Σαν παιδί ξεκίνησα ανυποψίαστη κάπως έτσι…..Φεγγαράκι μου λαμπρό

ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡΟ

«Φεγγαράκι μου λαμπρό,
φέγγε μου να περπατώ.
Να πηγαίνω στο σχολειό,
να μαθαίνω γράμματα,
γράμματα σπουδάγματα,
του Θεού τα πράγματα».

Στην πορεία θύμωσα μαζί Του και το «διασκεύασα» έτσι……..

«Φεγγαράκι μου λαμπρό,
σταμάτησα να κάνω ευχές,
σε σένα που δεν φτάνω.
Βαρέθηκα να με κοιτάς από ψηλά
να κάνω τον ζητιάνο».  

Σήμερα που κατάλαβα πως το φεγγάρι δεν έχει καμία σχέση με την εκπλήρωση των ευχών, συνεχίζω να κοιτάω ψηλά, αλλά απευθύνομαι αλλού. Και λέω…….
«Φεγγαράκι μου λαμπρό,
δεν με νοιάζει αν περπατώ.
Φέγγε μου όμως να υμνώ
κάθε μέρα το Θεό,
που μου δίνει δύναμη.
Δύναμη για να πονώ
και να Τον ευχαριστώ».

Γεια σας
Είμαι η Κωνσταντίνα, αυτή της διπλανή σας πόρτας, ξέρετε…. και όπως θα έχετε καταλάβει έχω ένα θέμα με τις πόρτες. Με απασχολεί περισσότερο το φάρδος της παρά το ύψος της. Δεν παραπονιέμαι, ο Μεγαλοδύναμος με ήθελε καθιστή και έχω αποδεχθεί τις βουλές Του ξέροντας πως έχει τους λόγους Του.
Ε λοιπόν είναι απίστευτο τι «βλέπει» κανείς από χαμηλά!!! Τι βλέπει κανείς μέσα απ΄ τον πόνο! Είναι παράξενο όμως όταν το κορμί μας υποφέρει, το μυαλό μας …. ξελαμπικάρει. Οι αξίες των πραγμάτων αλλάζουν και η κρίση γίνεται πιο διαυγής. Τα άλλοτε μεγάλα και σπουδαία φαίνονται γελοία, ενώ τα μικρά και ασήμαντα φτιάχνουν στιγμές ουσιαστικές. Στιγμές που αξίζει να κρατήσεις στη μνήμη σου και να τις αναπολήσεις. 
Το κλειδί είναι να αποδεχθείς τη διαφορετικότητά σου. Γίνεσαι αλλιώτικος από τους άλλους και δεν σου αρέσει το μοντέλο του ανθρώπου που σου επιβάλλει η αρρώστια. Έτσι τα βάζεις με τον ίδιο σου τον εαυτό. Τα «θέλω» σου ξαφνικά εξαρτώνται απ’ τα «μπορώ» σου… και είναι τόσο απλά πράγματα που θυμώνεις.
Θυμώνεις λοιπόν με τον εαυτό σου.
Θυμώνεις με το Θεό.
Θυμώνεις με την ατυχία σου.
Θυμώνεις με τους άλλους που δεν σε καταλαβαίνουν.
………………………………………….
Άστα να πάνε!!!

Τα ξεπερνάς βέβαια όλα αυτά, γιατί η ζωή δεν βγαίνει μέσα στη γκρίνια. Επειδή όμως όπως σας είπα έχω ένα θέμα με τις πόρτες, εγώ θα συνεχίσω να γκρινιάζω. Και φυσικά δεν μιλάω γι’ αυτές που έχουμε εμείς οι άνθρωποι και μας επιτρέπουν να διανύουμε απ’ τον ένα χώρο στον άλλον, αλλά αυτές τις «πόρτες» που βάζουν οι άνθρωποι και εμποδίζουν όλους εμάς τους αλλιώτικους να ζούμε.
Μιλάω για τις ανύπαρκτες ράμπες που μας «φωνάζουν» από μακριά πως είμαστε ανεπιθύμητοι. Μιλάω για τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στις θέσεις αναπήρων ή στις διελεύσεις των πεζοδρομίων που μας αφήνουν να καταλάβουμε ότι δεν μας υπολογίζουν. Μιλάω για όλους αυτούς τους μη προσβάσιμους χώρους που …. μας πετάνε απ’ τη ζωή.

Αλήθεια, έχετε αναλογιστεί ποτέ με τι έχει να παλέψει ένα άτομο με ειδικές ανάγκες; Μετρήστε: 
    Με την αρρώστια του και την ανημποριά του.
    Με την κλονισμένη του πίστη.
    Με την βεβαρυμμένη ψυχολογία του.
    Με την διάθεση των άλλων να τον εξυπηρετήσουν.
    Μέχρι με τα φάρμακα, τις παρενέργειες, τις εξετάσεις και το τέρας του δημοσίου.

Θέλετε κι άλλα; Δεν νομίζω.
Φανταστείτε λοιπόν σ’ όλα αυτά, να προστεθεί και η δική σας αδιαφορία, βιασύνη, αναισθησία, επιπολαιότητα, …. Πέστε το όπως θέλετε. Στα αλλιώτικα αυτά μικρά ανθρωπάκια, αυτό μοιάζει με κλωτσιά στα πισινά. «Έξω απ’ τη  ζωή», του λες. «Με ενοχλείς».

Και εντάξει, όπως λέω εγώ «Δεν μπορείς να πεθαίνεις κάθε μέρα. Μία φορά θα το κάνεις και μ’ επιτυχία». Αν λοιπόν έχεις ενστερνιστεί αυτή τη λογική, το ‘χεις κάνει ματώνοντας όσο κανείς άλλος και έχεις καταφέρει να δεχθείς αυτό που Εκείνος αποφάσισε. Είναι άδικο λοιπόν να σου ακυρώνουν την προσπάθεια.  

Δεν έχεις να κάνεις τίποτα σπουδαίο, απλά…………

Προσπέρνα με, αλλά μη μου κόβεις το δρόμο.
Μοιράσου μαζί μου το οξυγόνο που αναπνέεις, χωρίς να μου προκαλείς «δύσπνοια».
Και αν σε χαλάει, ξέχνα το πρόβλημά μου. Δεν σε αφορά και ίσως να μην σε νοιάζει. Όμως ….

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΟΥ.
    
Αναρτήθηκε από:      Κωνσταντίνα Μούτσιου
(Αυτή της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)
   

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.