Eθελοντές της ζωής



Λένε πως η ζωή είναι ένας δρόμος. Κανείς όμως δεν σου είπε πως είναι ομαλός. Δεν σου τα λένε όλα. Κι εδώ μιλάμε για οργανωμένο σχέδιο δηλαδή. Γεννιέσαι ανυποψίαστος, και αφού σου μάθουν να περπατάς, να μιλάς και να τρως, σου δίνουν κι ένα ζευγάρι παπούτσια, κι από δω παν κι άλλοι… Έτσι;

Για να δούμε πιο καλά αυτά τα φαινομενικά απαραίτητα που δίνουν οι γονείς στα παιδιά τους για να τα βάλουν στην αφετηρία αυτού του δρόμου. Μήπως με τις πρώτες αυτές ανάγκες σου δείχνουν δειλά - δειλά και το δρόμο που σε περιμένει; Μήπως με τα πρώτα βήματα ή λέξεις σε μαθαίνουν το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, το ρίσκο και τη σιγουριά, την αγάπη και το μίσος, να δίνεσαι, να ‘σαι ανιδιοτελής, να είσαι μεγαλόψυχος, να συγχωράς, να υπομένεις….
Μήπως! Λέω μήπως, τελικά, αυτά τα παπούτσια είναι οι αξίες που πρέπει να έχεις σαν δρομέας;
Με αυτές ξεκινάμε. Και βλέπεις ένα σωρό διαφορετικούς ανθρώπους δίπλα σου καθώς διανύεις τη δική σου απόσταση. Άλλος περπατάει κανονικά και προσεκτικά, άλλος τρέχει, άλλος βηματίζει βαρύθυμα, άλλος τσουλάει πάνω σε αναπηρικό αμαξίδιο, άλλος με το κεφάλι ψηλά προσέχοντας μην τον ακουμπήσει αυτός που κουβαλά κάποιον στην πλάτη του, και άλλος αδιάφορος για τους γύρω του και την επόμενη στροφή του δρόμου.
Συχνά πυκνά βλέπεις και «ξυπόλυτους». Άνθρωποι που έχουν πετάξει τις αξίες που πήραν απ’ τους γονείς τους. Κι ενώ είναι ντυμένοι με κουστούμια και σινιέ ακριβά φορέματα, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από …. «αλητήριοι της ζωής».      
Εσύ τι είσαι;
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς διανύεις το δικό σου δρόμο;
Λες……
«Στη ζωή μου θέλω να είμαι κυρίαρχος του εαυτού μου».
«Στη ζωή μου ήμουν πάντα τίμιος».
«Στη ζωή μου πάντα σκέφτομαι πρώτα την οικογένειά μου».
«Στη ζωή μου κάνω αυτό που μου επιβάλλει η συνείδησή μου».
….και πολλά άλλα φυσικά.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά είναι σωστά. Αυτό που κατά τη γνώμη μου είναι λάθος είναι η κτητική αντωνυμία «μου». Η ζωή δεν είναι δικιά μας. Είναι ένα δώρο, μια ευκαιρία, μια δοκιμασία από Εκείνον και πρέπει να την μοιράσουμε και να την αξιοποιήσουμε σωστά. Όχι μόνο για εμάς, αλλά και για τους άλλους. Ένα κομμάτι από τη ζωή μας είναι αρκετό εκεί που ο πόνος κάνει τα πρόσωπα θλιμμένα και το ειδικό βάρος της χαράς να είναι μεγάλο.


Υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με άτομα με ειδικές ανάγκες. Που τις ελεύθερες ώρες τους φτιάχνουν συγκροτήματα, χορεύουν ή ζωγραφίζουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν το πνεύμα του αθλητισμού σε άτομα που η αδυναμία τους μεταλλάσσεται σε δύναμη ψυχής και γίνεται παράδειγμα για πολλούς.

Υπάρχουν άνθρωποι που ταξιδεύουν σε άγριες υποανάπτυκτες χώρες για να διδάξουν θρησκεία και γράμματα, να γιατρέψουν πληγές, ή να ταΐσουν πεινασμένους.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αφιερώσει την ύπαρξή τους ν’ ανακαλύψουν φάρμακα μέσα απ’ την επιστήμη τους και κλεισμένοι μέσα σ’ ένα εργαστήριο παλεύουν να νικήσουν μια αρρώστια.

Γονείς με προβληματικά παιδιά που δεν εγκατέλειψαν.
Ανθρωπιστικές οργανώσεις με σημαντικό έργο από πολλά ασήμαντα ανθρωπάκια.
………………………………………………………
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μοιράζουν τον χρόνο τους για να ‘χει νόημα η μέρα τους. Οικειοποιούνται τα προβλήματα των άλλων, γιατί η συνείδησή τους αυτό επιβάλλει. Απαρνιόνται τη βολική ζωούλα τους, για να της δώσουν αξία….

Ναι, όλοι αυτοί, είναι εθελοντές μιας ζωής που ξεπερνά τα όρια της προσωπικής αυτάρκειας. Κι αυτό, γιατί οι άνθρωποι που την υπηρετούν προσβλέπουν να την κάνουν καλύτερη. Να δώσουν απ’ το χρόνο, το κέφι, το ενδιαφέρον τους, σε ‘κείνους που φαινομενικά είναι αδικημένοι.

Για σκεφτείτε! Ένας άρρωστος δεν μπορεί να κάνει τίποτα απ’ το να υπομένει και να ελπίζει. Δεν έχει δρόμο διαφυγής. Η ασθένειά του κάνει τη ζωή του μονόδρομο. Αυτό όμως δεν ισχύει γι’ αυτόν που είναι δίπλα του με αγάπη, κουράγιο, παρρησία και υπομονή. Αυτός μπορεί να φύγει, να στρέψει το βλέμμα του αλλού και να κοιτάξει τον εαυτό του. Είναι από τους προνομιούχους και το ξέρει. Γιατί δεν το κάνει άραγε; Είναι ανόητος μήπως;
Πάντως συχνά ακούμε γονείς να παρατάνε τα άρρωστα παιδιά τους ή σύντροφοι που μια ασθένεια τους έκανε τη ζωή χάλια.    

Αν λοιπόν δεχθούμε πως «η αρρώστια είναι επίσκεψη Θεού» -όπως λένε- και δεν αποτελεί «παρηγοριά στον άρρωστο….»,…..
Αν έχουν δίκιο όποιοι πιστεύουν πως επειδή δεν υποφέρουν ο Θεός τους ξέχασε…
Αν τέλος στεφανωθούν στην Αιώνια ζωή όσοι υπέμειναν μια σκληρή δοκιμασία αγόγγυστα ………

Σήμερα, σ’ αυτή την επίγεια ζωή, θα ‘πρεπε να υπάρχει ένα παράσημο ζωής για όλους αυτούς τους …  υπέροχους «ανόητους».
      

     Κωνσταντίνα Μούτσιου
    (Αυτή, της διπλανής σου πόρτας. Ξέρεις…)

Μια παραγωγή 2014® Ergobyte Πληροφορική Α.Ε.