Ένας μολυβένιος στρατιώτης


Αυτό το άρθρο απευθύνεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες, στα άτομα με ειδικές δυνατότητες όπως λέω εγώ,… στους επίλεκτους του Θεού όπως λένε κάποιοι βαθιά θρησκευόμενοι. Γι’ αυτό, αν δεν είστε απ’ αυτούς ή δεν σας ενδιαφέρει, μην χαλαλίζετε τον χρόνο σας και πηγαίνετε στο επόμενο.
Όλα αυτά που θα πω αφορούν αυτά τα μισοτελειωμένα παιχνίδια που έμειναν αδικημένα γιατί τέλειωσε το μολύβι και προσπαθούν μια ζωή να πείσουν τους άλλους και πρωτίστως τον εαυτό τους, πως είναι μέρος του ίδιου «παραμυθιού».
Αυτό δεν είμαστε;
Μια διμοιρία από μικρά αλλιώτικα στρατιωτάκια ανάμεσα σε μια στρατιά ετοιμοπόλεμων ανθρώπων. Και λέω αλλιώτικα κι όχι ανήμπορα, όχι γιατί θέλω να μας παρηγορήσω, αλλά γιατί έτσι είμαστε... ή τουλάχιστον δεν το κάνω πια, για να είμαι πιο ειλικρινής.
Κάποτε αυτή η διαφορετικότητα με πλήγωνε και κατά κάποιο τρόπο συντηρούσε και ένα ενδόμυχο συναίσθημα αυτολύπησης. Δεν με έβγαζε όμως πουθενά. Ήταν μια παγίδα που έστηνα εγώ η ίδια στον εαυτό μου.
Σαφώς φίλε μου δεν είμαστε στην πρώτη γραμμή κρούσης, ούτε περιμένουν από ‘μας να κερδίσουν τον πόλεμο. Αλίμονο! Είμαστε όμως μάχιμοι. Αυτό πρέπει να καταλάβεις. Η ζωή δε σταματά ποτέ και πουθενά. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνεχίζεται, κι εμείς έχουμε καθήκον να παλεύουμε.
Άλλοι λίγο κι άλλοι πολύ. Άλλοι πολεμούν να καταλάβουν ένα λοφάκι κι άλλοι να κατακτήσουν ένα κάστρο. Όλοι καταταγμένοι είμαστε με διαφορετικοί αποστολή δηλαδή. Κι εδώ θα ακούσεις να σου λένε, εκείνο το εκνευριστικό γνωμικό πως «Πας να πεις τον πόνο σου και βρίσκεις μεγαλύτερο»; Σωστό είναι, αλλά εσύ έχεις βαρυστομαχιάσει από παρηγοριά, από κατανόηση πεινάς. Έτσι αναρωτιέσαι εύλογα…
«Γιατί ρε παιδιά, η δυστυχία των άλλων να είναι βαρομετρικό της δικής μου ευτυχίας; Γιατί θα πρέπει να κοιτάζω μόνο τα πιο άσχημα από τα δικά μου για να αισθάνομαι τυχερός; Δεν υπάρχουν καλύτερα να ζηλέψω;»
Είναι σα να περνάς ένα δρόμο και αντί να κοιτάζεις αριστερά και δεξιά να σου επιβάλλουν να κοιτάς μόνο δεξιά.
 «Γιατί λοιπόν εγώ να παλεύω τόσο πολύ; Γιατί για μένα τα απλά καθημερινά πράγματα θα πρέπει να έχουν τόσο μεγάλο βαθμό δυσκολίας; Γιατί θα πρέπει να σκιάζει το σήμερα η αμφιβολία του αύριο;
Μια απάντηση βολική σε όλα αυτά, θα ήταν ότι είσαι απλά άτυχος. Μια άλλη είναι ότι πληρώνεις αμαρτίες, ότι θα δικαιωθείς στο τέλος ή ότι θα στεφθείς νικητής της ζωής…
Επειδή όμως τα παραμύθια είναι για να τα διαβάζεις κι όχι για να τα τρως, εγώ λέω πως ίσως και να είσαι επίλεκτος του Θεού για να δίνεις το παράδειγμα στους άλλους ανθρώπους γύρω σου. Αναμφισβήτητα κι αυτό μπορείς να το πεις παραμύθι. Όμως είναι το δικό μου παραμύθι. Αυτό που εξυπηρετεί τη δική μου πεποίθηση πως όλα έχουν κάποιο λόγο που γίνονται και πως δεν είμαι το μαύρο πρόβατο της ιστορίας. Και να σου πω και κάτι; Μου φαίνεται και το πιο λογικό.
Ίσως λέω, ίσως, με τον δικό μας αγώνα να καταφέρνουν περισσότεροι άνθρωποι πράγματα. Δεν ξέρω σε σένα, εμένα πάντως μου ‘χει συμβεί να μου πουν πως ντράπηκαν μπροστά σε μία δυσκολία όταν σκέφτηκαν εμένα και το πρόβλημά που αντιμετωπίζω καθημερινά. Χωρίς να το θέλω, ο αγώνας μου, έδωσε θάρρος, δύναμη και θέληση. Η δική μου πίστη, το δικό μου πείσμα, έγιναν εφαλτήριο στη δυσκολία κάποιου άλλου. Ε, δεν το λες λίγο αυτό. 
Διαλέγεις λοιπόν και παίρνεις αυτό που εκφράζει και εξυπηρετεί τη λογική που θέλεις να δώσεις σ’ αυτή την παράλογη «διαλογή» ανθρώπων.
Οι καλοί και οι σκάρτοι.
Αυτό δεν σκέφτεσαι στις μαύρες σου στιγμές;
Ε λοιπόν δεν είσαι στους σκάρτους, αυτό σου λέω τόση ώρα.
Στους αλλιώτικους είσαι, στους διαφορετικούς,… στους επίλεκτους. Το θέμα είναι να το δεις έτσι και να πάψεις να μοιρολατρείς. Να κατατάξεις τον εαυτό σου εκεί που του πρέπει.
Είσαι ο μολυβένιος στρατιώτης με το ανύπαρκτο πόδι αλλά ανήκεις στο στράτευμα. Σου έχουν εμπιστευτεί όπλο και σε έχουν ντύσει με τη στολή του στρατού. Φέρεις τα χρώματα του λόχου σου και της σημαίας που πρέπει να προασπίσεις. Δειλίες και λιποταξίες δεν χωράνε. Θέλει δουλειά, το ξέρω, δεν είναι εύκολο. Και για να είμαι πιο ειλικρινής, θέλει περισσότερη δουλειά από όλους τους άλλους. Μπορείς αν θες να πας σπίτι σου, να τα παρατήσεις όλα, να μουντζώσεις τα όπλα, τις αξίες και τα παράσημά τους και να τρέξεις να κρυφτείς κάτω απ’ την κουβέρτα σου. Εύκολο είναι. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις να ζεις στα «χαρακώματα». Γιατί είναι ωραίο να βαυκαλίζεσαι με την ιδέα πως δεν παλεύεται η αρρώστια σου, είναι βολικότατο να αφήνεσαι να σε υπηρετούν οι άλλοι και σίγουρα σε κρατά μακριά από απογοητεύσεις.
Δεν παλεύεις οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να χάσεις. Είσαι όμως ήδη χαμένος. Κι αυτό γιατί η ζωή δεν περνά κάτω από μια… «κουβέρτα». 
Θα μου πεις: «Ωραία τα λες, αλλά τι γίνεται στο δια ταύτα;».
Σωστά. Τι γίνεται όταν σχεδόν τα πάντα γύρω σου αλλάζουν. Όταν τον γιατρό σου τον έχεις στην ταχεία κλήση, όταν πηγαίνεις περισσότερες φορές το χρόνο στο νοσοκομείο απ’ ότι για καφέ με το φίλο σου, ή όταν είσαι καθηλωμένος σ’ ένα κρεβάτι ή με άλλα βοηθήματα και εξαρτάσαι από την ευχέρεια και τη διάθεση των άλλων να κάνεις αυτό που γουστάρεις.    
Θυμώνεις και δε σε αδικώ. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Ούτε να μη στεναχωριέσαι θα σου πω. Ανόητο θα ‘ταν. Δεν είμαστε ίδιοι και είναι ανώφελο να προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίθετο.
Πώς να εξαφανίσεις το αναπηρικό αμαξίδιο αφού υπάρχει και «οργώνει» καθημερινά τη ζωή σου; Τα δικά τους ίχνη στην άμμο είναι πατημασιές, ενώ τα δικά σου δυο παράλληλες γραμμές,….. εκείνους τους ενδιαφέρει το ύψος μιας πόρτας, ενώ εσένα το φάρδος της. 
Αυτό όμως είναι που θέλω να καταλάβεις φίλε μου. Ότι αυτή η πόρτα είναι ανοιχτή και για μας. Είναι η πόρτα της ζωής που δεν την κλείνει καμιά αρρώστια  παρά μόνο εμείς άμα θέλουμε. Μόνο εμείς άμα παραιτηθούμε.
Ένας μολυβένιος στρατιώτης είσαι το ίδιο λαμπερός μες τη στολή σου με τα άλλα στρατιωτάκια. Έχεις το όπλο σου καλογυαλισμένο και στα μάτια σου φαίνεται η γενναιότητα και το πάθος σου για νίκες. Τι κι αν τέλειωσε το μολύβι και έμεινες κουτσός; Οι άνθρωποι έγραψαν για σένα, όχι για τους άλλους και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι διαφορετικός και χρειάζεται περισσότερη δύναμη να στηριχτείς στο ένα πόδι. 
Ας αποδεχθούμε λοιπόν τη διαφορετικότητά μας κι ας αγαπήσουμε αυτό που είμαστε. Η ασθένεια είναι στο σώμα δεν είναι στην ψυχή, κι εμείς είμαστε ψυχή. Αυτό αγαπούν αυτοί που αγαπάμε.


Αναρτήθηκε από:       Κωνσταντίνα Μούτσιου

                          (Ο μολυβένιος στρατιώτης της διπλανής σου πόρτας.... Ξέρεις) 

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.