H ζυγαριά



«Ό,τι πάρετε 10 ευρώ», φωνάζει ο έμπορoς.
«Αν φας το φαΐ σου, θα πάμε στις κούνιες», εκβιάζει γλυκά η μάνα.
«Με περισσότερο διάβασμα δεσποινίς, θα γράψετε καλύτερα», συμβουλεύει ο καθηγητής.  
Κόπος, χρόνος, χρήμα,… όλα για να καταφέρεις κάτι, για να αποκτήσεις, να κατακτήσεις, να αποδείξεις ή να κερδίσεις αυτό που για εσένα αξίζει περισσότερο.

Όλα λοιπόν είναι σε μια τεράστια ζυγαριά.

Κάποιοι μπορούν να το πουν εκβιασμό, ή αντίτιμο… Δώσε του ό,τι όνομα θες. Είναι αυτό που παίρνεις, με αντίβαρο αυτό που πρέπει να δώσεις. Είτε αυτό λοιπόν είναι ένα κιλό ντομάτες, είτε είναι ο αγώνας για να περάσεις στο πανεπιστήμιο, ή η θυσία να μείνεις πιστός στη συμφωνία που σε δεσμεύει, κάνεις τον υπολογισμό σου και βλέπεις από πού γέρνει η αόρατη αυτή ζυγαριά. Αξίζει τον κόπο, τον χρόνο ή τα χρήματα;

Βάλε τώρα με το νου σου, να θες να κερδίσεις την αιώνια βασιλεία. Την επουράνια καταξίωση. Τη θέση σου στο πάνθεoν των καλών ανθρώπων…. Να μπεις στη λίστα του παραδείσου.

Πω πω, τι ζυγαριά θα ‘ναι αυτή! Φαντάζεσαι;

*    Ξέρεις ποιος την κρατά. Ο Παντοκράτορας. Ο κριτής όλων. Αυτός που θα κάνει την απογραφή στη ζωή σου.
*   Ξέρεις τι πρέπει να βάλεις για αντίβαρο. Καλές πράξεις, ενάρετη ζωή, δύναμη απέναντι στον πειρασμό….
*   Ξέρεις επίσης και τι κόστος έχει. Τι στερήσεις, θυσίες και αυταπάρνηση χρειάζεται.

Αυτό που δεν ξέρεις, είναι ο χρόνος που έχεις. Ουπς!
Δεν σου προεξοφλεί, κανείς πόσο θα ζήσεις. Η ζωή στα 20, ας πούμε, σε ξεμυαλίζει να ζήσεις ξέφρενα, η ζωή στα 30 να δημιουργήσεις την προσωπική σου αυτοκρατορία, στα 40 να την επεκτείνεις και να την επιβάλεις…. 
Έτσι ο ένας ζυγός βαραίνει από μεγαλεπήβολα «όνειρα», «θέλω» κι «επιδιώξεις», κι ο άλλος μ’ ένα σωρό «κανόνες», «πρέπει», «απαγορευτικά» και «ηθικούς φραγμούς».

Τι θα πει σεμνότητα όταν διασκεδάζεις σ’ ένα νησί το καλοκαίρι;
Τι θα πει εγκράτεια όταν σου αρέσει το κορίτσι του φίλου σου;
Τι θα πει τιμιότητα όταν η συμφωνία σου αποφέρει τόσα χρήματα;
Τι θα πει μετάνοια όταν θίγεται ο εγωισμός σου;
……………………………………………………

Τι θα πει «αιώνια βασιλεία»;
Ποσώς σ’ ενδιαφέρει. Η βασιλεία στη γη σε απασχολεί. 
Σήμερα. Τώρα, που τη ζυγαριά την κρατάς εσύ.
 
Έτσι ξοδεύεις τη ζωή σου έχοντας την πεποίθηση πως θα ‘χεις το χρόνο να μετανοήσεις. Πότε; Μα στα γεράματα. Όταν οι προκλήσεις θα προκαλούν «βαρυστομαχιά» στη σκέψη και τα κουράγια θα ‘χουν τελειώσει. Όταν ο φόβος για το αύριο, το άγνωστο αύριο, θα κερδίζει έδαφος μέσα σου και θα κάνει τα μάτια σου να γουρλώνουν στο σκοτάδι από πανικό.

Έτσι το πρωί της Κυριακής, αν κάνεις μια βόλτα στις εκκλησίες και σταθείς λιγάκι στην είσοδο και ανασηκωθείς στις μύτες των ποδιών σου, θα δεις άσπρα μπαμπακένια κεφαλάκια, χαριτωμένες καραφλίτσες και μαυροντυμένες φιγούρες να κατακλύζουν το χώρο. 
Λίγο η αϋπνία της ηλικίας, λίγο ο φόβος που αισθανόμαστε πως τελειώνει ο χρόνος μας, κάνει το πάπλωμά μας απίστευτα ελαφρύ. Κι αυτό φυσικά δεν είναι άλλο, από έναν ακόμα ψυχρό υπολογισμό. 
Στα εξομολογητήρια δε, οι παπάδες έχουν πολλούς πιστούς μετανοιωμένους λίγες μέρες πριν το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, όπως η Βαρβάκειος αγορά ενόψει μεγάλης γιορτής.

Όχι, όχι!!! Κάτι λάθος κάνουμε.
Και φυσικά δεν αποτελώ εξαίρεση επειδή σου τα ψέλνω ευγενικά φίλε μου. Απλά προσπαθώ να θυμάμαι να παίρνω τη ζυγαριά που λέγαμε μαζί μου. Δεν τα καταφέρνω πάντα και ο εγωισμός, η επιθυμία ή το όφελος, με κάνουν και την ξεχνώ … πού και πού.
Σου συμβαίνει και σένα;
Θέλοντας λοιπόν να αφυπνίσω την προσοχή σου, γράφω αυτό το άρθρο. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ούτε καν με τον εαυτό μου, που υποτίθεται πως ελέγχω απόλυτα. Αυτό που ξέρω σίγουρα να σου πω είναι ότι:

Στη ζωή, τη ζυγαριά αυτή που δίνει βαρύτητα στις επιλογές μας, την κρατάμε εμείς. Μπορούμε λοιπόν να κάνουμε οποιαδήποτε λοβιτούρα. Μετά θάνατον όμως, τη ζυγαριά την παίρνει Εκείνος, και πίστεψέ το, δεν Τον έχει κλέψει ποτέ κανείς στο …ζύγι.
   

   Κωνσταντίνα Μούτσιου

Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.