Το επόμενο παιδάκι που θα δεις να φέρεται σαν κακομαθημένο...[Παναγιώτας Κώνστα]


Την επόμενη φορά που θα δεις ένα παιδί να φέρεται «περίεργα», «ακατανόητα» με έναν γονιό να προσπαθεί να το τραβά από το χέρι ή να το κυνηγά προσπαθώντας να το ξεκολλήσει από κάτι που κοιτά επίμονα σαν να το μαγνητίζει ή να ξεσπά σε κλάματα και να χτυπιέται κάτω ή να χτυπάει τον γονιό του και να πετάει πράγματα ή να μην σε κοιτά ή να το ρωτάς το όνομα του και να μην παίρνεις απάντηση ή χτυπήσει με τα χεράκια του τη πόρτα του μαγαζιού σου ή του αυτοκινήτου σου ή και εσένα τον ίδιο ...μην πεις λέξη
Δεν μπορείς να βοηθήσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να το προσπεράσεις. Είμα σίγουρος πως θες να βοηθήσεις αλλά δεν ξέρεις τον τρόπο και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση σου κι ας το ζω κάθε μέρα. Αν θες να βοηθήσεις το παιδί και τον γονιό του, προσπέρασε το ή κάνε μια ευγενική παρατήρηση σε έναν περαστικό που έχει σταματήσει, κοιτάει επίμονα και φροντίζει να πει φράσεις όπως «Παλιόπαιδο τι κάνεις έκεί;» , «Γιατί δεν ακούς τη μαμά σου;» , «Δεν σε ακούει καθόλου έ;», «Πώπω κακομαθημένο;». Αν θες τόσο πολύ να βοηθήσεις πές σε αυτόν τον άλλο «περίεργο» «κακοθελήτη» έστω μια φράση σαν αυτή:
Αυτό το παιδί φέρεται έτσι γιατί έχει αυτισμό; Εσείς που το κοιτάτε τόσο επίμονα και είστε τόσο αγενής ... τι δικαιολογία έχετε για αυτήν σας τη συμπεριφορά;
Θα σου είμαι ευγνόμων. Δεν θα κάνει τον αυτισμό να φύγει. Αλλά κανείς γονιός παιδιού με αυτισμό δεν ξέχασε ποτέ τον ξένο εκείνο άνθρωπο που αντιμετώπισε το παιδί του και τον ίδιο «αλλιώς» από τους άλλους!
Ποτέ δεν θα ξεχάσω κάτι κυρίες σε μία καφετέρια, ο γιος μου είχε κολλήσει με το σκυλάκι της μιας κυρίας και στο τέλος κυλιόταν κάτω γιατί δεν ήθελε να φύγει. Μετά είδε κάτι που ήταν λάθος (σε ένα τραπεζακι διπλάνό τα πράγματα δεν ήταν στη θέση που έπρεπε ) και άρχισε τις κουτουλιές. Για ακόμη μία φορά ξεκίνησα τη διαδικασία έκτακτης εκκένωσης (σηκωτός με λαβές και να με κουτουλά κάνωντας το κεφάλι προς τα πίσω για να με πετύχει ενώ ταυτόχρονα κλαίει, ουρλιάζει και με όποιο χέρι του περισσεύει μου ξεριζώνει τα μαλλιά ή με τσιμπά δυνατά) περίμενα τα γνωστά....και όντως έτσι έδειχναν όλα...Μία κυρία από την παρέα ξεκίνησε να λέει τις γνωστές ατάκες «Βρε, γιατί δεν ακούς τη μαμά...ααα όχι τι είναι αυτά που κάνεις...» και τότε η κυρία με το σκυλάκι με μία δυνατή και κοφτή φωνή της είπε «Σιωπή! Τώρα μιλάει η μάνα! Τη δουλειά σου εσύ»...Ήταν κάτι που θα θυμάμαι για πάντα...
Αν λοιπόν κι εσύ μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο για έναν γονιό παιδιού με αυτισμό ή ακόμη και για έναν γονιό ενός κανονικού νηπίου που είναι στη φάση της γκρίνιας να ξέρεις ότι θα είσαι μια εξαίρεση που δεν θα ξεχαστεί ποτέ...
Φιλικά και με κάθε περιθώριο λάθους
Ένας γονιός παιδιού με αυτισμο!

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.