Πτυχίο ανθρωπιάς


Προχθές σε κάποια οικογενειακή σύναξη, είχα ξεχάσει τη ματιά μου πάνω στην δίχρονη κόρη της ανιψιάς μου, που είναι ένα υπέροχο χαριτωμένο πλάσμα όλο ζωή. Μεταξύ μας πάντα μου άρεσε να το κάνω αυτό. Ο τρόπος που αυτά τα μικρά ανθρωπάκια ανακαλύπτουν τον κόσμο, με μαγεύει.
Ακολουθώντας την πορεία που πήρε το μπαλάκι που πέταξε, της τράβηξε την προσοχή η σκιά που δημιούργησε το  μικροκαμωμένο κορμάκι της στον τοίχο. Γύρισε λοιπόν με απορία και κοίταξε απορημένη αυτόν το μαύρο ανθρωπάκο που την ακολουθούσε ένα βήμα πίσω της. Δεν ήξερε πως είχε παρέα και παραξενεύτηκε. Υποψιάστηκε όμως και σήκωσε ευθύς το χεράκι της και αυτός έκανε το ίδιο. Εκείνη χαμογέλασε και τρέχοντας δυο τρία βήματα μπροστά προσπαθώντας να το αιφνιδιάσει, επιβεβαίωσε την ανακάλυψή της.

Μου έρχεται στο μυαλό ένα χαριτωμένο ποίημα του Γιώργου Σουρή και χαμογελώ.
«Βρε ίσκιε μου γιατί μ᾿ ακολουθείς; Δε μ᾿ αφήνεις μόνο μου να τρέχω;
Βρε ίσκιε μου, δε πας να μου χαθείς, πρέπει κι εσένα σύντροφο να έχω;»
Δεν ξέρω τι σκέφτηκε το μικρό μυαλουδάκι της. Ίσως ότι το μπαλάκι είχε ξεφύγει κάτω απ’ το τραπέζι, ίσως ότι ο καινούργιος φίλος της θα έσκυβε μαζί της… Πάντως εγώ δεν αποκλείω να φαντάστηκε πως θα συνέχιζαν το παιχνίδι με το πολύχρωμο τόπι της μαζί.

Η εμμονή μου να παρατηρώ τα παιδιά στις απλές καθημερινές κινήσεις κι εκδηλώσεις τους, μ’ έχει μάθει πως ο κόσμος τους είναι απίστευτα απλός.

Λες ας πούμε σ’ ένα παιδί.
-    Δεν έχει άλλη Coca Cola, αυστηρά στο γεύμα όταν έχεις τις «καλές σου» και εννοείς ότι πρέπει να αρκεστεί στο ποτήρι που του έβαλες.
Κι εκείνο σου δείχνει το μπουκάλι στο τραπέζι μ’ αυτό το σκουρόχρωμο αφρίζον περιεχόμενο, και απορεί.
-    Έχει μαμά! Έχει! και του κάνει εντύπωση που δεν βλέπεις ολόκληρη φιάλη.  

Μια μέρα στην 1η Δημοτικού ο γιος μου ήρθε από το σχολείο λέγοντάς μου ότι η κυρία τους ήθελε όλα τα παιδάκια την επόμενη μέρα, να έχουν στην τσάντα το κίτρινο τετράδιο, για να γράψουν «Ορθογραφία».
-    Μαμά τι είναι η ορθογραφία; με ρώτησε ενώ του σέρβιρα να καθίσει στο τραπέζι και δίνοντάς μου να καταλάβω πως χάζευε όταν τους το εξηγούσε η δασκάλα του..
-    Όλες αυτές τις λεξούλες που έχετε μάθει ως τώρα, θα τις γράψετε χωρίς να τις βλέπετε, του απάντησα εύλογα.
Προφανώς όμως πάλι δεν κατάλαβε, γιατί την άλλη μέρα που τον ρώτησα με αγωνία και σαν χαζή μαμά κι εγώ περίμενα το πρώτο μας Άριστα, κατάφερε ο μικρός μπομπιράκος μου να με κάνει να ξελιγωθώ στα γέλια και να καταγραφεί το περιστατικό στο μυαλό μου, αδιαφορώντας για το αν το είχε πάρει τελικά.. 
-    Καλά τα έγραψα μαμά, μου είπε και συμπλήρωσε. Όμως η κυρία δεν μας έδεσε τα μάτια. Βλέπαμε και τα γράφαμε..

Δεν είναι απίθανα τα παιδιά!
Δεν είναι καταπληκτικό το μυαλό τους!
Δεν είναι πολύ απλός, καθαρός, κυριολεκτικός ο κόσμος τους!

Δεν υπάρχει παρασκήνιο, δεύτερη σκέψη, υπονοούμενα και μασημένα λόγια. Γι’ αυτά ο κόσμος λέει και κάνει ό,τι σκέφτεται όπως εκείνο, και δεν μπορεί να σκεφτεί πως γίνεται κι αλλιώς.

Σ’ ένα βιβλίο μου γράφω….

«… Αυτή τη στιγμή, ήταν ο μόνος που ‘χε τη δύναμη να την τραβήξει κάπως από τη θλίψη της και φυσικά ο μόνος που την ενδιέφερε τι θα σκεφτόταν για το άτομό της. Το όμορφο μικροσκοπικό μουτράκι του της χάρισε ένα χαμόγελο ικανοποίησης, που κατάφερε να της αποσπάσει επιτέλους την προσοχή….
 «Πόσο απλά είναι όλα για τα παιδιά!», σκέφτηκε. «Αν τ’ αγαπάς, σημαίνει πως πρέπει να τους γελάς. Αν τους γελάς, σημαίνει πως θες να παίξεις μαζί τους. Κι αν παίζεις μαζί τους, σημαίνει πως όλα είναι καλά».
  Του χαμογέλασε κι εκείνος σα να πήρε αυτό που ζητούσε, έκατσε στην διπλανή  καρέκλα, βάζοντας σε παράταξη πάνω στο τραπέζι τις υπόλοιπες μεταλλικές φιγούρες γεμάτος ενθουσιασμό….».

Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα παιδιά που ζουν παραδίπλα μας και συνεχώς τα ξεχνάμε. Μια η βενζίνη που πήρε πάλι τον ανήφορο, μια το ασφαλιστικό που δεν έχει λύση, μια οι πικρόχολες κουβέντες της πεθεράς μας,… Απλά καθημερινά πράγματα δηλαδή που μας αναλώνουν τη ζωή και μας αλώνουν την ψυχή. Μικρής σημασίας πράγματα που δεν καταδεχόμαστε να πούμε πως μας απασχολούν φοβούμενοι για το γενικό προφίλ μας, αλλά που εύκολα μας παρασύρουν στην όμορφη ταχτοποιημένη και ήσυχη βολική ζωούλα μας. Έτσι μας διαφεύγει εύκολα ότι αυτά τα παιδιά ζουν στον ίδιο πλανήτη με μας, μοιραζόμαστε το ίδιο οξυγόνο, και είναι κάτω από την ομπρέλα του ίδιου Θεού. Είναι τα παιδιά που τα αυτοκινητάκια δεν έγιναν ποτέ πολύχρωμες μινιατούρες στα χεράκια τους, αλλά εκρήγνυνται δίπλα τους, δεν είδαν ποτέ τη μάνα τους να έχει τις «καλές της», γιατί δεν είχε την πολυτέλεια, δεν πρόλαβαν να μάθουν ορθογραφία, και φυσικά δεν έπαιξαν με πολύχρωμες μπάλες. ….
Είναι αυτά τα παιδιά που εκείνη η μαύρη σκιά στον τοίχο, δεν στάθηκε ένα βήμα πίσω τους, αλλά μπήκε μέσα τους  
Η επέλαση του κακού στις ζωούλες τους τα βρήκε ανέτοιμα να οχυρωθούν και το δέχτηκαν σαν μια φυσική κατάσταση. Έτσι ενώ τα δικά μας παιδιά ξυπνούν το πρωί με χάδια, παίρνουν το πρωινό τους και συναντώντας τους συμμαθητές τους πάνε σχολείο, εκείνα κατασκευάζουν εκρηκτικούς μηχανισμούς, εκπαιδεύονται στη σκοποβολή και καταστρώνουν σχέδια επίθεσης.
Τα μάτια ενός τέτοιου παιδιού βουρκώνουν από πόνο γιατί ο αδελφός του στρατολογήθηκε, ο πατέρας του εκτελέστηκε, ή η μάνα του κι η αδελφή του δεν γύρισαν σπίτι. Ο δικός μου γιος κλαίει γιατί του απαγορεύω να πάρει δεύτερο κρουασάν ή του επιβάλω να μάθει το 6x7=42 φαρσί. 
Είναι όλα τους παιδιά. Παιδιά του ίδιου Θεού. Του δικού μας. Εκείνου με τη τεράστια ομπρέλα που λέγαμε,… αλλά δεν θα μάθουν ποτέ ποιος την κρατά.
Και ρωτώ. Δεν είναι άδικο αυτό;
Τι παραπάνω έκανε ο γιος μου για να έχει την τύχη να ζει όπως ζει;
Ποιο απ’ όλα αυτά τα παιδιά είχε όνειρο να γίνει τρομοκράτης;
Υπάρχει παιδί που ονειρεύτηκε να κακοποιείται για να επιβιώνει;
Ποιος θα τολμήσει να κατηγορήσει ένα παιδί που σκότωσε από πείνα, πόνο ή τρόμο;
Και στην τελική, γιατί να κριθεί στο τέλος όπως το δικό μου και το δικό σου;

Θα μου πεις εύλογα, ένα πλάσμα που κρατά ένα όπλο ή μια δεσμίδα από δυναμίτες, δεν το λες παιδί. Είναι μια απειλή και τα επόμενα λεπτά θα σκορπίσει άδικο θάνατο σε πολλούς. Αυτό αισθάνομαι κι εγώ. Φταίει όμως;  Με τη φαντασία σου, δες τα ματάκια του. Είναι πιο τρομαγμένα απ’ τα δικά σου. Κι εκείνο θα ‘θελε να κρατά ένα κρουασάν ή να μαθαίνει τον πολλαπλασιασμό και να ματώνει τα γόνατά του για να βγάλει τις βοηθητικές ρόδες απ’ το ποδήλατό του. 

Δεν ξέρω αν μου συμβαίνει αυτό επειδή είμαι εκ πεποιθήσεως «μανούλα», πάντως στη διάρκεια της ζωής μου ως εδώ, έκανα ότι οι περισσότεροι από εσάς. Αναλώθηκα αποκτώντας διάφορα χαρτιά που είχαν σφραγίδες υπουργείου και η μητέρα μου επέμενε να τους βάλουμε κορνίζα. Τα τελευταία χρόνια έχω καταπιαστεί να μεταφράζω τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου. Έτσι άρχισα πάλι την παλιά αγαπημένη μου συνήθεια να κατασκοπεύω αθόρυβα τα παιδιά. Σαν εξερευνητής λοιπόν έχω στήσει κάμερες και δόκανα να τα παρατηρώ, να τα καταγράφω και να τα προσέχω. Ψώνιο ε;

Παρατήρηση 1η λοιπόν.: Είναι εκπληκτικό τι βλέπει κανείς πίσω από δύο αθώα ματάκια. Πείσμα, αγάπη, θυμό, οργή, χαρά, απορία,… Ατόφια, ακατέργαστα συναισθήματα, ικανά να σε καθηλώσουν και να σε κάνουν να αισθανθείς ανήμπορος.
Παρατήρηση 2η :  Αν σκεφτείτε ότι έτσι ήμασταν κι εμείς κάποτε, θα ντραπείτε να ξανακοιτάξετε τον καθρέπτη του μπάνιου σας.
Παρατήρηση 3η .  Είναι τόσο ανυποψίαστα γι’ αυτό που θα τους συμβεί στην πορεία, που αν είχαν περισσότερες δυνατότητες, θα μας ζητούσαν και τα ρέστα για τον κόσμο που τους παραδίδουμε.
Παρατήρηση 4η  Δεν φαντάζεστε σε τι ζούγκλα με κάνουν να αισθάνομαι πως ζω!

Με τον τρόπο αυτό, επιδιώκω να πάρω το πτυχίο της ανθρωπιάς, αλλά αισθάνομαι πως δεν είμαι απ’ τα ξεφτέρια της ζωής. Ντρέπομαι!!! Κι αυτό γιατί τα αθώα παιδικά ματάκια τους με κάνουν και κοκκινίζω. Όχι γι’ αυτά που έχω κάνει, αλλά γι’ αυτά που δεν έχω κάνει.

Πες τε μου ότι το αισθάνεστε κι εσείς αυτό; 

Αναρτήθηκε από:   Κωνσταντίνα Μούτσιου

                         (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας… Ξέρεις)   

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.