Παιδικές σειρές στο μικροσκόπιο



  Είναι πολύ ωραίο να είσαι παιδί. Η ψυχή τους είναι αγνή και έχει μια θεϊκή στόφα. Όσο πιο μικρό είναι το παιδάκι τόσο πιο αμόλυντη είναι η ψυχή του, γιατί βρίσκεται πιο κοντά στο Δημιουργό της. Δεν έχει επηρεαστεί ακόμα από την ύλη, δεν έχει βιώσει τα πάθη του σώματος, δεν έχει μολυνθεί από την ασχήμια του κόσμου. Βιώνει μόνο την αγάπη από τους γονείς και χαίρεται με το παραμικρό, γιατί καθετί γύρω από ένα μικρό παιδί αποτελεί αφορμή για γιορτή και χαρά.
  Όμως μέσα σ’ έναν κόσμο που καθημερινά υποφέρει και δοκιμάζει ποικίλα αρνητικά συναισθήματα, γιατί να υπάρχουν ψυχές αθώες και αγνές που δε γνωρίζουν τι θα πει πόνος και φόβος; Αυτό πιθανόν σκέφτηκαν οι βιομηχανίες και εμπλούτισαν τις ζώνες παιδικής θεαματικότητας με σειρές που κάθε άλλο παρά παιδικές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.
  Είναι εξαιρετικά θλιβερό το γεγονός ότι η σύγχρονη τηλεόραση βρίθει από «παιδικές» σειρές που βομβαρδίζουν τα παιδιά με μηνύματα βίας, εγωισμού και έλλειψης σεβασμού. Παράλληλα προβάλλουν ως ήρωες παραμορφωμένα τερατοειδή όντα που έχουν ποικίλες μαγικές ιδιότητες, οι οποίες αξιοποιούνται για να υπερνικηθεί ο εκάστοτε αντίπαλος, που στην τελική βιώνει φόβο και πόνο υπό την πίεση των δυνάμεων που ασκεί ο – υποθετικά καλός – σούπερ ήρωας. Και τελικά τα παιδιά τι αποκομίζουν από αυτό; Ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να μπορείς να εξουδετερώνεις τους αντιπάλους σου χρησιμοποιώντας θεμιτά ή αθέμιτα μέσα.
  Σε μια ηλικία, λοιπόν, που το παιδί ακόμα δεν έχει αναπτύξει κριτική ικανότητα και μηχανισμούς άμυνας της σκέψης, πώς είναι δυνατόν όλα αυτά που του προβάλλονται ως έντονες εικόνες και δελεαστικές φιγούρες να μην επηρεάζουν την ψυχική και νοητική του συγκρότηση; Καλλιεργούν πολύ πρόωρα τάσεις υπερίσχυσης έναντι των άλλων ατόμων του κοινωνικού συνόλου, με πολύ πιθανό το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συναισθηματικής κατάρρευσης ως αποτέλεσμα μη πραγματοποίησης αυτού του στόχου υπερίσχυσης.
  Και τελικά ποια θα πρέπει να είναι η στάση του γονιού μέσα σε όλο αυτό; Σίγουρα ο ρόλος του θα πρέπει να είναι απόλυτα ελεγκτικός προς τις σειρές που βλέπει το παιδί του, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να κατέχει τον τίτλο του καλού συνομιλητή και συζητητή, που θα είναι πάντα πρόθυμος και σε θέση να εξηγήσει στο παιδί του τι είναι σωστό και τι λάθος και να λύσει κάθε του απορία, ακόμα και αν αυτή του φαίνεται ασήμαντη ή χαζή. Όμως και πάλι οι «ισχυροί» αυτού του κόσμου έχουν φροντίσει να «στείλουν» τους γονείς να εργάζονται μέρα και νύχτα, για να μπορούν να επιβιώσουν και να προσφέρουν στα παιδιά τους τα προς το ζην. Και ενώ οι γονείς καθημερινά αγωνίζονται να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα για τη σωματική τους ύπαρξη, κάποιοι άλλοι φροντίζουν να επεμβαίνουν στην ψυχοπνευματική τους υπόσταση.
  Δυστυχώς, όλα σήμερα είναι πολύ καλά διαμορφωμένα, ώστε να αφήνουν σε γονείς και παιδιά ελάχιστο χρόνο να «ακούσουν» τις ανάγκες της ψυχής τους και να της δώσουν αυτό που χρειάζεται. Ωστόσο, επειδή η ζωή και η αισιοδοξία έχει πάντοτε την τάση να θριαμβεύει και επειδή οι εξαιρέσεις – έστω και λιγοστές – μπορεί να ανατρέψουν τον κανόνα, ας αναφέρουμε ότι υπάρχουν και αξιόλογες παιδικές σειρές που προβάλλουν θετικά μηνύματα στα παιδιά, όπως αυτά της αγάπης, της αλληλοβοήθειας, του σεβασμού προς το συνάνθρωπο και άλλα.
  Ζούμε σ’ ένα  κόσμο γεμάτο ασχήμιες, μα και γεμάτο ομορφιές. Γονείς και παιδιά ας προσπαθούμε να τις ανακαλύπτουμε όπου και όσο μπορούμε, αν θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι σε πείσμα αυτών που θέλουν να μας πείσουν ότι δε γίνεται.
 
Κυριακή Μ. Βασάλου, φιλόλογος

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.