Καθηγητής του Κέημπριτζ φοβάται ότι τα άτομα με αυτισμό στερούνται βασικών ανθρώπινων δικαιώματων!


Σε μία ομιλία του, την εβδομἀδα ευαισθητοποιήσης για τον Αυτισμό, ο καθηγητής Baron-Cohen, Διευθυντής του Ερευνητικού κέντρου για τον αυτισμό στο Πανεπιστήμιο του Κέημπρητζ, απευθυνόμενος στον οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών είπε πως:
Ακόμη και με τη Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία που θεσπίστηκε το 2006, τα άτομα με αυτισμό δεν απολαμβάνουν βασικά ανθρωπινα δικαιώματα στον ίδιο βαθμό με τους άλλους!
Τουλάχιστον 1% του ανθρώπινου πληθυσμού είναι στο φάσμα του αυτισμού, που ισοδυναμεί με 70 εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη!
Ο αυτισμός είναι ένα φάσμα από νευρολογικές ανικανότητες συμπεριλαμβανομένης της δυσκολίας στις κοινωνικές σχέσεις, στην επικοινωνία, στην προσαρμογή σε αναπάντεχες αλλαγές, στη διαχείριση της αμφισημίας (ασάφειας) και συνεπάγεται με αισθητηριακές υπεραισθησίες και ανησυχία.
Ο αυτισμός επίσης οδηγεί σε διαφορετικό τρόπο αντίληψης και τρόπου μάθησης, ώστε το άτομο να έχει μια προτίμηση για την λεπτομέρεια και να αναπτύσσει ασυνήθιστα έντοντα ενδιαφέροντα και μια ασυνήθιστη και έντονη προτίμηση για συγκεκριμένα γεγονότα, μοτίβα, επαναλήψεις και ρουτίνες.
«Οι άνθρωποι με αυτισμό αποτελούν μία πολύ μικρή μειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού, ωστόσο εμείς έχουμε αποτύχει ενώπιον τους με τόσο πολλούς τρόπους», είπε ο καθηγητής Baron-Cohen. «Αυτό δημιουργεί εμπόδια στη συμμετοχή τους στην κοινωνία και την αυτονομία τους και πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Είχαμε κάνει μια Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για να στηρίξουμε τα άτομα με αναπηριά εδώ και δέκα χρόνια, ωστόσο δεν έχουμε ακόμη κατορθώσει να τους εξασφαλίσουμε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα»
Στην ομιλία του, ο Καθηγητής Baron-Cohen θύμησε στα Ηνωμένα Έθνη, ότι στην ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος τα άτομα με νοητικές ανικανότητες θανατώνονταν κατά χιλιάδες, βάση των νόμων περί υποχρεωτικής ευθανασίας.
Πολλά από αυτά τα άτομα πιθανόν να είχαν αυτισμό, ακομή κι αν δεν είχαμε βρει ακόμα ένα όνομα για αυτό. Αφού η πρὠτη αναφορά για αυτισμό έγινε από τον Δόκτορα Leo Kanner κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ωστόσο, ιστορικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ατόμων με αυτισμό πηγαίνουν αρκετά πιο πίσω: Στην Αμερική του 1920, πολλές πολιτείες είχαν βγάλει νόμους (στο όνομα της ευγονικής!)  περί της υποχρεωτικής στείρωσης ατόμων με νοητικές ανικανότητες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των ατόμων που σήμερα θα είχαμε διαγνώσει ότι είχουν αυτισμό.
Ο Καθηγητής Baron-Cohen έδωσε έξι παραδείγματα όπου πιστεύει πως τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων με αυτισμό δεν κατοχυρώνονται:

Πρώτον, το δικαιώμα στην αξιοπρέπεια:
Σύμφωνα με την Εθνική Αυτιστική Κοινότητα στο Ηνωμένο Βασιλείο, οι μίσοί από τους ενήλικες με αυτισμό έχουν κακοποιηθεί από κάποιον που θεωρούσαν φίλο. Οι μίσοί από τους ενήλικες με αυτισμό, λέει η αναφορά πως μένουν σπίτι επειδή φοβούνται πως θα κακοποιηθούν ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Άτομα με νοητικές ανικανότητες, συμπεριλαμβανομένου και του αυτισμού, είναι 3 φορές πιθανότερο να πέσου θύματα κακοποίησης, αμέλειας, ληστείας ή προσβολής.

Δεύτερον, το δικαίωμα στην εκπαίδευση:
1 στα 5 παιδιά με αυτισμό έχουν αποκλεισθεί από το σχολείο. Οποιοσδήποτε κι αν είναι ο λόγος που έχουν αποκλεισθεί, τα παιδιά αυτά στερούνται το δικαιώμα στην εκπαίδευση.
Και από το 80 % των παιδιών με αυτισμό που πηγαίνουν σχολείο, τα μισά αναφέρεται ότι έχουν πέσει θύματα μπούλινγκ, που είναι ένας καταλύτικος παράγοντας για την εμφάνιση κατάθλιψης.

Τρίτον. Το δικαίωμα στην πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες
1 στους 3 ενήλικες με αυτισμό  βιώνει άσχημη επιδέινωση της ψυχικής του υγείας εξαιτίας της έλλειψης υποστήριξης. Στην κλινική του Καθηγητη Baron-Cohen για ενήλικες με σύνδρομο Asperger ( μια υποκατηγορία του αυτισμού), τα 2/3 έχουν βιώσει αυτοκτονικά συναισθήματα και το 1/3 έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας.
Έρευνα από τα Πανεπιστήμια του Cambridge και Coventry στην Αγγλία βρήκε πως το 12% των ατόμων που πεθαίνουν από αυτοκτονία έχει σίγουρα ή πιθανά αυτισμό. Ο Καθηγητής Baron-Cohen κάλεσε σε ενός λεπτού σιγή για τη μνήνη όλων εκείνων των ανθρώπων με αυτισμό που αυτοκτόνησαν.
Τα αποτελέσματα της ερευνας με το υψηλό  ποσοστό των ατόμων με αυτισμό στα άτομα που έχουν πεθάνει από αυτοκτονία δεν αποτελούν καμία έκπληξη στους επιστήμονες. Αν σκεφτεί κανείς πόσοι από αυτούς τους ανθρώπους δεν είχαν το πλεονέκτημα μιας έγκαιρης διάγνωσης, λεέι ο καθηγητής.
Η έγκαιρη διάγνωση γίνεται στην παιδική ηλικία-υπάρχουν ειδικά διαγνωστικά εργαλεία που ανιχνεύουν τον αυτισμό από τη νηπιακή ηλικία, αλλά οι περισσότερες χώρες δεν ανιχνέυουν μεθοδικά τον αυτισμο.
Έδωσε επίσης έμφαση στο γεγονός πως στην Αγγλία, σε πολλές περιοχές, ο χρόνος αναμονήσε για μια επίσημη διάγνωση μπορεί να είναι 1 χρόνος ή περισσότο, και ότι στις πλούσιες και μεσου εισοδήματος χώρες τα ατομα με αυτισμό είναι πιο πιθανό να λάβουν μια διάγνωση, στις φτωχές όμως χώρες η πλειοψηφία, των ατόμων με αυτισμό μένουν χωρίς διάγνωση είτε εξαιτίας του στίγματος ή της αγνοιας ή της έλλειψης βασικών δομών.

Τέταρτον, το δικαίωμα στην εργασία:
Ο Καθηγητής Baron-Cohen είπε πως μόνο το 15% των ενηλίκων με αυτισμό δουλέυουν σε πλήρη απασχόληση, αν και πολλοί από από αυτούς έχουν καλή νημοσύνη και ταλέντα.
Το δικαιώμα στην εργασία θα έπρεπε να ισχύει για όλους, ανεξάρτητα από το είδος της υποστήριξης που χρειάζονται. Η ανεργία είναι άλλος ένας παράγοντας υψηλού κινδύνου για κατάθλιψη.
Σχολίασε κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις εργοδοτών όπως η Γερμανική εταιρία Auticon, η Δανέζικη Specialistenre και η Γερμανική εταιρία SAP, οι οποίες αποτελούν παράδειγμα στο πως να βοηθήσουμε τα άτομα με αυτισμό στην εργασία και τι λογικές προσαρμογές μπορούν να κάνουν οι εργοδότες για τα άτομα με αυτισμό.

Πέμπτον, το δικαίωμα στην προστασία από διακρίσεις, το δικαίωμα στην πολιτιστική ζωή καθώς και την ανάπαυση και τον ελέυθερο χρόνο.
Ανέφερε σε πόσους πολλούς ανθρώπους με αυτισμό έχει ζητηθεί να φύγουν από ένα σινεμά ή σουπερμάρκετ εξαιτίας της διαφορετικής συμπεριφόρας τους. Είπε πως αυτό είναι διάκριση, και δεν θα ήταν ανεκτό σε καμία άλλη μορφή αναπηρίας!
Επιπλέον, οι μισοί ενήλικες με αυτισμό αναφέρουν πως νοιώθουν μονοι, το 1/3 τις περισσότερες μέρες δεν βγαίνει καν από το σπίτι. Τα 2/3 νοιώθουν θλιμμένα εξαιτίας της μοναξιας και 1 στους 4 ενηλίκες με αυτισμό δεν έχει καθόλου φίλους.

Τέλος, το δικαίωμα στην προστασία του νόμου και το δικαίωμα σε δίκαιη αμερόληπτη δίκη.
1 στα πέντε άτομα με αυτισμό τα έχει σταματήσει η αστυνομία και τα έχει ανακρίνει και το 5% έχουν συλληφθεί.
Τα 2/3 των αστυνομικών αναφέρουν ότι έχουν λάβει μηδενική εκπαίδευση στο πως να χειριστούν ένα άτομο με αυτισμό.
Πολλές νομικές υποθέσεις που αφορούσαν κάποιον με αυτισμό κατέληξαν σε φυλάκιση του ατόμου για αδικήματα που το ίδιο δεν είχε διαπράξει ή που είχαν διαπράξει άλλοι και τα άτομα βρέθηκαν μπλεγμένα μέσα σε αυτά λόγω της κοινωνικής τους αφέλειας.
Μερικά από αυτά τα αδικήματα είναι το αποτέλεσμα μια εμμονής του ατόμου με αυτισμό γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα, και αν και η εμμονή αυτή είναι προϊόν της ανικανότητας τους, το διακστήριο αγνοεί το ελαφρυντικό του αυτισμού.
Ο Καθηγητής Baron-Cohen τελειώσε την ομιλία του με μία παρακίνηση για δράση «Πρέπει να αναλάβουμε δράση. Θέλω να δω μια ενδελεχή έρευνα για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ανθρώπων με αυτισμό.  Θέλω να δω επαυξημένη εποπτεία των αναγκών τους σε κάθε χώρα!.»
«Και θέλω εμείς συνεχώς να ρωτάμε τους ανθρώπους με αυτισμό πως είναι οι ζωές τους και τι χρειάζονται, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν ενεργά στη δαμόρφωση του μέλλοντος τους. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πούμε ότι τα ανθρώπινα διακαιώματα τους κατοχυρώνονται»

Και για να ρίξουμε μια σύντομη ματιά και στα ελληνικά δεδομένα θα ήθελα να παραθέσω ένα άρθρο που βρήκα στο Facebook και είναι αρκετά σχετικό και ενδεικτικό για τα δικαιώματα των ατόμων με αυτισμό.

ΓΟΝΕΙΣ ΜΙΚΡΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΜΕΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ
by Τaλκ/ Απρίλιος 26, 2017
Η κατάσταση στην ειδική αγωγή συνεχίζει και γίνεται και χειρότερη για τα παιδιά ΑμΕΑ που χρήζουν ειδικής αγωγής και φυσικά και για τους γονείς τους. Οι πληρωμές από τον ΕΟΠΥΥ στις μεγάλες πόλεις (οπού υπάρχει συγκεντρωμένος και ο περισσότερος πληθυσμός), στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, καθυστερούν από 6 μήνες έως και 1,5 χρόνο. Οι γονείς πλέον δεν έχουν χρήματα για να συνεχίσουν τα παιδιά τους συνεδρίες όποτε και αναγκαστικά σταματούν.

Άραγε οι υπεύθυνοι ξέρουν γιατί κάνουν αυτά τα παιδιά θεραπείες; Ξέρουν ότι αυτά τα παιδιά κάποια στιγμή δε θα είναι πλέον παιδιά αλλά ενήλικες; Ξέρουν τι σημαίνει η φροντίδα ενός ενήλικα με ειδικές ανάγκες; Ξέρουν πώς αισθάνεται ο γονέας που έχει παιδί ενήλικο 20 χρονών, 30 χρονών, 40 χρονών, 50 χρονών… (και ο γονέας την ανάλογη ηλικία) και πρέπει να το ντύνει, να το ταΐζει, να το πλένει, να είναι συνεχώς δίπλα του; Ξέρουν πώς είναι να αναρωτιέσαι τι θα γίνει το παιδί σου όταν δε θα είσαι πια δίπλα του; Ξέρουν τι είναι να φοβάσαι να πεθάνεις γιατί μαζί σου θα πεθάνει και το παιδί σου, διότι δεν θα υπάρχει κανείς να το φροντίσει;

ΑμΕΑ
Ακολουθεί η επιστολή ενός γονιού που αγωνιά για το παιδί του…
Τα προβλήματα των ΑμΕΑ μετασχολικής ηλικίας προκαλούν απίστευτο άγχος σ΄εμάς που επωμιζόμαστε την επιμέλειά τους. Πρόσφατα η μητέρα ενός τέτοιου ατόμου, ηλικιωμένη και με συναίσθηση της επερχόμενης αδυναμίας ή «απουσίας» από τη φροντίδα του παιδιού της, δήλωσε αυτό το άγχος με μια μακάβρια φράση : «Δεν μπορούμε ούτε να πεθάνουμε»…
Πέρυσι ο 80χρονος πατέρας ενός 42χρονου ΑμΕΑ πήρε την καραμπίνα του, σκότωσε το γιό και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, δείχνοντας με αυτό το δραματικό τρόπο το πρόβλημα μιας κατηγορίας ατόμων που περιέρχονται στην κατάσταση του οικόσιτου ζώου, εκεί όπου δεν υπάρχουν προνοιακές δομές: Δομές που μπορούν να έχουν μικρά λειτουργικά κόστη, να στηρίζονται στον εθελοντισμό, να εξοικονομούν κοινωνικούς πόρους και να ανοίγουν προοπτικές επαγγελματικής απασχόλησης σε καποιους ΑμΕΑ…
Πρόκειται για μια ανθρωπιστική επένδυση άμεσης απόδοσης, που όμως συγκρούεται με κάποιες ύποπτες θεωρίες «από-ιδρυματοποίησης». Η αποπομπή των ΑμΕΑ μετασχολικής ηλικίας από τις υπάρχουσες προνοιακές δομές ισοδυναμεί με επαναφορά στο αδιέξοδο οικιακό περιβάλλον και στο παρκάρισμα ενώπιον τηλεοράσεων.
Όλοι εμείς οι γονείς, κηδεμόνες, φίλοι και συμπαραστάτες των ΑμΕΑ μετασχολικής ηλικίας, πρέπει να αρνηθούμε κάθε εύσχημη επιστροφή στην εποχή του Ντίκενς
Γιάννης Σχίζας, πατέρας «παιδιού» 33 ετών με ειδικές ανάγκες

Πηγές:
http://www.cambridge-news.co.uk/news/cambridge-news/cambridge-professor-fears-basic-human-12824704
http://www.talcmag.gr/ekpaideysi/goneis-se-apognosi/

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.