Περιστατικό



Έχω πάντα στην καρδιά μου ένα βαθύ θαυμασμό, για τους ανθρώπους που δεν αφήνουν την προσωπική τους θλίψη να τους απομονώσει και να τους αφαιρέσει το ενδιαφέρον για τον υπόλοιπο κόσμο. (Λυπάμαι που ποτέ δεν καταφέρνω να είμαι ανάμεσα σ’ αυτούς).
Το φθινόπωρο, ένα εντελώς απλό περιστατικό, ξαναζωντάνεψε το θαυμασμό μου γι’ αυτές τις ηρωικές ψυχές.
Ήμουνα στις Θερμοπύλες, για τα θεραπευτικά λουτρά τους. Ένα πρωινό, τυλιγμένη στο μπουρνούζι μου, κατέβαινα για το καθημερινό μου μπάνιο. Μπροστά από μένα, σε κάποια απόσταση, έβλεπα μια ηλικιωμένη κυρία, να περπατά με δυσκολία, βοηθούμενη από ένα μεταλλικό Π (νομίζω το λένε περπατούρα).
Ήτανε σκυφτή, σε βαθμό που το κορμί της απ’ τη μέση και πάνω ήταν παράλληλο με το έδαφος. Καθώς την παρατηρούσα, είδα πως είχε φτάσει σε ένα σκαλοπάτι και περίμενε κάποιον να την βοηθήσει να τ’ ανέβει. Τάχυνα το βήμα μου και την έφτασα, ενώ αισθανόμουνα γεμάτη αμηχανία, μη ξέροντας, πώς να της το πω χωρίς να την πληγώσω αν θέλει βοήθεια κι ακόμα πώς να κρατήσω αυτήν ή τον μηχανισμό (δεν είχα προηγούμενη εμπειρία). Κι ενώ μπέρδευε η γλώσσα μου ψάχνοντας για τα κατάλληλα λόγια, εκείνη με κατάλαβε. Γύρισε με κόπο προς τα μένα το σκυφτό της κεφάλι. Τότε είδα το πρόσωπό της, πρόσωπο μιας αναπάντεχης καλοκαιρινής μέρας, μέσα στο χειμώνα. Με τα δυο ολοστρόγγυλα αγαθά μάτια της με κοίταξε από πάνω ως κάτω. Χαμογέλασε και πριν προφτάσω να βγάλω λέξη μου είπε :
«Τι ωραία χρώματα έχει το μπουρνούζι σου!!!».

Αναρτήθηκε από: Ναυσικά Ιεσσαί - Κασιμάτη

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.