Γάμος … Εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων

Εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων

  Γάμος … ένα  από  τα  σημαντικότερα  μυστήρια  της  Εκκλησίας  που  ευλογεί  την  ένωση  δύο  ανθρώπων  και  την  απόφασή  τους  να  πορευθούν  από  κοινού  στα  μονοπάτια  της  ζωής. Την  περασμένη  εβδομάδα  είχα  την  τύχη  να  παραβρεθώ  σε  μια  τέτοια  τελετή  και  ένιωσα  συγκίνηση  όταν  άκουσα  τον  ιερέα , στο  τέλος  του  μυστηρίου, να  επισημαίνει  στο  ζευγάρι  πως  η  ένωσή  τους  ενώπιον  του  Θεού  σημαίνει  συμπόρευση  όχι  μόνο  σ’ αυτή  τη  ζωή, αλλά  και  στην  αιωνιότητα.
  Τι  ωραία  που  ακούστηκε  η  λέξη «αιωνιότητα»! Τι  συγκλονιστικό  είναι  να  σκέφτεται  κανείς  πως  η  αγάπη  θα  υπάρχει  αιώνια, έξω  δηλαδή  από  χωροχρονικές  συμβάσεις  και  χωρίς  να  οδεύει  προς  ένα  τέλος, προς  μια  ολοκλήρωση, εφόσον  η  ίδια  η  λέξη  αγάπη – ως  συναίσθημα– συνιστά  ολοκλήρωση  της ανθρώπινης ύπαρξης  και  αποτελεί  το «τέλος» (= σκοπό) της  δημιουργίας  μας. 
  Από  την  άλλη  πλευρά, πόσο  απογοητευτικό  είναι  να  διαπιστώνει  κανείς  ότι  οι  άνθρωποι  δεν  έχουν  την  πρόθεση  να  επενδύσουν  σ’  αυτή  την  «αιωνιότητα». Για  μας  είναι  κάτι  πολύ  μακρινό, πολύ  αβέβαιο  και  κυρίως  έξω  από  τα  πλαίσια  αυτών  που  μπορεί  να  συλλάβει  ο  ανθρώπινος  νους  ως  αισθητό – και  επομένως – ως  αληθινό. Αν  όμως  αποδεχτούμε  το  γεγονός  ότι  είμαστε  δημιουργήματα  τόσο  εμείς  οι  ίδιοι  όσο  και  ο  νους  και  οι  αισθήσεις  μας – που  έχουμε  την  τάση  να  τα  θεοποιούμε – , τότε  θα  «ανοίξουν»  περισσότερο  και  οι  αισθήσεις  και  ο  νους  μας  για  να  μας  βοηθήσουν  να  αισθανθούμε  το  Δημιουργό, όχι  όμως  και  να  Τον  αντιληφθούμε  πλήρως. Κάνουμε  λάθος  αν  νομίζουμε  ότι  μπορούμε  ή  θα  μπορέσουμε  ποτέ  να  κατανοήσουμε  πώς  σκέφτεται  ο  Θεός. Εδώ  δεν  μπορούμε  να  κατανοήσουμε  πώς  σκέφτεται  ο  φίλος  μας, ο  σύζυγος  ή  το  παιδί  μας  και  έχουμε  την  ψευδαίσθηση  ότι  είμαστε  ικανοί  να  συλλάβουμε  τη  σκέψη  του  Θεού; 
  Όμως, ακόμα  και  αν  κάποιος  απορρίπτει  την  ύπαρξη  ενός  ανώτερου  όντος, πώς  είναι  δυνατόν  να  απορρίπτει την  ύπαρξη  του  εαυτού  του  στην  αιωνιότητα; Θεωρώ  πως  είναι  το  πιο  αισιόδοξο  σενάριο  που  θα  μπορούσε  να  πλάσει  και  να  αποδεχτεί  κανείς  για  την  ίδια  του  την  υπόσταση. Γιατί να  δεχόμαστε  ότι  ήρθαμε  σ’  αυτή  τη  ζωή  να  περάσουμε  κάποια  χρόνια, καλά ή  κακά, και  μετά  να  οδηγηθούμε  στο  τίποτα; Είναι  τρελό  να  θεωρούμε  ότι  ως  όντα  είμαστε ικανοί  και  έξυπνοι – και  μάλιστα  πολλές  φορές να  τοποθετούμε  τον  εαυτό  μας  σε  ανώτερη  θέση  από  τους  άλλους – αλλά ταυτόχρονα  να  αποδεχόμαστε  ότι  θα  είμαστε  ένα  τίποτα. Μα  τότε  σε  τι  ξεχωρίζουμε  από  τους  άλλους; Στο ότι  είχαμε  λεφτά, σπίτια  ή  αξιώματα; Ε και; Αφού  και  εμείς  στο  τίποτα  θα  καταλήξουμε, όπως  και  οι  άλλοι, ενώ τα  σπίτια  μας, τα  λεφτά  ή  τα  αξιώματα  θα  μείνουν  εδώ  για  να  τα  πάρουν  άλλοι, που  και  αυτοί  με  τη  σειρά  τους  θα  καταλήξουν  στο  τίποτα. Και  όλη  αυτή  τη  σκέψη  τη  θεωρούμε  λογική  και  σύμφωνη  με  τους  κανόνες  που  μας  επιβάλλει  ο  νους!
  Αλλά  πιστεύω  πως  οι  άνθρωποι  είμαστε  εγωιστές. Προτιμάμε  να  αποδεχτούμε  τη  μετά  θάνατον  ανυπαρξία  μας  παρά  να  παραδεχτούμε  την  ύπαρξη  του  Θεού  ως  ανωτέρου  μας  και  να  απολαύσουμε  την  αιωνιότητα  που  μας  χαρίζει. Περίεργα  πλάσματα  οι  άνθρωποι! Μακάρι  ο  Θεός  να  μας  φωτίσει  όλους  να  δούμε  την  αλήθεια  Του  πριν  να  είναι  αργά  για  τον  καθένα  μας.

Κυριακή Μ. Βασάλου, φιλόλογος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.