Το ημερολόγιο μιας φοιτήτριας Ιατρικής στην Τανζανία.





                              Τανζανία 2009


«Πλούσιοι, εν τω ολίγω αναπαυόμενοι»

 

 

      Φεβρουάριος 2009. Περίοδος εξεταστικής και το αναγνωστήριο της Ιατρικής ασφυκτικά γεμάτο... Διαβάζουν όλοι πυρετωδώς γεμάτοι άγχος για το πως θα γράψουν! Διαβάζω και εγώ...

9 Φεβρουαρίου 2009.Ημέρα εξετάσεων. Δίνω Παθολογική Ανατομία. Στις 5 το απόγευμα η εξέταση τελειώνει και συνειδητοποιώ πως η μεγάλη μέρα είχε φτάσει! Ξεχνάω τα πάντα για την εξεταστική και το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι πως φεύγω για Αφρική!!! Σε λίγες ώρες θα ήμουν εκεί και θα είχα την ευκαιρία να προσφέρω εκεί, έστω αυτό το λίγο που μπορώ!

10 Φεβρουαρίου 2009. Ομάδα επτά ατόμων (5 γιατροί και δύο φοιτήτριες) ξεκινάμε από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και μετά από μια οκτάωρη στάση στο Κάιρο της Αιγύπτου φτάνουμε στην πρωτεύουσα της Ουγκάντας, την Καμπάλα. Εκεί μας περιμένουν τα πουλμανάκια της Μητρόπολης της Τανζανίας με ανθρώπους από την Μητρόπολη για να μας συνοδεύσουν καθώς και ένα ακόμη μέλος της ομάδας που βρισκόταν ήδη εκεί για 15 μέρες. Μας υποδέχονται με πολύ χαρά! Μετά από μία διανυκτέρευση στην Καμπάλα συνεχίζουμε το ταξίδι οδικώς για να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό, την Μπουκόμπα της Τανζανίας. Το ταξίδι 8 περίπου ωρών πραγματικά υπέροχο. Όσο φτάνει το μάτι σου, και φτάνει μακριά αφού είναι μια πραγματικά επίπεδη χώρα, βλέπεις πράσινο και μέσα σε αυτή την τόσο εύφορη και πλούσια γη βλέπεις διάσπαρτες πάμφτωχες καλύβες!!! Τραγική ειρωνεία...

Τελικά αφού διασχίσαμε τον Ισημερινό και αφού περάσαμε τα σύνορα Ουγκάντας-Τανζανίας, φτάσαμε στην Μπουκόμπα της Τανζανίας! Εκεί μας περίμενε η θερμή υποδοχή και φιλοξενία της Ορθοδόξου Μητροπόλεως. Όλοι χαίρονταν που μας έβλεπαν εκεί, κάποιους για πολλοστή φορά, αλλά ιδιαίτερη χαρά ήταν αυτή του μητροπολίτη Μουάτζας (βορείου Τανζανίας)  κ.κ. Ιερωνύμου, ο οποίος μας ευχαρίστησε άπειρες φορές, με τα άπταιστα ελληνικά που μιλάει αν και είναι Ουγκαντός, ενώ φρόντιζε να καλύπτονται κατά το καλύτερο δυνατό τρόπο οι ανάγκες μας εκεί!

Τα παιδιά αναλαμβάνουν να κουβαλούν ξυλα χόρτα και νερο.C:\Users\USER04\Desktop\Tanzania\P1030584.JPGΤο κτίριο της Μητροπόλεως όπου φιλοξενηθήκαμε είναι σε ένα λόφο ακριβώς πάνω από την «πόλη» της Μπουκόμπα. Από εκεί βλέπαμε την Μπουκόμπα από μακριά, πραγματικά θαυμάσια αφού είναι κατάφυτη, αντίθετα από κοντά είναι μάλλον δραματική. Μια βόλτα αρκεί για να καταλάβει κανείς: τα σπίτια από τσίγκο χωρίς αποχέτευση και τρεχούμενο νερό, οι δρόμοι χωμάτινοι, ελάχιστα αυτοκίνητα, οι άνθρωποι κουβαλούν τα πάντα στο κεφάλι... Χαρακτηριστικά είναι τα κρεοπωλεία σε όλη την χώρα: ένας ξύλινος πάγκος δίπλα στο δρόμο με τα κομμάτια κρέατος να κρέμονται και να εκτίθενται στην σκόνη και τις μύγες. Στα ρυάκια που κυλούν μέσα στην πόλη βλέπεις κόσμο να πλένει τα ρούχα ενώ στα δρομάκια έξω από τα σπίτια βλέπεις στο πάτωμα στοιβαγμένα πιάτα που μόλις έχουν πλυθεί...Η ακαταστασία και η βρωμιά κυριαρχεί στην πόλη, μαζί με τις μπανάνες και τους ανανάδες...

Περπατώντας ανάμεσα στα σπίτια χωριού, που κτίζεται Ορθόδοξος ναός του Αγίου Νικολάου.Η κατάσταση στα γύρω χωριά που επισκεφτήκαμε, όπως ήταν επόμενο, ήταν χειρότερη... Περπατώντας ανάμεσα στις μπανανιές και τα σπίτια των χωριών αισθανόμουν πως βρισκόμουν σε ένα από τα τόσα ντοκιμαντέρ της τηλεόρασης: σπίτια από χώμα και χόρτο πνιγμένα στις μπανανιές ενώ δεν ήταν καθόλου απίθανο να σκοντάψεις πάνω σε έναν ανανά! Ο κόσμος μας κοιτούσε και πού και πού ακούγαμε κανένα μικρό παιδάκι να φωνάζει: muzuku, muzuku (=λευκός άνθρωπος) και να μας δείχνει! Συχνά στην πορεία μας μέσα στα χωριά δεν ήμασταν μόνοι, ένα τσούρμο από μικρά παιδιά μας ακολουθούσε, πολλές φορές κουβαλώντας στο κεφάλι ένα μεγάλο δεμάτι  ξύλα ή χόρτα καθόλου ελαφρύ σας πληροφορώ γιατί είχα την απορία και δοκίμασα να το κουβαλήσω...Τα μικρά παιδιά σε αυτές τις κοινωνίες αναλαμβάνουν τις «εξωτερικές» δουλειές: μαζεύουν και κουβαλούν  ξύλα και χόρτα, κουβαλούν το νερό, κάποιες φορές από αρκετά χιλιόμετρα μακριά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το νερό που βρίσκουν εκεί είναι και το καλύτερο!

Σε απόσταση 10 λεπτών οδικώς από την Μπουκόμπα βρίσκεται το νοσοκομείο της Μητροπόλεως. Το νοσοκομείο αυτό κτίστηκε με την βοήθεια Ελλήνων και άρχισε να λειτουργεί 15 μέρες πριν πάμε, από μια ομάδα Ελλήνων ιατρών και μη ιατρών, οι οποίοι έφυγαν μια μέρα πριν πάμε εμείς για να τους αντικαταστήσουμε. Η είδηση για το νοσοκομείο διαδόθηκε με απίστευτη ταχύτητα στις γύρω περιοχές, με αποτέλεσμα να προσέρχεται πάρα πολύς  κόσμος, και κάποιοι μάλιστα από πολλά χιλιόμετρα  μακριά. Όταν το βράδυ φεύγαμε από εκεί βλέπαμε στην πύλη του νοσοκομείου να έχει ήδη μαζευτεί κόσμος για να διανυκτερεύσει εκεί, παρόλο το κρύο και την υγρασία της νύχτας, για να πάρει σειρά για την επόμενη μέρα!

 Η οδοντίατρος εν δράσει πριν στήσουμε το ολοκληρωμένο οδοντιατρείο.Στο νοσοκομείο έρχονταν άνθρωποι με προβλήματα ασυνήθιστα για τα σημερινά δεδομένα του «πολιτισμένου» κόσμου: παραμελημένα τραύματα και ενδημικές λοιμώξεις με την ελονοσία και τις παρασιτώσεις να πρωτοστατούν. Παρεμπιπτόντως χρειάστηκε να κάνω 7 εμβόλια για να ταξιδεύσω στην Αφρική! Δεν έλειπαν βέβαια και οι περιπτώσεις που το πρόβλημα υγείας δεν ήταν σοβαρό αλλά αυτό που ζητούσαν ήταν να δουν ότι κάποιος ενδιαφέρεται για αυτούς ή απλά δεν ήθελαν να χάσουν την ευκαιρία να τους δει γιατρός μιας και σπανίως βλέπουν ιατρό στα μέρη τους! Κάτι πραγματικά αξιοζήλευτο ήταν η μεγάλη υπομονή που έδειχναν περιμένοντας για να μπουν στον ιατρό, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Σπάνια άκουγες παιδάκι να κλαίει ή ακόμα χειρότερα να γκρινιάζει, ενώ μια καραμέλα ήταν αρκετή για να κάνει ένα παιδάκι πανευτυχές!

Είχαμε την ευλογία να συλλειτουργηθούμε αρκετές φορές με την εκεί Ορθόδοξη κοινότητα. Πραγματικά αξέχαστη εμπειρία! Όλη η ακολουθία γίνεται στην γλώσσα τους, την σουαχίλι, αφού από τους πρώτους κιόλας ιεραποστόλους, μεταξύ αυτών και ο νυν αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιος, έγινε η μετάφραση. Ο κόσμος έψελνε μαζί με τους ψάλτες ενώ λίγοι ήταν εκείνοι που δεν μεταλάμβαναν των Αχράντων Μυστηρίων. Οι εκκλησιαζόμενοι φαίνονταν πραγματικά χαρούμενοι που ήμασταν εκεί και τρισευτυχισμένοι όταν τους δίναμε κάποια εικόνα!

 Όλη η ομάδα με τον μητροπολίτη Ουγκάντας κ.κ. Ιωνά μπροστά από το κτίριο της Μητροπόλεως.Οι μέρες πέρασαν γρήγορα και ήρθε ο καιρός για το ταξίδι του γυρισμού! Αφού χαιρετίσαμε τους ανθρώπους της Μητρόπολης που τόσες μέρες μας φιλοξένησαν, ξεκινήσαμε με τα πουλμανάκια με προορισμό την Καμπάλα! Όταν φτάσαμε εκεί επισκεφτήκαμε τον επίσης ελληνομαθή ντόπιο μητροπολίτη της Ουγκάντας κ.κ. Ιωνα ο οποίος μας δέχτηκε με πολύ χαρά! Είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια γεύση από το έργο της Μητροπόλεως. Η Ορθοδοξία εκεί είναι μακροβιότερη από την Τανζανία. Στο χώρο της Μητρόπολης  εκτός από τον ναό υπάρχει νοσοκομείο, σχολείο, τυπογραφείο και βιβλιοθήκη τα οποία είχαν ιδρυθεί από τον αείμνηστο Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο. Όσο περνούν φυσικά τα χρόνια προστίθενται νέες πτέρυγες και οι συνθήκες βελτιώνονται.

25 Φεβρουαρίου 2009.Πίσω στην Αθήνα με πτήση Καμπάλα-Αθήνα μέσω Κάιρου. Πίσω σε αυτή την άλλη, τελείως διαφορετική πραγματικότητα...Και τότε είναι νομίζω που συνειδητοποιείς τι σου έχει δώσει ο Θεός και δεν το εκτιμάς! Οι άνθρωποι εκεί στην Αφρική ζουν με πολύ λιγότερα από αυτά που τόσο αβίαστα απολαμβάνουμε εμείς! Εμείς εδώ αναλώνουμε ολόκληρη την ζωή μας για να αποκτήσουμε πτυχία, χρήματα, σπίτια και αυτοκίνητα ενώ εκείνοι αναζητούν καθαρό νερό! Εμείς βυθιζόμαστε σε κατάθλιψη όταν δεν περνάμε ένα μάθημα στις εξετάσεις ενώ κάποιοι από εκείνους δεν έχουν ιδέα τι θα πει διαβάζω. Εμείς κάνουμε καταλήψεις και χάνουμε μαθήματα για ανόητους λόγους ενώ εκείνοι θα έκαναν τα πάντα για να πάνε σχολείο. Εμείς γογγύζουμε όταν εχουμε ακόμα και ένα μικρό πρόβλημα υγείας ενώ εκείνοι θεωρούν τον εαυτό τους τυχερό όταν περάσουν τα 40 τους χρόνια! Το πιο φοβερό από όλα είναι ότι εμείς τα έχουμε όλα και ήμαστε δυστυχισμένοι ενώ εκείνοι ελάχιστα και φαίνονται ευτυχισμένοι, «πλούσιοι εν τω ολίγω αναπαυόμενοι»!                                        

     Εμμέλεια Σερ.Νανά

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.