξεφεύγουμε.
Υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας και κάνουμε και πράγματα που δεν πρέπει.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ,… ΤΟ ΧΡΙΣΜΑ ΑΠ’ ΤΟ ΘΕΟ.

Μιλάω για τον πολιτικό γάμο. Αυτή τη μόδα των τελευταίων χρόνων που έδωσε τη θέση της εκκλησίας στο κτήριο του δημαρχείου και του ιερωμένου στον αντιδήμαρχο, με την ευκολία που δίνουμε τη θέση μας στο λεωφορείο σε κάποιο γηραιότερο. Αλλά μέσα στη δίνη της ευρηματικότητας και των κατορθωμάτων μας, δεν θα μπορούσε να μας ξεφύγει να κάνουμε και … αυτό. Τι είναι; Ένα μυστήριο της εκκλησίας και μάλιστα με λιγότερα ίσως έξοδα και στο τσάκα τσάκα μιας και η εποχή μας θέλει τα πάντα σε χρόνους διαστημικούς. Το πραγματικό μυστήριο βέβαια είναι, πως ενώ μας απασχολούν αυτά τα πεζά, εμείς οι ίδιοι έχουμε διεξάγει αυτή την ιερή στιγμή σε φιέστα. Νυφικά, στολισμοί, προσκλητήρια, μπομπονιέρες, κομμώσεις, σαμπάνιες, δεξιώσεις, ταξίδια, πρώτα και δεύτερα νυφικά, τούλια, πλουμιστές τούρτες, και αστραφτερές λιμουζίνες. Να συνεχίσω;
Τι απ’ όλα αυτά έχει ένας πολιτικός γάμος; Ελάχιστα. Δυο κουβέντες, μια υπογραφή και έξω απ’ την πόρτα.  
Η πιθανότητα να γίνει απλά σ’ ένα ξωκλήσι με λίγους συγγενείς και φίλους στο φως των κεριών, μας θυμίζει ασπρόμαυρη ελληνική ταινία του ’60 και σίγουρα δεν είναι στις επιλογές μας.

Σ’ αυτό όμως που διαφωνώ και θέλω να καταθέσω διακινδυνεύοντας να σας εκνευρίσω, δεν είναι ο λαμπερός θρησκευτικός γάμος. Ο καθένας αυτή η στιγμή στη ζωή του, θέλει και ελπίζει να’ ναι μοναδική και είναι φυσικό να την καταστρώνει τέλεια. Ε, αυτό είναι το τέλειο του 21ου αιώνα, τι θα κάνουμε τώρα; Αν ζούσαμε το ’60 μπορεί να ψάχναμε για ερημικά εκκλησάκια όπως η Βουγιουκλάκη.

Άλλο με χαλάει εμένα. Πώς είναι δυνατόν ένα μυστήριο της εκκλησίας, να τελείται από τον εκάστοτε δήμαρχο της περιοχής; Και μου γεννούνται οι εξής απορίες: Αν δεν αποδέχεσαι τη θεϊκότητα του μυστηρίου γιατί το κάνεις; Αν ο εκλεγμένος είναι κάποιος διαπλεκόμενος πολιτικός –που είναι και της μόδας τελευταία- πώς δέχεσαι να σε ενώσει δια βίου με τον άνθρωπό σου; Και εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί το λέμε «γάμο» και όχι σύμβαση έργου ή όπως αλλιώς; Και τέλος πάντων, πώς καταφέρνει να συμβιβαστεί μια τόσο σημαντική στιγμή στη ζωή ενός ζευγαριού και να γίνει μικρή, πεζή και άκομψη όπως η έκδοση ενός πιστοποιητικού;

Καταλαβαίνω πως πολλές φορές μια υπογραφή ή μια σφραγίδα του κράτους λύνει προβλήματα, και πολλά νεαρά ζευγάρια έχουν αναγκαστεί να κάνουν πρώτα πολιτικό κι ύστερα θρησκευτικό γάμο. Ε λοιπόν  εγώ σ’ όλους αυτούς βγάζω το καπέλο και ξέρετε γιατί; Γιατί μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ή μια αναγκαστική συμβίωση δεν τους έσπρωξε στην εύκολη λύση αλλά ούτε επαναπαύτηκαν στην υπογραφή του δήμαρχου. Διεκπεραίωσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην απρόσωπη και σκληρή πολιτεία, και μετά αναζήτησαν την ευλογία του Θεού που είχαν ανάγκη.  
       
Πρέπει λοιπόν να ξέρουμε πως όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα  αποφασίζουν να προχωρήσουν στο δρόμο της κοινής ζωής η Εκκλησία παρακαλεί το Θεό να τους ευλογήσει για να στεριώσουν μια χριστιανική οικογένεια. Την στιγμή του γάμου γίνεται έκκληση στο Θεό. Ο δήμαρχος που την κάνει; Στον νομάρχη;
Άσε που δεν μπαίνει καν στον κόπο εκείνος και στέλνει τον αντιδήμαρχο. Σε ρωτάει μόνο αν δέχεσαι να παντρευτείς και λες «ναι». Τύπου Λας Βέγκας. Αμερικανιές. Λες και δεν είναι ευνόητο αφού είσαι εκεί.
Και η εκκλησία απ’ την άλλη, αντί να συνετίσει όλη αυτή τη νέα γενιά με τις μοντέρνες νεόφερτες ιδέες που τους απομακρύνουν ακόμα περισσότερο απ’ το Θεό, αποφάσισε να τους τιμωρήσει με αποτέλεσμα να τους πεισμώσει περισσότερο. Δεν κήδευε, δεν άφηνε να γίνουν πνευματικοί γονείς, δεν τους κοινωνούσε,…. Το «Μην κρίνεις ίνα μην κριθείς» καταργήθηκε απ’ τους ίδιους που το διδάσκουν και η ελευθερία της υπέροχης και μοναδικής θρησκείας του Μονογενή Χριστού, ξεχάστηκε και το θέμα έγινε αιτία για οδομαχίες, πλακάτ, συνθήματα και βαρύγδουπες απειλές    

Ας μην πω άλλα γιατί θα γίνω κακιά. Το θέμα είναι πως στο θρησκευτικό γάμο πρέπει να τον θέλεις. Όχι για τα δώρα, τις φωτογραφίες, το ρύζι, κι όλο το γκλάμουρ της βραδιάς, αλλά για την μαρτυρία της απόφασής σου εν όψει Θεού και ανθρώπων,… για την πραγματική ευλογία αυτής της νέας αρχής στη ζωή σου.
Και όλα έχουν τη σημασία τους, τίποτα δεν είναι για να γεμίζει η κάμερα του φωτογράφου και τίποτα δεν αξίζει περισσότερο να στέκεσαι στις άβολες ψηλοτάκουνες γόβες σου.
Τα δαχτυλίδια που τους ευλογεί ο παπάς, συμβολίζουν την αγάπη του ζευγαριού και την ελεύθερη δέσμευση που έχουν μεταξύ τους. Τα στέφανα συμβολίζουν την ευλογία και τη συναδελφικότητα στο βασίλειο του Θεού. Τέλος, το κοινό ποτήριο συμβολίζει τον κοινό αγώνα και τις κοινές προσπάθειες που έχουν να κάνουν στη ζωή τους και ότι η συζυγική και οικογενειακή ζωή τότε μπορεί να υφίσταται και να δημιουργεί προκοπή και χαρά όταν το ανδρόγυνο συμμετέχει στο Ποτήριον της Θείας Κοινωνίας.

Συγνώμη αν σας κακοκάρδισα, αλλά το site μας λέγεται εν απλότητι και αυτό προσπαθώ. Να μοιραστώ μαζί σας αυτά που σκέφτομαι. Απλά.

Έτσι απλά λοιπόν, στο δημοτικό έμαθα πως τα μυστήρια της εκκλησίας είναι επτά. Τώρα που μεγάλωσα βλέπω καθημερινά τους ανθρώπους γύρω μου και τη σημασία των πραγμάτων να ’χει χαθεί και σκέφτομαι διάφορα.
Το βάπτισμα
Έχει γίνει επίδειξη πλούτου και ενίοτε αφορμή για γερούς καβγάδες με θέμα  το όνομα.  
Το χρίσμα
Ειδικότης μας! Χρίζουμε τον εαυτό μας ό,τι θέλουμε να είμαστε νομίζοντας ότι αφορά  όλους εμάς
Η Θεία ευχαριστία
Αν γνωρίζουμε ότι δεν κυριολεκτεί και δεν έχει συγγενικές σχέσεις με την θεία λειτουργία, πολλοί έχουν να μεταλάβουν απ’ όταν τους πήγε τελευταία φορά η νονά τους.
Η ιεροσύνη
«Όσα δεν φτάνει η αλεπού…» (βλέπε έχθρα προς τους παπάδες και εκκλησιαστική περιουσία που βάζει όλους σ’ ένα καζάνι).
Η μετάνοια (εξομολόγηση)
Αστειεύεστε!!! Το κάνουμε και μόνοι μας αυτό αν και εφόσον είμαστε λάθος,… που δεν,… αλλά λέω, άμα…
Το ιερό ευχέλαιο.
Αυτό που κάνουμε για να φύγει το κακό απ’ το σπίτι και αντί για πρόσφορο καταλήγει να γίνεται κέικ ή ν’ αλευρώνουμε ψάρια την επόμενη.
Ο γάμος
Ε, να μην τα ξαναλέμε.

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, σκέφτομαι πως το θρήσκευμά μας «καλώς» καταργήθηκε από τις ταυτότητες. Ίσως να μην υπήρχε και μεγαλύτερη υποκρισία. Βέβαια αυτοί που το ‘καναν ποσώς τους ενδιέφερε αυτό αλλά το αντιπαρέρχομαι γιατί είναι μια άλλη κουβέντα. Προσωπικά στην αρχή θύμωσα αλλά μετά όταν το σκέφτηκα καλύτερα, αποφάσισα πως δεν με νοιάζει.

Ναι, δεν με νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι ότι πιστεύω. Γι’ αυτό και δεν με καλύπτουν οι υπογραφές του κράτους για να ξεκινήσω τον γάμο μου με τον άνθρωπο που έχω ανταλλάξει όρκους αγάπης κι αφοσίωσης. Θέλω την ευλογία Του Θεού μ’ ένα γάμο από ανθρώπους που έχουν χριστεί εκπρόσωποί του στη γη κι έχουν την ιεροσύνη να το κάνουν. Θέλω να βαπτίσω το παιδί μου και να κάνω ευχέλαιο στο σπιτικό μου. Να έχω τη δύναμη του θάρρους να μετανοώ στα ανθρώπινα σφάλματά μου να και παίρνω τη θεία ευχαριστία χωρίς να κόβω και να ράβω τη θρησκεία μας στα μέτρα που με βολεύουν.

Θέλω τη σφραγίδα του Θεού στη ζωή μου κι όχι των ανθρώπων, κι ας είναι και αθέατη. Νισάφι πια!


Αναρτήθηκε από:        Κωνσταντίνα Μούτσιου
                               (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας… Ξέρεις)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.