Πώς να συνυπάρχεις σ' αυτό τον κόσμο, αφού βασικές αρχές και αξίες φαίνεται να μην υπάρχουν;


 

Αναρρωτιέμαι..πώς να συνυπάρχεις σ' αυτό τον κόσμο, αφού βασικές αρχές και αξίες φαίνεται να μην υπάρχουν; όταν δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, δεν έχουμε τα ίδια πιστεύω, δεν προσευχόμαστε καν στον ίδιο Θεό ή δεν προσευχόμαστε καθόλου;Πώς να επικοινωνήσεις όταν δεν 'κοινωνάς' στην ίδια κοινωνία;
Πόσο δύσκολο να συνυπάρχεις αλλά και απλά να υπάρχεις;
Θες αλήθεια σ'εναν ψεύτικο κόσμο..τι ουτοπία..! οτιδήποτε και να συμβεί ανάμεσα σε σένα και τους δικούς σου άλλους, ακόμα κι αν πονέσεις, πληγωθείς, νιώσεις θυμό, μην χάσεις αυτό που στις μέρες μας έχεις εξαφανιστεί: 'Να είσαι καλός άνθρωπος'.
Αυτό προσπαθεί η 'αντι'κοινωνία να μας επιβάλλει. Να χάσουμε την ανθρώπινη υπόστασή μας. Να υποδουλωθούμε στο χρήμα, την υπερκατανάλωση και έπειτα στην απληστία συνεπώς την θλίψη.
Να μην λέμε ευχαριστώ, συγνώμη, παρακαλώ.Να μην λυπόμαστε, να μην βοηθάμε, να μην είμαστε εγκάρδιοι και γενναιόδωροι..να κλείνετε ο καθένας στο μικροκοσμό του..μικρό και φθονερό.Εκεί που οι αρνητικές σκέψεις στήνουν τον δαιμονικό χορό τους..σου υπενθυμίζουν την μικρότητα και την αχαριστία που σε διακατέχει.
Εκεί που η αγωνία έπρεπε να στρεφεται στο πώς θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι προσφέροντας στους γύρω μας απ'αυτό που έχουμε κι ας μας λείψει.Εστω ενα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα που δεν εκλείπουν ποτέ και από κανεναν.Ισα ισα όσο δίνεις τόσο θα έχεις..
Διάσπαρτος ο παλμός για αλλαγή. Ποια αλλαγή; Του κόσμου ή τους καθενός μας;
Είναι σα να καθαρίζω την αυλή του γείτονα και η δική μου να ζέχνει.Όλοι μια αλλαγή διατυμπανίζουμε, όλοι μια σωτηρία περιμένουμε..Δεν ξέρω καμια άλλη σωτηρία εκτός αυτής που περιμένει η ψυχή μας..
Μια εικόνα έχω στο μυαλό μου..Εδώ το πλοίο..εκεί η θάλασσα..πιο πέρα πνιγμένοι.Κι ένας ήλιος καταγάλανος.Ελληνικός ήλιος.Εκείνος που κλείνει το μάτι..κι ας έχει λίγη θλίψη μέσα του..Θα περάσει.
Μια θλίψη έχω..γι'αυτό γράφω έτσι..μια θλίψη για όλες τις εικόνες που αξιωθηκα να ζήσω και μένω σ'αυτή τη θλίψη..της ματιάς του Ήλιου κι όχι στον Ήλιο..σ'αυτόν που κυριολεκτικά υπάρχει αλλά και σ'αυτόν που κρύβω επιμελώς μέσα μου..
Χτες μιλούσα για τύχη..για εκείνη που τόσος λόγος γίνεται..Υπάρχει;την ψάχνεις;την βρίσκεις;Ή απλά έρχεται από μόνη της αφού εσύ πρώτα την έχεις καλέσει μέσα από τις συνθήκες που ο χαρακτήρας σου δημιουργεί..;Ακόμα το σκέφτομαι αν και κλίνω προς τις συνθήκες..αλλά και το πεπρωμένο.Που όσο το  διώχνεις μακρύτερα, αυτό πάντα έρχεται πίσω σε σένα.
Όλα πιστεύω έχουν υπάρξει πριν από μας και θα υπάρχουν και μετά από εμάς. Είναι μάταιη η πάλη.
Θα αφήσω λοιπόν τον Ήλιο να μου κλείνει μελαγχολικά το μάτι. Κι όπου με βγάλει.

 

 

  Καλησπέρα σας

Μαρία Παπαθανασίου