Συγνώμη



«Συγνώμη που σε πλήγωσα»
«Συγνώμη αν σε πόνεσα»
«Συγνώμη που σε αδίκησα»

ΣΥΓΝΩΜΗ! ΣΥΓΝΩΜΗ!! ΣΥΓΝΩΜΗ!!!

Μία λέξη που λέγεται με χαμηλωμένα μάτια και ανοιχτή καρδιά. Μια λέξη που εκ πρώτοις τρομάζει γιατί πάντα ακολουθεί κάτι κακό, αλλά αν την δεις με συμπάθεια, αναβλύζει ανθρωπιά και εκλιπαρεί κατανόηση. Είναι μια συστάδα γραμμάτων γεμάτη αρχοντιά, ανωτερότητα και υπεροχή.
Εντούτοις δεν είναι καθόλου προσφιλής μας, κι αυτό γιατί η λεξούλα αυτή κουβαλά μια κατάρα. Είναι υποστύλωμα του εγωισμού μας. Όσες πιο πολλές ζητήσουμε, τόσο πιο ετοιμόρροπο θα τον κάνουμε. Γι’ αυτό δεν υπάρχει καθόλου στο λεξιλόγιο κάποιων. Είναι αυτοί που έχουν δόγμα: «Η συγνώμη είναι αδυναμία» ή «Δεν κάνουμε τίποτα που να μας βάλει στον κίνδυνο να μας βρουν λάθος»…
Ζητάμε συγνώμη, αλλά όχι τόσο που να μπορεί να ματώσει το εγώ μας.
«Συγνώμη που σας πάτησα», λέμε με ευκολία στο λεωφορείο και προσπερνάμε να προλάβουμε την κενή θέση.
«Συγνώμη δεν σε είδα προχθές, και δε σε χαιρέτησα», λέμε και αναθεματίζουμε την ατυχία μας να πέσουμε πάλι πάνω στο αντιπαθητικό γνωστό μας. 
Εύκολες, ανώδυνες συγνώμες που δεν στοιχίζουν ούτε μια πεντάρα ταπείνωσης και λέγονται με απίστευτη ευκολία. Στα δύσκολα, στα ζόρικα έχουμε θέμα. Εκεί που δεν τίθεται θέμα ενός….. ξενυχιάσματος. Εκεί που «πατάμε» τη ζωή του άλλου κανονικά. Που αποφασίζουμε για κείνον, λέμε ψέματα, μηχανευόμαστε καταστάσεις, επηρεάζουμε ανθρώπους ή ενοχοποιούμε αθώους. Κι όλα αυτά βέβαια με τη συνείδηση καθαρή.
Γιατί άραγε; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε θεοί στη θέση του Θεού; Αφού συχνά πυκνά λέμε «Μόνο ο Θεός είναι αλάθητος». Ποια παρεξηγημένη εντύπωση μας κάνει να αισθανόμαστε τη δύναμη να τα ελέγχουμε όλα; Κι όταν αποδεχθούμε το λάθος, γιατί δεν έχουμε τα κότσια να το παραδεχθούμε;
«Απ’ όταν εμφανίστηκε η συγνώμη, χάθηκε και το φιλότιμο», λέγανε οι παλιοί.
Φαινομενικά, η εξυπνάδα αυτή, δείχνει να ανησυχεί για το φιλότιμο. Εγώ θα ‘λεγα λοιπόν «Απ’ όταν εμφανίστηκε ο εγωισμός, χάθηκε η συγνώμη». Απ’ αρχής κόσμου δηλαδή. Ο εγωισμός είναι εκείνος που απαγορεύει και το συγνώμη στα χείλη και την ταπεινότητα στα μάτια. Ο εγωισμός μας χρήζει   θεούς και αυτός μας υπαγορεύει τα αρχηγιλίκια στις ζωές των άλλων.

Πόσο λάθος είμαστε κάποιες φορές! Φοβόμαστε τη λέξη που δείχνει μετάνοια, ενώ θα ‘πρεπε να φοβόμαστε την πράξη που θα μας φέρει εκεί. Φοβόμαστε  την στιγμή που θα αναγκαστούμε να αποδεχτούμε το λάθος μας, και δεν φοβόμαστε τη δύναμη που έχουμε να κάνουμε κακό.
Κάτι δεν έχουμε καταλάβει καλά, αλλά πετάμε ένα «Ανθρώπινα τα λάθη» και δίνουμε ένα ωραιότατο συγχωροχάρτι δυο μέτρα, τυλίγοντας προσεχτικά το αλώβητο εγώ μας.
Άντε τώρα να μας πείσει ο παπάς της ενορίας μας να πάμε και για εξομολόγηση! Αυτό δεν είναι απλά ένα «Μυστήριο της εκκλησίας», αν πάμε θα γίνει περισσότερο μυστήριο. «Εγώ τα λέω από μέσα μου», λέμε. «Μιλάω μαζί με το Θεό και δεν χρειάζεται να πηγαίνω σε κανέναν».
Τι βολικό ε;
Άλλος ένας τρόπος να κρατήσουμε στο απυρόβλητο τον εγωισμό μας και να μην παραδεχθούμε τα λάθη μας. Γιατί αυτό είναι η συγνώμη. Μια αποδοχή, μια μετάνοια,… ΜΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. Και θέλει περισσότερη δύναμη και κουράγιο να την ζητήσεις. Είναι μια πράξη γενναιότητας που σου δίνει την ευκαιρία να αλλάξεις τα πράγματα.
Θες; Βρες τα κότσια τότε να ζητήσεις συγνώμη από το γείτονά σου που στη βιασύνη σου προχθές πάρκαρες στη θέση του και αλλάξατε κουβέντες. Ζήτα απ’ τον συνάδελφό σου να καταλάβει τον εκνευρισμό που έχεις αυτό τον καιρό με τα προβλήματα στο σπίτι. Παραδέξου στο γιο σου πως του φώναξες υπερβολικά και ότι είσαι ανήσυχος για κείνον…..

Εξομολογήσου!
Ταπεινώσου!
Μετανόησε!

Είμαστε άνθρωποι κι όχι Θεοί, κι είναι υπέροχο αυτό. Άλλωστε για να βρεθούμε δίπλα Του, μας έχει δώσει τη δύναμη για όλα αυτά. Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε αυτό που είπε ο Άγιος Αυγουστίνος.

Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΗΛΗ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ Ή ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ Ή ΝΑ ΣΚΥΨΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

 

Aναρτήθηκε από:   Κωνσταντίνα Μούτσιου
                          (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)