Η σκληρότητα του λόγου


Οι ρυθμοί της ζωής είναι τόσο ανεξέλεγκτοι, με αποτέλεσμα να μας παρασύρουν, παρακάμπτοντας τις ορθές σκέψεις μας και βάζοντάς μας στη διαδικασία να χρησιμοποιούμε λέξεις και φράσεις που δεν αρμόζουν στο λεξιλόγιό μας.

 

Επειδή δεν έχουμε τον απαιτούμενο χρόνο που επιθυμούμε να αφιερώσουμε στο συνάνθρωπό μας, πάνω στα νεύρα μας, εξαπολύουμε σκληρά λόγια, για τα οποία αργότερα μετανιώνουμε. Με αυτή μας τη συμπεριφορά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να πονάμε τον άλλον και να τον υποβιβάζουμε.

 

Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ ποιος μας έχει δώσει το δικαίωμα να μιλάμε κατ’ αυτό τον τρόπο;

 

Όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα και ανεξάρτητα από την κοινωνική μας θέση ή την οικονομική μας κατάσταση, είμαστε όλοι «άνθρωποι» έχοντας την ίδια στέγη «την εκκλησία» και πιστεύοντας στον έναν και μοναδικό «Θεό και Κύριό μας».




Είχαν δίκιο οι παλαιότεροι που έλεγαν «ότι πρέπει να βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό» πριν πάρουμε το λόγο, όπως επίσης και το γνωστό «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει».

 

Εάν χτυπήσουμε κάποιον με τα χέρια μας δε θα πονέσει τόσο, όσο εάν τον «χτυπήσουμε» με τα λόγια μας.

 

Τα λόγια θα μείνουν και η θύμησή τους θα είναι καρφί στην καρδιά.

 

Ας σταματήσουμε λοιπόν να φρενάρουμε τον καλό μας λόγο, ας τον χαρίσουμε στον κοινωνικό μας περίγυρο, τονίζοντας τις αρετές και τα χαρίσματα των συνανθρώπων μας.

Με τη σκληρότητα των λόγων μας το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να σπείρουμε τη διχόνοια και να φαρμακώσουμε τις ψυχές μας.

 

Με ήρεμο τρόπο και διαύγεια πνεύματος και έχοντας επίγνωση, θα ειπωθούν από τα χείλη μας οι ομορφότερες αγγελικά πλασμένες φράσεις, εάν πραγματικά πηγάζουν από τα εσώψυχά μας και περιέχουν αλήθειες.




Βασιλική Καρλή